Ο ουρανός γέμισε δαντέλες και κηλίδες.
Σημάδι πως κάτι θα ερχόταν. Μια μπόρα ίσως, μια αλλαγή.
Το ρολόι συστρεφόταν σα φίδι
ακολουθώντας τη θάλασσα
που σάπιζε στην άκρη.
Τα πυροτεχνήματα φτιάχνανε ωραίες κουρτίνες
μπροστά από το μάτι
της κρυμμένης στην κάμαρα γυναίκας
που κάτι σημάδευε στο υφαντό, σκοτάδι ίσως
και τελείες πουλιών.
Το πρόσωπό της ήταν όλο μια προσευχή.
δεν είχε στόμα.
Μια λύρα με επτά φωνές
θρύλησε στον αέρα
ενόσω μια ανεμώνη από αμμωνία,
καθάριζε το επικείμενο τοπίο – που είχε διαφύγει της προσοχής
εραστών εν ευθυμία.
Κάτι ερχόταν, μια μπόρα ίσως μια αλλαγή.
Η νύχτα έδειξε τα δόντια της, μα ευπρεπώς.
Κι ο κρόκος της σελήνης ,
υδραργυρικώς υποβάσταζε το σκοτάδι όταν:
ένα χέρι τράβηξε το κορδόνι
της γέφυρας όλων αυτών,
ένα σκυλί αλύχτησε κι ύστερα πέθανε σαν χελιδόνι,
και η γνωμάτευση του ταριχευμένου γεωμέτρη, ασαφής:
«Δεν ξέρω, παιδί μου, να διαβάζω τα ιώδη.
Και η λέξη Οδυσσέας μελανιάζει».
Από τη βραβευμένη ποιητική συλλογή «Χαμηλές οκτάβες»
Πίνακες: Δημήτρης Μηλιώνης
—————————————————————————————-
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 