RSS

Daily Archives: 21/02/2013

Image

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Το τραγούδι του λύγκα

.

Κρώζοντα πουλιά πετάριζαν ήχο καλπάζοντα από το βάθος της σπηλιάς, σκοντάφτοντας το βόμβο τους σε σιω­πηλό λεπίδι, βράχους παλιούς, όπου δεν έπαυε η θάλασσα οδυνηρά να τρίβεται, το τύμπανο του αυτιού του να ξεσκίζει. Σιγή μετά. Ώσπου γλιστρήματα σκιών ιλιγγιώδη τσά­κισαν τις φτερούγες τους με πάταγο – τινάχτηκε το αγόρι –, έτσι όπως ρίχτηκαν στα μάτια του τυφλές απ’ το πολύ το φως, αλλά δεν ήταν νυχτερίδες. Το τύμπανό του ξεσκιζόταν.

DIN068-REGRESSIO

Ένιωσε τότε σαν βελούδο στο λοβό μια άχνα παγωμένη, πριν γέλιο γυναίκας τσακισμένο. Γύρισε, είδε. Στόμα. Όχι στόμα, ήξερε ότι δεν, αλλά ένιωθε ότι ήταν στόμα, γι’ αυτό και άπλωσε τα παιδικά του χέρια να το αγγίξει δίχως να φοβάται, δόντια δεν έβλεπε άλλωστε ούτε χείλη, ήχος δασύς από ανάσα ακουγόταν μόνο. Κίνησε, άπλωσε αργά τα μπλε βαμβακερά χεράκια, με τους πορτοκαλιούς αρκού­δους που έπιναν γάλα στο κρεβάτι, το στόμα να θωπεύσει, μαζί νωχελικά να αγαπηθούνε. Δεν πρόλαβε όμως. Λιγνά, αποσπασμένα, λιωμένα ή σε αποσύνθεση κομμάτια είδε να αιωρούνται τα χεράκια, οι αρκούδοι, κι άκουσε κρότο απόκοσμο σαν κούτσουρο που γλείφε­ται βαρύ, να ανασκου­μπώ­­νεται στις φλόγες, ξερνώντας τέφρα απ’ την κοιλιά του. Ένιωσε τέτοιο το κορμί του, έπειτα εκτοξεύτηκε, έγινε όλο το αγόρι ένα ααααααα, κι όλο κουτρουβαλούσε, ζαλάδα χυμένη σε πηγάδι. Σε ατέρμονο σκοτάδι το αγόρι, μακρο­συ­ρτούσε ο φθόγγος· ένιωσε τότε τη γλώσσα να γυρίζει προς τα πίσω, ήχος στιλπνής λεπίδας έγδερνε το λαρύγγι, μέταλλο αργόσυρτο που βούλιαζε μες σε παχιά σκουριά, ένιωσε την ανάγκη να μιλήσει.

.

dino 307865_2518823049214_2104245671_n.

Δεν έβρισκε όμως φθόγγους, τίποτε, σαν να ’τανε κομμένο από μάνα, από γλώσσα, σκεφτόταν μόνο «Ιάσονας, Ιάσονας, Ιάσονας». Και μόλις αποτέλειωσε το όνομα, είδε ένα σώμα να κινείται,  ντυμένο το ρούχο με τα πορτοκαλιά αρκουδάκια, να φεύγει με την πλάτη γυρισμένη, το σώμα το δικό του. «Μη!», φώναξε ο Ιάσονας. Άφραστη ύλη  λεκτική έγινε μόνο «μη», και τίποτε άλλο. Και τότε γύρισε το σώμα, αλλά είχε λαθέψει το αγόρι, δεν ήταν το δικό του, ήτανε ζώου σώμα. Λύγκα σαρκοβό­ρου.

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Το τραγούδι του λύγκα, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Γρηγόρη 2011

Πίνακες: Dino Valls

 

dino valls images

 

Tags: ,

Image

Αρθούρος Ρεμπώ, Μια εποχή στην κόλαση, Ντελίρια II

Η αλχημεία του ρήματος

Δικό μου. Η ιστορία ενός απ’ τα τρελά μου.
Εδώ κι αρκετά χρόνια ένιωθα περήφανος που ’χα στην κατοχή μου όλα τα δυνατά τοπία κι έβρισκα γελοία τα κραυγαλέα ονόματα της ζωγραφικής και της μοντέρνας ποίησης.

Μου αρέσανε οι βλακώδεις πίνακες, κάτω από πόρτες, διακοσμητικά, τελάρα σαλτιμπάγκων, επιγραφές, μικρογραφίες λαϊκές• η παλιά λογοτεχνία, εκκλησιαστικά λατινικά, ερωτικά βιβλία ανορθόγραφα, μυθιστορίες των προπάππων μας, θρύλοι με νεράιδες, μικρά βιβλία για παιδιά, παλιές όπερες, ρεφρέν ηλίθια, αφελείς ρυθμοί.

rembo Alicia Suarez (1)

Ονειρευόμουνα σταυροφορίες, ταξίδια ανακαλύψεων χωρίς καμία απολύτως γνωριμία, δημοκρατίες δίχως ιστορία, διαμάχες θρησκειών καταπνιγμένες, ηθών επαναστάσεις, φυλών μετατοπίσεις και ηπείρων: πίστευα σ’ όλα τα πράγματα που έχουνε μαγεία.

Juan Gatti 8

Εφηύρα το χρώμα που έχουν τα φωνήεντα! – Α μελανό, Ε λευκό, Ι κόκκινο, Ο μπλε. – Κανόνισα τη φόρμα και την κίνηση όλων των συμφώνων και, με ρυθμούς από ένστικτο, καυχήθηκα ότι εφηύρα ένα ποιητικό ρήμα που να μπορείς ν’ αγγίζεις, σήμερα αύριο, προς πάσα κατεύθυνση, πνεύμα, σημασία. Για τη μετάφραση είχα πάντα επιφυλάξεις. Στην αρχή ήταν μόνο μια άσκηση. Έγραφα σιωπές, νύχτες, σημείωνα τ’ ανείπωτα. Κάρφωνα τους ιλίγγους.

Μετάφραση: Ιφιγένεια Σιαφάκα

Juan Gatti 17

Πίνακες: Alicia Suarez, Juan Gatti

———————————————————————————

 

Tags: ,

Image

Χάννα Άρεντ, Δημόσια και ιδιωτική σφαίρα

Μια ζωή που ξοδεύεται σε πλήρη δημοσιότητα, επί παρουσία άλλων, γίνεται, καθώς θα λέγαμε ρηχή. Ενώ διατηρεί την ιδιότητά της να είναι ορατή, χάνει την ιδιότητά της ν’ αναλύεται στο φως μέσ’ από κάποια σκοτεινότερη περιοχή, η οποία πρέπει να παραμένει κρυμμένη αν δε θέλουμε να χάσει το βάθος της, με την πραγματική, μη υποκειμενική έννοια. Ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος να εξασφαλιστεί το σκοτάδι για ό,τι πρέπει να μείνει κρυμμένο από το φως της δημοσιότητας είναι η ιδιωτική ιδιοκτησία, ένας ιδιωτικά κατεχόμενος χώρος όπου μπορεί κανείς να κρύβεται.

.

.

.

.

Χάννα Άρεντ, Δημόσια και Ιδιωτική σφαίρα, Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, Εκδόσεις Γνώση. Μετάφραση: Σ. Ροζάνης, Γ. Λυκιαρδόπουλος.

Φωτό: Anton Bruehl

 
Image

Λόγια

Edgard Maxence maxence-femme-c3a0-lorchidee1

Για να πετύχεις σ’ αυτόν τον κόσμο, μόνο η ανοησία δεν αρκεί, χρειάζονται και καλοί τρόποι.

Ο θρίαμβος της νόησης είναι ακριβώς αυτό, που πρέπει να συνυπάρχεις με τους ανθρώπους που δεν την έχουν.

Για να μπορέσεις να αλυσοδέσεις τον όχλο πρέπει να φαίνεται ότι φοράς τις ίδιες αλυσίδες.

Η τέχνη της ιατρικής συνίσταται στο να διασκεδάζεις τον ασθενή έως ότου η φύση γιατρέψει την ασθένεια.

Βολταίρος

Πίνακας: Edgard Maxence

 

Tags: , ,

Image

Πανικός

Μπήκα στον κόπο να κάνω μια μικρή έρευνα για τον πανικό και τη συμπτωματολογία που τον συνοδεύει. Ως πανικός λοιπόν  περιγράφεται το αιφνίδιο κύμα δυνατού φόβου, που κυριολεκτικά συντρίβει το υποκείμενο, προκαλώντας  του όχι μόνο έντονα ψυχοσωματικά συμπτώματα αλλά και μειωμένη ή αλλοιωμένη νοητική αντίληψη. Συμπερασματικά, το υποκείμενο αποδομείται και μεταμορφώνεται σε αντικείμενο, δεδομένης της αδυναμίας του να ελέγξει αφενός τον εαυτό του και να συνεχίσει αφετέρου να διατηρεί την επαφή με το περιβάλλον. Αυτή η αποδόμηση δε συνιστά τίποτε άλλο από μία άμεση και βίαιη επαφή με το κενό, με τον θάνατο, όπως άλλωστε και κάθε άλλη μορφή πιο ήπιου άγχους.

Beksinski-10

Σκέφτομαι ότι αυτή είναι η όγδοη πληγή της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας πραγματικότητας, ύστερα από τα αδυσώπητα χτυπήματα των τραπεζιτών-ακρίδων στη στέρφα πλέον γη των οραμάτων. Ο μέσος Έλληνας κείτεται σαν «ασθενής»,  χτυπημένος από την πολυετή ανυδρία ορθών πολιτικών επιλογών και αφυδατωμένος από τις συνεχείς μεταγγίσεις αίματος προς τους αιμοδιψείς λέοντες της ανεξέλεγκτης πλέον αγοράς.  Κάθε «δόση»  σωτηρίας, συνοδευόμενη και από «μέτρα» για κιβούρι, δίνει ως παρενέργεια  πανικό, που δεν συνιστά τίποτε άλλο από το αιφνίδιο σύμπτωμα μιας διαρκούς πλέον μαζικής κατάθλιψης.

beksinski untitled-111

Αυτός ο ψυχικός θάνατος ωχριά μπροστά ακόμη και στην προδοσία. Αναρωτιέμαι λοιπόν γιατί η γενοκτονία να θεωρείται έγκλημα, ενώ ο ψυχικός θάνατος εκατομμυρίων ανθρώπων, σε ολόκληρο τον κόσμο, να εξακολουθεί να περιφέρεται στα πάρκα της συνείδησης σαν μπέρτα μιας ρομαντικής πολιτικής των «ποιητών» της Ιστορίας. Αναρωτιέμαι για τη Χάγη. Αναρωτιέμαι για το αν έχει γίνει αντιληπτό ότι πλέον τα όπλα εξόντωσης έχουν διαφοροποιηθεί τα μέγιστα. Η Χιροσίμα χτυπιέται πλέον ψυχικά: με ευτελισμό της ανθρώπινης ζωής, με προβολή απαξιωμένων αξιών ως την πεμπτουσία της ύπαρξης και με ψυχική καταρράκωση που απονεκρώνει συνειδήσεις. Είναι η μεγαλύτερη σιωπηλή βόμβα που δημιουργήθηκε ποτέ − κονιορτοποιεί και την ίδια στιγμή σφυρίζει ανέμελα τις σωτηρίες.

beksinski_artof_03

Τα πτώματα των γενοκτονιών ποζάρουν στις φωτογραφίες −να το τεκμήριο του εγκλήματος !−, αλλά τα πτώματα των ζωντανών νεκρών ακινητοποιούνται στους εντοιχισμένους λαβυρίνθους της σιωπής τους. Κανείς ακόμη δεν μιλάει για

ΤΟ έγκλημα.

Μου έρχεται στο νου η Αντιγόνη. Οι  Κρέοντες χωρίς αμφιβολία αρπάζουνε το ρόλο, όχι για τίποτε άλλο, αλλά γιατί ύστερα από κάθε σκηνοθετημένη τραγωδία ακολουθεί μεγάλο χειροκρότημα.

Καθάρσεως γαρ το αποτέλεσμα.

http://www.newsville.be/gr/aposeis/panikos.asp

———————————————————