RSS

Category Archives: Uncategorized

Πασχάλης Κατσίκας, Απόψε


.

Δεν μ’ αγαπούν τα πουλιά
σπάνε τα τζάμια στα παράθυρα
συντρίμμια γίνεται το ταβάνι
Ζητιανεύω τσουρέκια στον ουρανό
να χορτάσω το πεινασμένο φάντασμα
που δίχως πόδια
παίζει μιαν εξαντλητική φλογέρα

Πασχάλης Κατσίκας, Απόψε, από την ποιητική συλλογή Τα κόκκινα πουλιά, εκδόσεις Δρόμων, 2022

Πίνακας: Beksinski

 

Μίλα Χάγκοβα, Διαύγεια

.

9

Δεν μπορούν να σταματήσουν ν’ αγαπούν

Δεν μπορούν να σταματήσουν ν’ αγαπούν. Δύο απ’ τις πολλές τους μητέρες

αιωνίως κάνουν κύκλο και τους τραβούν μέσα στην άβυσσο. Μια πληγή ανοίγει.

Την πίνουν με μια ρουφηξιά. Στέλνουν σήματα γουργουρίζοντας σιγανά

στα τηλέφωνα. Συγγένεια χωρίς πρόσωπο.

Η ζαφειρένια άβυσσος κλείνει. Έχουν ένα μάτι σε κάθε παλάμη.

Παίζουν και κερδίζουν στο πρόσωπο ενός γρήγορα ιπτάμενου Αγγέλου.

Μες στην οικειότητα των γυμνών ήχων.

.

10

Επίμονες μεταβλητές επιφάνειες

Επίμονες μεταβλητές επιφάνειες ακτινοβολούν μέσα απ’ το τελικό δέρμα.

Αμετακίνητα ζώα αφήνουν το αποτύπωμά τους: η αγάπη δεν χρειάζεται να θυμίζει τον έρωτα. Μας βάζει ιεραρχικά στη σωστή θέση.

Στο κρυμμένο πλέγμα του διχτυού το μάτι το συλλαμβάνει: o πόνος πηγάζει απ’ τον χωρισμό:

ζώντας ανάμεσα από αιώνιους βράχους

Μας δοκιμάζει ο Θεός για το πόσο μπορούμε ν’ αντέξουμε;

Μίλα Χάγκοβα, Διαύγεια, από την ανθολόγηση ποιημάτων της Η εξαφάνιση των αγγέλων, μτφρ. Πηνελόπη Ζαλώνη, εκδόσεις Βακχικόν, 2021

Artwork: Κonstantin Κacev

 

Μένη Πουρνή, Ξεχασμένη τσέχικη ανάμνηση

.

Θα κλειστώ τριακόσια χρόνια σ’ ένα σπίτι

χωρίς πόρτες και παράθυρα.

Τα μέλη μου θα σαρκώσουν δοκάρια και τοίχους.

Τα γεγονότα θα παραδοθούν έρμαιο

στη μαρτυρία της ιστορίας.

Οι απόδημοι εργάτες θα χτίζουν και θα χτίζουν

σμίγοντας βούρλα κι άγριες μέντες στ’ ακροκέραμα.

Θα κλειστώ σ’ ένα σπίτι τριακόσια χρόνια μόνη

ανάμεσα στους σκελετούς των σκαριφημάτων.

Τα μάτια μου θα εμπυρώνουν  το σκοτάδι

αθυρματικά σφυρηλατώντας κρύσταλλα και γυαλί.

Στα χωρίσματα η μέρα

θα χύνει το μεμπτό της σάρκας μου.

Εκατοντάδες μυρμήγκια στα μαδέρια

θα θηλακώνουν τα υπόγεια νερά.

Και η χλόη ψηλή, όλο γυαλάδα

θα σκαλώνει στην κρεβατίνα του κήπου.

Πότ’ ένα δάχτυλο πότ’ ένα αυτί

θα γαργαλάει τις φύτρες πλάι στους κροτάφους

και θ’ αναταράζονται τα σπλάχνα του.

Μένη Πουρνή, Ξεχασμένη τσέχικη ανάμνηση, από την ποιητική συλλογή Οι άκανθες των αιώνων, εκδόσεις Δρόμων, 2022

.

Σημείωση: Θα κλειστώ τριακόσια χρόνια σ’ ένα σπίτι: στίχος [αγνώστου πλέον σ’ εμένα Τσέχου ποιητή], τον οποίο είχα αλιεύσει πολύ παλιά από μυθιστόρημα του Τσέχου συγγραφέα Μίλαν Κούντερα. Ο στίχος έγινε εμμονή, κι έδωσε σε δεύτερο χρόνο το παρόν ποίημα. Το μικρό σημείωμα όμως που είχα κρατήσει με τα αναγκαία στοιχεία βρίσκεται κάπου χαμένο, ξεχασμένο ακόμη, κι έτσι δεν υπάρχει σήμερα η δυνατότητα πρόσβασης στο όνομα του δημιουργού. Όπως και να έχει, του οφείλω τον τίτλο του ποιήματος και τη σημείωση αυτή.

Πίνακας: Vanessa Bell

 

Έλσα Κορνέτη, Άνθρωπος Εσωτερικού Χώρου

.

Αν κάποιος είναι σημαντικός

Δεν τον αφήνεις να φύγει

Τον φυτεύεις σε μια γλάστρα

Τον ποτίζεις

Τον βάζεις στο φως

Τον ονομάζεις

Άνθρωπο Εσωτερικού Χώρου

.

Κάποτε μια μύγα θα τον φτύσει

Κάποτε ένα κατοικίδιο θα τον μασήσει

Κάποτε ένα παιδάκι θα τον μαδήσει

Κάποτε η αδιαφορία θα τον μαράνει

Πίνακας: Jan Sluijters

 

Σωτήρης Σαράκης, Η γη

.

Γύριζε η Γη γύρω απ’ τον ήλιο, γύριζε

στα χρόνια του Αρίσταρχου, αυτός

τους το έλεγε, δεν τον πιστεύαν, μάλλον

δε νιώθανε τη σκοτοδίνη

της περιστροφής, η Γη

συνέχιζε τους γύρους της, αυτός

επέμενε, οι Αθηναίοι στο τέλος

του τράβηξαν, κατά το σύνηθες,

μια μήνυση και ησύχασαν

.

η Γη

συνέχισε τους γύρους της.  

(Σημαντικές λεπτομέρειες, 2018)

Artwork: Gary Band

 

Δημήτρης Αγγελής, Παρίσι-Αθήνα

.

Όλη τη νύχτα τα μαλλιά σου πάνω στο μαξιλάρι δεν
μ’ άφηναν να κοιμηθώ

Μέσα τους κρυβόταν μια ολόκληρη χώρα
ένας μόνιμος βόμβος ηχούσε απ’ το φτερούγισμα
χιλιάδων κολιμπρί

Κι άναβαν σαν σπίρτα τα κίτρινα όνειρα που βλέπουν
οι πεταλούδες της Ρόδου τον Σεπτέμβριο.

Κοντά στον φεγγίτη του λαιμού έπινε με θόρυβο νερό
ένας πορτοκαλής σκύλος, το κυπαρίσσι παραδίπλα
αναβόσβηνε

Ακούγονταν κι οι πλεκτομηχανές που τα μαλλιά σου ηλέκτριζαν
μαζί με τα παραμιλητά ενός
που κυνηγούσε το φεγγαρόφωτο
για ν’ ανάψει ένα κερί

νομίζω επίσης πως φώναζε διαρκώς ένα όνομα
σα να προσπαθούσε να χώσει ένα κουτάλι με υδράργυρο
στο στόμα της νύχτας

χθες βράδυ που εσύ
κοιμόσουν αμέριμνη στο Παρίσι
κι εγώ στην Αθήνα.

Δημήτρης Αγγελής, Παρίσι-Αθήνα από την ενότητα Αν ήμουν η νύχτα σου, Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου, εκδόσεις Πόλις, 2022

Πίνακας: Mary Fedden

 

Έλσα Κορνέτη, από τη συλλογή Ξύλινη μύτη τορνευτή

.

Σ’ έναν πυθμένα ωκεάνιο

αντηχεί μιας φάλαινας μοναχικής

το παράξενο υψίσυχνο τραγούδι

Για το καλό παιδί

που πάσχει κι ανησυχεί

μήπως ο κόσμος του ξεβιδωθεί

κι από τον άξονα εκπέσει

Γιατί τότε

ένα πελώριο ποδάρι θα τον πλησιάσει

την πύρινη σφαίρα θα κλωτσήσει

βάζοντας γκολ θεαματικά αιφνιδιαστικό

σε δίχτυα χρεοκοπημένων ουρανών

Έλσα Κορνέτη, από τη συλλογή Ξύλινη μύτη τορνευτή, εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2021

Πίνακας: József Rippl Rónai

 

Σωτήρης Σαράκης, Θάνατος

.

Όντως λαμπρά, μεγάλα ονόματα

Λυκούργου και Σωκράτους

Αναξαγόρα, Ικτίνου, πιο πέρα η Σοφοκλέους, δεν τελειώνουν

λεροί, πλην πολυσύχναστοι

κι οι τοίχοι μαυρισμένοι αν τους κοιτάξεις

οι τοίχοι μαυρισμένοι από καπνούς

αδιάκοπων αυτοκινήτων, τ’ άλλα

πέφτουνε κάπως μακριά, δε φαίνονται από δω

ποιος Ελαιώνας και ποια θάλασσα, μα ωστόσο

νιώθεις αχνά την παρουσία τους κι ο ήλιος

περνάει, κανείς μας δεν τον βλέπει, στάζουν

τα κλιματιστικά στα μισοπεζοδρόμια, όλοι

καιγόμαστε μεγάλα καλοκαίρια, οι κάργες

έχουνε μεταμορφωθεί σε περιστέρια

.

.

κοπάδια τα βαριά τα περιστέρια στη γυμνή πλατεία

πλήθουσα η αγορά, πλούσιες όλες οι μερίδες, πάνοπλοι

οι αστυνόμοι, πρεζόνια, τσιγαρούδες, μετανάστες

πάγκοι, περίπτερα μ’ εφημερίδες, βιαστικοί αναγνώστες

αγνώστου επαγγέλματος, κι όσο για κείνα τα κρεμμύδια

πάει καιρός που απάλυναν, σχεδόν δεν καίνε

φρουρές και μπάντες ξεχασμένα, οι τράπεζες πυκνώνουν

δεν έχει εδώ μπαλκόνια και ζουμπούλια, μόνο απλώνεται

ένα μεγάλο δάσος διασπασμένο, είναι φυτά εσωτερικού

χώρου και χρόνου, όλο θεριεύουν

να μη σου τα πολυλογώ, πες μου αν μπορείς

πες μου εσύ που ξέρεις απ’ αυτά, τώρα τι κάνουμε

μ’ αυτήν εδώ την Πρέβεζα στο κέντρο της Αθήνας;

.

Σωτήρης Σαράκης, Θάνατος, από τη συλλογή Η τελετή, εκδόσεις Νεφέλη, 2006

Πίνακας: Mike Warall

 

Πασχάλης Κατσίκας, Αυτοαπομόνωση


.

Ρωγμές παντού
Πρόχειρα μπαλώματα
Εξουθενωτικά μερεμέτια
Μυστρί η κατανόηση
Φουλτάκες στην ψυχή
Σώμα αποδυναμωμένο
Στρόβιλοι λόγια
Ροζιασμένο μυαλό


Χωρίς ἐδῶ
Ἄγαμοι θύται!

Πασχάλης Κατσίκας, Αυτοαπομόνωση, από τη συλλογή Το κοιμώμενο τσίρκο, Αθήνα 2021

Πίνακας: Andrei Zadorine

 

Έντγαρ Άλλαν Πόε, Λίγα λόγια για τις μυστικές γραφές

.

[…] Ορισμένοι πιστεύουν πως δεν είναι καθόλου εύκολο να παραχθούν μυστικές γραφές που ανθίστανται στην αποκάλυψη των μεθόδων τους. Σε γενικές γραμμές, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως η ανθρώπινη διάνοια δεν μπορεί να δημιουργήσει γρίφους τους οποίους δεν θα μπορούσε να προσπελάσει η ανθρώπινη διάνοια. Μολαταύτα, η ευχέρεια με την οποία αποκρυπτογραφούνται τέτοιου είδους κείμενα καταδεικνύει ορισμένες αξιοσημείωτες διαφορές από διάνοια σε διάνοια. Συχνά, ενώ δύο άτομα έχουν καταφανώς την ίδια πνευματική ικανότητα στην επίλυση συνηθισμένων προβλημάτων, το ένα σαστίζει μπροστά στον πιο κοινότοπο γρίφο, σε αντίθεση με το άλλο, που δεν κομπιάζει ούτε στιγμή μπροστά στον πιο δυσνόητο. Γενικά, μπορούμε να πούμε πως σε τέτοιου είδους έρευνες, η αναλυτική ικανότητα ενεργοποιείται με εξαιρετική δριμύτητα. Γι’ αυτό η αποκρυπτογράφηση θα έπρεπε να εισαχθεί στις ακαδημίες, ως μέσο τόνωσης της υψηλότερης ανθρώπινης δύναμης. […]

Έντγαρ Άλλαν Πόε, Λίγα λόγια για τις μυστικές γραφές/ άρθρο του Πόε που δημοσιεύτηκε το 1841 [από το επίμετρο της έκδοσης]Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Ο χρυσός σκαραβαίος, μτφρ.: Π. Ακριβός, επιμέλεια: Αλέξανδρος Μωραΐτης , εκδόσεις Ερατώ, Αθήνα 2004

Artwork: Βrand Kunkle