RSS

Daily Archives: 23/02/2013

Image

Ντύλαν Τόμας, Κι ο Θάνατος δε θά ’χει πια εξουσία

Elena Arcangeli (21)

.

.

Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.
Γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα
Με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού
Όταν ασπρίσουν τα κόκκαλά τους και τριφτούν τ’ άσπρα κόκκαλα
θα ’χουν αστέρια στον αγκώνα και στο πόδι
Αν τρελλάθηκαν η γνώση τους θα ξαναρθεί,
Αν βούλιαξαν στο πέλαγος θ’ αναδυθούν
Αν χάθηκαν οι εραστές δεν θα χαθεί η αγάπη
Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.

.

.

Elena Arcangeli 5283619_orig.

.

Όσους βαθειά σκεπάζουν οι στροφάδες των νερών
Δεν θ’ αφανίσει ανεμοστρόβιλος
Κι αν στρίβει ο τροχαλίας κι οι κλειδώσεις ξεφτίζουν
Στον τροχό αν τους παιδεύουν δεν θα τους συντρίψουν
Στα σπασμένα τα χέρια τους θα’ ναι η πίστη διπλή
Κι οι μονόκεροι δαίμονες ας τρυπούν το κορμί
Χίλια κομμάτια θρύψαλα κι αράγιστοι θα μείνουν
Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.

.

.

Elena Arcangeli (5).

.

Ας μη φωνάζουν πια στο αυτί τους γλάροι
Ας μην σπάζει μ’  ορμή στο γιαλό τους το κύμα
Εκεί που εν’  άνθι φούντωνε δεν έχει τώρα ανθό
Να υψώσει την κορφή του στης βροχής το φούντωμα
Τρελλοί, μπορεί, και ξόδια, ψόφια καρφιά, μα ιδές
Φύτρα των σημαδιών τους, να, σφυριές οι μαργαρίτες
Ορμούν στον ήλιο ωσότου ο ήλιος να καταλυθεί,
Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία

Μετάφραση: Λύντια Στεφάνου

Πίνακες: Elena Arcangeli

Πηγή: Bακχικόν

.

.

 

Tags: ,

Image

Ντενί Ντιντερό, Αισθητικά

.

.

Τα καθαρά φανταστικά πράγματα, όπως η σφίγγα, η σειρήνα, ο φαύνος, ο μινώταυρος, ο ιδανικός άνθρωπος κλπ. είναι εκείνα για την ωραιότητα των οποίων οι γνώμες δεν διίστανται πολύ, και αυτό δεν είναι παράξενο: αυτά τα φανταστικά πλάσματα έχουν τωόντι επινοηθεί με βάση τις σχέσεις που παρατηρούνται στα πραγματικά πλάσματα• αλλά το πρότυπο στο οποίο οφείλουν να μοιάζουν, διάσπαρτο στα διάφορα προϊόντα της φύσης, βρίσκεται ακριβώς παντού και πουθενά.

Ντενί Ντιντερό, Αισθητικά
Για την προέλευση και τη φύση του ωραίου, σελ. 159
Εκδόσεις Εστία, 2003, μτφρ: Kλαίρη Μητσοτάκη

 
Image

Πάμπλο Νερούδα, (Ωδή και φύτρα), απόσπασμα

.

Είσαι μέσα μου άνοιξη βαθιά:
Ξαναμαθαίνω μέσα σου πώς να φυτρώνω.

Πάμπλο Νερούδα (Ωδή και φύτρα), απόσπασμα
Απόδοση: Αγαθή Δημητρούκα

.

.

 

Tags: ,

Image

Ernest Hemingway, The old man and the sea

Then he dreamed that he was in the village on his bed and there was a norther and he was very cold and his right arm was asleep because his head had rested on it instead of a pillow.

After that he began to dream of the long yellow beach and he saw the first of the lions come down onto it in the early dark and then the other lions came and he rested his chin on the wood of the bows where the ship lay anchored with the evening off-shore breeze and he waited to see if there would be more lions and he was happy.

Πίνακας: Alexander Ivanov

 

Tags: ,

Video

 

Tags:

Image

Στέλλα Δούμου, Ο πίνακας

maki-horanai-exhibition-canvas8

Το σκηνικό
είχε από καιρό στηθεί:
Το έρημο σπίτι,
τα πεινασμένα δωμάτια,
και μια σκόνη εγκάθετη
τραβούσε απ’ τα μαλλιά
την ακαμψία των πεθαμένων επίπλων.

maki-horanai-exhibition-canvas5

Αίφνης,
ο ξερόβηχας ενός πίνακα
αιωρήθηκε.
«Πώς κατορθώνονται,
οι πινελιές να ρέουν
να μιλούν, να ανασαίνουν;»
Κοιτούσα με μάτια γυμνά
την αυλή
που ήταν άμμος και την πατούσα
και τη θάλασσα που έτριζε ήρεμα
καθώς άνεμος κανένας δεν
κινούσε το δειλινό τοπίο,
δεν το παράλλασσε και δεν το αιφνιδίαζε.
Μια πολτώδης σιωπή.
Η γυναίκα κοιτούσε. Το φόρεμά της
δροσερό, στο κίτρινο δοσμένο.
Ένα κουκούλι που την γεννούσε.

Maki Horanai  7

Το θέαμα εξελίχθηκε:
Το πλάσμα αυτό το δειλινό
στης θάλασσας την πρώτη αγρύπνια
έμοιαζε να προσεύχεται,
όταν απροσδόκητα
πέρασε ένα φεγγάρι. Αιχμηρό.

Maki Horanai3

Σχίστηκαν ήχοι
στης βεντάλιας της το ολόγραμμα,
μετακινήθηκαν βουνά και ο ορίζοντας,
Γυρίσανε τα συκώτια τ’ ουρανού
και μελάνιασε ο τόπος,
καθώς γρυλίσαν μέσα της
τα μέγιστα της λύπης τα μυδράλια.

Maki Horanai  20

Και τότε πρόσεξα. Το είδα καλά,
από τα μάτια της,
από τα μάτια της
έβγαινε όλη αυτή η θάλασσα…

Maki Horanai  2

Όταν βγήκα στο δρόμο χρόνια μετά
ήταν πρωί,
ήταν χειμώνας,
και είχα λερώσει
τα ρούχα μου με κίτρινη μπογιά.
α, ναι…
«κι έκλαιγε ένα πουλί σαν άνεμος»

Από τη βραβευμένη συλλογή “Xαμηλές οκτάβες”

stella 38-11

Πίνακες: Μaki Horanai,  Aaron Lifferth

 

 

Tags: , ,

Image

Στέλλα Δούμου, Αυτός που δεν επέστρεφε

Ο ουρανός γέμισε δαντέλες και κηλίδες.
Σημάδι πως κάτι θα ερχόταν. Μια μπόρα ίσως, μια αλλαγή.
Το ρολόι συστρεφόταν σα φίδι
ακολουθώντας τη θάλασσα
που σάπιζε στην άκρη.

Dimitris C. Milionis  (27)

Τα πυροτεχνήματα φτιάχνανε ωραίες κουρτίνες
μπροστά από το μάτι
της κρυμμένης στην κάμαρα γυναίκας
που κάτι σημάδευε στο υφαντό, σκοτάδι ίσως
και τελείες πουλιών.
Το πρόσωπό της ήταν όλο μια προσευχή.
δεν είχε στόμα.

Dimitris C. Milionis  (14)

Μια λύρα με επτά φωνές
θρύλησε στον αέρα
ενόσω μια ανεμώνη από αμμωνία,
καθάριζε το επικείμενο τοπίο – που είχε διαφύγει της προσοχής
εραστών εν ευθυμία.
Κάτι ερχόταν, μια μπόρα ίσως μια αλλαγή.

Dimitris C. Milionis  (8)

Η νύχτα έδειξε τα δόντια της, μα ευπρεπώς.
Κι ο κρόκος της σελήνης ,
υδραργυρικώς υποβάσταζε το σκοτάδι όταν:
ένα χέρι τράβηξε το κορδόνι
της γέφυρας όλων αυτών,
ένα σκυλί αλύχτησε κι ύστερα πέθανε σαν χελιδόνι,
και η γνωμάτευση του ταριχευμένου γεωμέτρη, ασαφής:
«Δεν ξέρω, παιδί μου, να διαβάζω τα ιώδη.
Και η λέξη Οδυσσέας μελανιάζει».

Dimitris C. Milionis  (1)

Από τη βραβευμένη ποιητική συλλογή «Χαμηλές οκτάβες»

Πίνακες: Δημήτρης Μηλιώνης

—————————————————————————————-

 

Tags: ,