Η βαρύτητα του βλέμματος στο «πράγμα» είναι αυτή που μετουσιώνει την απουσία σε παρουσία και την καθιστά έργο τέχνης, επικυρώνοντας την άποψη πώς η αξία του «πράγματος» δεν επικυρώνεται από την παρουσία του στην απεικόνιση, αλλά από τη λεπτομέρεια που το περι/γράφει εν τη απουσία του στο έργο. Έτσι γνωρίζει η Τέχνη να αντιμάχεται το χρόνο : αφαιρετικά.
Αν έστω και μια « στιγμή », στην παιδική σου ηλικία, δεν έκανες μια πρόβα της Τέχνης που ονειρεύτηκες να υπηρετήσεις, όσα μαθήματα και να σου δώσουν, όσο και να παλέψεις, ποτέ δε θα την υπηρετήσεις όπως της αξίζει : με αυθεντικότητα, συνείδηση, σεμνότητα, αφοσίωση και πάθος. Από τo έργο σου θα απουσιάζει εκείνο το σημείο εκκίνησης που εκτοξεύει τα μηνύματα να ξαναβρούνε την « αρχή » τους, τους ανθρώπους: ποτέ δεν θα μπορέσεις να αναστρέψεις τις τούμπες που έπαιρνες στη μήτρα. Κι αυτό δεν είναι παρά μόνο μία Αρχή, ένα αξίωμα αρχής που θα αναβάλλει εις το διηνεκές το τέλος της!
Σχόλιο: Στιγμή και ύφος στην Τέχνη
Η Τέχνη σε όλες τις μορφές της αναζητά ν’ αδράξει, ν’ αποτυπώσει και ν’ απαθανατίσει τη « στιγμή » διά μέσου των « αισθήσεων ». Όχι να μιλήσει τη στιγμή (αυτό είναι φλυαρία), αλλά να κάνει να μιλήσει εκείνη η « ειδική στιγμή » που αναδύεται από τον προσωπικό σου χρόνο, στάζοντας α/λήθεια (όχι πραγματικότητα, κι αυτό είναι φλυαρία) πανανθρώπινη.
O ιστορικός χρόνος είναι αδιάφορος, θα σε ακολουθήσει μόνο για να εγγράψει το αποτέλεσμα και, πιθανώς, να σε ανταμείψει, εάν το κατορθώσεις. Εάν τον υπολογίσεις στη « στιγμή σου », ανεπιστρεπτί θα χάσεις το παιχνίδι : το μόνο που θα καταφέρνεις είναι να ασελγείς κατ’ επανάληψιν βιάζοντας την Τέχνη, και να ανασταίνεις, στις ηδονικές κακόφωνες κραυγές σου, έναν ακόμη νάρκισσο, καθρεφτιζόμενο στο αδηφάγο βλέμμα του καιρού του.
Για να αδράξεις τη στιγμή έχεις ανάγκη δύο εργαλεία: μία ρωγμή και τη σιωπή! Έχεις ανάγκη κι έναν σύμμαχο: την πίστη στον απογυμνωμένο εαυτό σου. Έχεις ανάγκη, τέλος, και έναν λογοκριτή στρατιώτη, έτοιμο να σε τουφεκίσει χωρίς κανένα δισταγμό, διαλύοντας αυτό που μόλις ανακάλυψες, για να σε αναγκάσει να το ανακαλύψεις πάλι και πάλι απ’ την αρχή. Έχεις να τρίψεις χίλιες φορές την πέτρα σου, σφουγγάρι να την κάνεις, για να μην τραυματίσεις τους ανθρώπους όταν δήθεν « ανέμελα » θα την εκσφενδονίζεις στο κεφάλι τους. Πρέπει να δίνεις την εντύπωση ότι χορεύεις « εύκολα » επάνω στη σκηνή, αν και στα παρασκήνια θα έχεις δέσει μυριάδες τραύματα στους αστραγάλους σου. Μόνον έτσι θα έχεις « ύφος », ύφος τεχνίτη και ανθρώπου.Ύφος σημαίνει δια/γραφή, δια:γράφεσαι στο έργο σου, ως παρουσία και ως απώλεια ταυτόχρονα, ως πρωταγωνιστής της ομιλίας των « πραγμάτων » και ως στραγγαλιστής της άσημης πλέον, προσωπικής σου ομιλίας, έναντι του σκοπού σου.
Πίνακας: Marian Lopez
———————————————————————————————–
Εμπνευσμένο από το ομώνυμο θεατρικό μονόπρακτο του Μ. Κολτές
Νέγρα Παναγιά η Μαϊμουνά
στο μπαούλο έχει σφαλιστά
όνειρα μαζί με τα λευκά
κοιμίζει στα κοτσίδια της κρυφά
δυο άστρα, δυο καημούς και δυο φιλιά
ζευγάρωμα στον έρωτα που δεν τη φτάνει πια
Ρεφρέν
Στην Ταμπατάμπα
η ζέστη αλλοιώνει τις μορφές
τις νύχτες λιώνει τις ψυχές
και τρέχουνε ασώματες
να ρίξουν δηλητήριο σαϊτιές
στον φταίχτη που τις άφησε μισές
Μέσα απ’ τον Αμπού ζει μοναχά
τον αδερφό που γίνεται σκιά
στα μάτια της τα μάτια του φορά
το θαύμα στο κορμί της καρτερά
μα αυτός τα θηλυκά δεν τα κοιτά
δε δάνεισε το βλέμμα του ποτέ στη Μαϊμουνά
Ρεφρέν
————————————————————————————————————-
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 