.
.
Φορούσε γαλάζια κυλότα. Της την έβγαλα
σήκωσε το φουστάνι της, και με την τηλεόραση
να τρεμοπαίζει την πήρα στα όρθια.
Καθώς παλεύαμε σ’ όλο το δωμάτιο
(γαμάω τάφο, σκέφτηκα, ανασταίνω
και νεκρούς. Υπέροχα,
Υπέροχα!
Σαν να τρως κρύες ελιές στις 3 μ.μ.
κι η πόλη να φλέγεται ολόκληρη)
έχυσα.
Μτφρ: Γ. Μπλάνας
Πίνακας: Andrea Kowch
.
O Φιτζέραλντ κοιμόταν σε όλο το Τρυφερή είναι η Νύχτα, πράγμα που μάλλον δεν εκπλήσσει, αλλά το γεγονός ότι ο Μαν πήρε τους υπνάκους του στις πλαγιές του Μαγικού Βουνού είναι καταπληκτικό — το ότι το έγραψε ακόμη πιο καταπληκτικό. Ο Κάφκα βέβαια δεν κοιμόταν ποτέ, ακόμη κι όταν δεν έγραφε ή στις αργίες [ … ] Η Έμιλυ Ντίκινσον κοιμόταν στο κρύο, στενό κρεβάτι της στο Άμερστ. Όταν ξυπνούσε έβρισκε ένα νέο ποίημα γραμμένο από τον Τζακ Φροστ στο τζάμι του παραθύρου• έξω κουδούνιζε το γυάλινο φύλλωμα [ … ] Εγώ κοιμάμαι όταν δεν μπορώ να το αποφύγω• το γράψιμο και ο ύπνος μου βελτιώνονται διαρκώς. Έχω να πω κι άλλα, αλλά δε θα σας κάνω να περιμένετε πολύ. Ποτέ μη βγαίνετε βαρκάδα με συγγραφείς — δεν έχουν ιδέα πότε βρίσκονται πάνω απ’ το νερό. [ … ] Να προσέχετε τ’ ανώνυμα γράμματα — ίσως τα έχετε γράψει εσείς σε μια βουβή ενδόρρηξη ύπνου.
Πίνακας: Zdzisław Beksiński
————————————————————
.
Τα πιο αργοπορημένα παιδιά μαζεύουν τα πράγματά τους να γυρίσουν σπίτι, γιατί το πάρτυ τέλειωσε. Αυτό είναι το τελευταίο τραμ. Τα κοκαλιάρικα καφετιά άλογα το ξέρουν αυτό και κουνάν τα κουδουνάκια τους στην καθάρια νύχτα, σαν ορμήνεμα. Ο εισπράκτορας μιλάει με τον οδηγό˙ και οι δύο γνέφουν συχνά με το κεφάλι μέσα στο πρασινωπό φως του φαναριού. Κανένας εκεί κοντά. Είναι σαν να αφουγκραζόμαστε, εγώ στο πιο ψηλό σκαλοπάτι κι αυτή στο πιο χαμηλό. Ανεβαίνει στο σκαλοπάτι μου πολλές φορές και ξανακατεβαίνει, ανάμεσα στις φράσεις μας, και μια ή δυο φορές μένει δίπλα μου ξεχνώντας να κατέβει, κι ύστερα κατεβαίνει… Ας είναι˙ ας είναι… Και τώρα δεν προβάλλει τις ομορφιές της – το ωραίο της φόρεμα και τη ζώνη και τις μακριές της μαύρες κάλτσες – γιατί τώρα (σοφία των παιδιών) μοιάζει να ξέρουμε πως η κατάληξη αυτή θα μας ευχαριστήσει περισσότερο από οποιαδήποτε κατάληξη και αν είχαμε σοφιστεί.
Τζέημς Τζόυς, Φανερώσεις (3) σελ. 9, μτφρ. : Δημήτρης Χουλιαράκης, Εκδόσεις Το ροδακιό, 1994
Πίνακας: Gustav Klimpt
.
.
.
Δυο μοιρολογίστρες αγωνίζονται να διασχίσουν το πλήθος. Το κορίτσι, που με το ένα χέρι κρατάει τη φούστα της γυναίκας, πάει μπροστά. Το πρόσωπο του κοριτσιού είναι το πρόσωπο ενός ψαριού, ξεπλυμένο και με λοξά μάτια∙ το πρόσωπο της γυναίκας είναι μικρό και τετράγωνο, πρόσωπο ενός πραματευτή. Το κορίτσι, το στόμα του παραμορφωμένο, κοιτάζει ψηλά τη γυναίκα να δει αν είναι ώρα να κλάψει∙ η γυναίκα, σιάζοντας ένα επίπεδο σκουφί, βιάζει το βήμα της για το νεκροστάσιο.
Τζέημς Τζόυς, Φανερώσεις (21) σελ. 27, μτφρ. : Δημήτρης Χουλιαράκης, Εκδόσεις Το ροδακιό, 1994
Πίνακας: Gustav Klimpt
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 