Τις νύχτες που πάω με καράβι στο φεγγάρι
κουπί σεργιανάω τρελό χαλινάρι
και βρίσκω στην κρίση μου πάνω κομήτες
“την έβαψες”, λέω, “σε πιάσαν Κουρήτες.”
Αλήτες κομήτες, φλεγόμενοι δύτες
λυγάνε τη σάρκα στο φεύγα τους, θύτες,
σαγήνη ποτήρι, το μάτι ρουφάνε
στο μαύρο, σκιές, μοναξιά με κερνάνε
Καιρός συνωμότης μου παίζει παιχνίδι
“δε γίνεται”, λέω, “αλλιώς δεν αξίζει!”
Ποιο μένος φωτιάς τους ραντίζει με πείσμα
στο χάος μ’ ομπρέλα, τροχιά και καπρίτσια;
Κουβέντες, σεντόνια, στ’ αστέρια πετάνε
“να, νάνι”, τους λένε, “Σιωπή!” και το σκάνε.
Κουνά ο θεούλης το κλάμα στην κούνια
στοιχειώνουν ζωές στου κορμιού τους τη φούρια
Ρεφρέν
“Να πιάσω”, φωνάζω, “δυο στάλες με ύλη,
στεγνό το ταξίδι, Σκορπιός στη σελήνη!”
Καθρέφτες να κάνουν φωτιά τα κομμάτια
κομήτες να γίνουν τα δυο σου τα μάτια.
Αθήνα 1999
Δημοσιευμένο στο περιοδικό “Πανδώρα”
Πίνακας: Alexander Jannson
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 