RSS

Daily Archives: 03/12/2012

Image

Στέλλα Δούμου

Στέλλα-Oυράνια Δούμου, ποίηση

Τσούχτρες σκιές στριμώχνονται στην παλίρροια του καθρέφτη. Παράξενο. Είναι όλες στραμμένες προς το μέλλον. Στο άγριο χρονικό των αντικατοπτρισμών, το κερί προσπαθεί να κρατηθεί ατάραχο.

Στέλλα Δούμου

 

Tags: , ,

Video

To κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες

alexander-jansson-4

Είμαι το κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες. Ονομάζομαι Οντίν, μου αρέσουν τα γλειφιτζούρια με γεύση από καρπούζι, το ρύζι, μερικές μπαλάντες ροκ και ο Μπλου, ο σκύλος ενός κάποιου Ρόζυ Ντάι, που κοιμάται στο μετρό. Βρίσκομαι τυπωμένη στο φύλλο του χαρτιού σας γιατί, απλώς, μου αρέσει να διηγούμαι ιστορίες. Είμαι τεμπέλα, δεν βρίσκω να θέλω να μου αρέσει να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου. Όταν ήμουν οχτώ χρονών και δεν φορούσα ακόμη κόκκινες γαλότσες, ρώτησε η κ. Φ.Τ., η δασκάλα, «τι θέλετε να γίνετε, όταν μεγαλώσετε, παιδάκια;» Για παράδειγμα, η Άντζι Σου, απάντησε «δασκάλα», αλλά έγινε κομμώτρια.Η Έρμα Νι είπε χορεύτρια, αλλά έγινε καθηγήτρια Χημείας. Η Άννα Πε ψέλλισε «πιστεύω, τίποτε!» και τελικά έγινε μητέρα 8 παιδιών, σύζυγος 3 ανδρών και χήρα 2. Όλες, δηλαδή, είπαν χοντρά ψέματα την εποχή εκείνη. Καριόλες! Όλες είχαν και κάτι μακριές κοτσίδες σαν παλαμάρια πλοίου αταξίδευτου, πολλή ψαλίδα και ηλεκτρισμό στις τρίχες. Μπλιάχ! Πολύ ρεύμα και ατσάλι σε ανεγκέφαλα κρανία! Eγώ απάντησα «θέλω να γίνω ιστορία», και όλοι έσκασαν στα γέλια.

To κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες, απόσπασμα, ανέκδοτο

Πίνακας: Alexander Jannson

 

Tags: , , , , , ,

Μαρία Τσολιά, Δεκέμβριος

CARTES jeune filleΑπαιτεί το όνομά του ολόκληρο. Επισήμως. Δεκέμβριος. Νυχτερινός. Σκούρος, με φως από κεριά και δυνατά αμπαζούρ. Ε, ναι, και λαμπιόνια της γιορτής. Και φανάρια των έρημων δρόμων που μισοκρύβουν άστεγους και κοριτσάκια με τα σπίρτα. Επιβλητικός και πληθωρικός. Παραμυθάς και μπαλαντέρ. Σπιτικά γλυκά και μυρωδιές τζακιού και φούρνου. Καμινάδες που καπνίζουν, κάποτε μοναδικός θόρυβος σε χιονισμένο τοπίο. Ήχος τσέλου και καμπάνας.Είναι κλασικός, δεν ροκάρει. Πάει με άμαξα. Είναι η Σταχτοπούτα και ο Γιάννης Αγιάννης. Μπλε ρουά και κόκκινο των αλεξανδρινών. Μπροκάρ και βελούδο. Και πλεχτό σάλι σε αγαπημένους γυρτούς ώμους. Μοναχικός και κοσμικός. Κατά συνθήκην αντιθέσεις. Που γίνονται αναγκαία εμφανείς. Επιφανειακά ανώδυνος. Επιλεκτικά απολογιστικός και προγραμματικός. Σου δίνει και σου παίρνει. Κατά το δοκούν. Αρχή και τέλος. Τέλος που κυοφορεί νέους ερχομούς. Μη αναστρέψιμος. Σαν τελευταία ευκαιρία. Αυστηρός και επικούρειος. Θάνατος και γιορτή. Παιδάκι και γέρος. Που έτσι ή αλλιώς προσδοκά το θαύμα…

 

Tags: ,

Video

Brigitte Carnochan, photography

Born in Worms, Germany, in 1941, Brigitte Camochan (Bri-GEE-tah CAR-neh-ken) survived the war to immigrate to the U.S. at the age of six with her German mother and American stepfather. Living first in Wisconsin, then Texas, and finally, California, she attended San Jose State University, where she earned a B. A. in English, followed by an M.A in education from Stanford University.
In 1990, entering her 50s, she enrolled in evening photography classes at Foothill College in Los Altos, California. “I soon discovered the department was teeming with talented teachers and students.” She also took workshops from numerous well-known photographers, including Steve Kiser, John Sexton, Ruth Bernhard, Morley Baer, William Allard, Ted Orland, David Bayles, Martha Casanave, and Cole Weston. She describes photo history classes at Stanford with Joel Leivick and Jason Francisco as “pivotal,” and goes on to emphasize, “It’s important to know the past and let it inspire the future — I don’t believe creativity comes out of a vacuum.”
 

Tags: , ,