.
O τυφλός τρόμος
υποχωρεί
μπροστά στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Η κυρία με τη μάσκα
την έβγαλε για να φάει.
Πίνακας: Claudio Bravo
Γιώργος Νικόλοπουλος, Να ζεις (H1N1), Γυάλινες βάρκες, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2010
Monthly Archives: August 2014
Γιώργος Νικολόπουλος, Να ζεις (H1N1)
Μελοποιημένη ποίηση: Μιχάλης Γκανάς, Λευκό μου γιασεμί
Είναι φορές που χωρίς αφορμή,
κάτι γιορτάζει βαθιά στο κορμί,
και ξαναβλέπεις το φως,
σαν να ‘σουν χρόνια τυφλός.
Κι ένας αέρας ζεστός
γιασεμιά φορτωμένος, φυσάει βουρκωμένος.
Είναι φορές που δεν ξέρω γιατί
κάτι νυχτώνει βαθιά και πενθεί
και δε σου κάνει κανείς
κι όπως γυρεύεις να βρεις
λίγο λευκό να πιαστείς
γιασεμί στο σκοτάδι
σαν άστρο ανάβει.
Λευκό μου γιασεμί
μη νυχτώσεις.
Είναι φορές που χωρίς αφορμή,
μέσα μου τρέμει μια ξένη φωνή,
που μου θυμίζει στιγμές
από παλιές μου ζωές
και ένας αέρας ζεστός
γιασεμιά φορτωμένος, φυσάει βουρκωμένος.
Λευκό μου γιασεμί, μη νυχτώσεις.
.
.
Χρύσα Αλεξίου
.
Αφήνω
την πόρτα ανοιχτή
να μπαίνει λίγο λίγο
φεγγαράδα.
Συνήθως ψάχνει
την καρδιά
να πελαγοδρομήσει.
Της βάζω δύσκολα
πρώτα της δίνω το βλέμμα
της βροχής
μετά τακτοποιεί
τη μοναξιά
κάτω απ’ το δέρμα.
Μα ένα βράδυ
ενώθηκα μαζίτης…
Μοιάζουμε
με ξεχασμένο χάραμα
από τότε
βαρυποινίτες.
Περιοδικό Ποιείν, Αλμανάκ 2012
Πίνακας: Anja Millen
.
.
Λίλιαν Μπουράνη, Nanga-εφτά ουρανοί
Εφτά ουρανούς
γυμνό βουνό,
την είδαν που σκαρφάλωνε
–ως την κορφή της Nanga–
κι αλόγιστα ομόρφαινε
το υποβαρές του ύψους,
στης θέας το λεπίδι ακονίζοντας
το φτερωτό της ποίημα.
Την είδαν που το χέρι της
έφτανε στη Σελήνη,
με ιλίγγους δεκατέσσερις
της έκλεβε τον οίστρο,
να τον περάσει στο λαιμό
τον ακλινή
του Κύκνου.
Μα ένα πρωί την έχασαν
τα ένοχα τα μάτια•
εφτά ουρανούς
ξετύλιγο του κόσμου το κουβάρι,
το πέταξε
και χάθηκε στον αφαλό της λίμνης.
Άκλαυτη πέτρα,
αμίλητη
κι από καιρό φευγάτη.
Nanga Parbat* από τους υψηλότερες κορυφές της οροσειράς των Ιμαλάϊων που βρίσκεται στην περιοχή του Κασμίρ. Το όνομα σημαίνει «Γυμνό Βουνό».
Λίλιαν Μπουράνη, Ερώματα, Μανδραγόρας 2012
http://www.lilianbourani.com/#!content-9/c1o4l
Πίνακας: Jeff Faust
.
.
Χάρης Βλαβιανός, John Locke (χαïκού)
.
[Δοκίμιο περί της ανθρώπινης νόησης]
Τabula rasa
το μυαλό. Βλαξ γεννιέσαι,
χαζός πεθαίνεις.
Πίνακας: Evgenia Sarkisian
Χάρης Βλαβιανός, John Locke, σελ. 55, Η ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας σε 100 χαïκού, Από τους Προσωκρατικούς έως τον Ντερριντά,
Εκδόσεις Πατάκη, 2011
Xάρης Βλαβιανός, Θαλής (χαïκού)
.
[Αστρονομούντα, και άνω βλέποντα, πεσόντα εις φρέαρ]
Ουρανό κοιτάς,
στο πηγάδι θα πέσεις.
Νερό δεν ζητάς;
Πίνακας: Evgenia Sarkisian
Χάρης Βλαβιανός, Θαλής, σελ. 17, Η ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας σε 100 χαïκού, Από τους Προσωκρατικούς έως τον Ντερριντά,
Εκδόσεις Πατάκη, 2011
Μελοποιημένη ποίηση: Bύρων Λεοντάρης, Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι
.
Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι
κι όσα για σένα είχες ελπίσει
έχουνε τώρα πια όλα σβήσει
η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι.
Σκιά ήταν ό,τι για ζωή αγαπήθη
ήχος στεγνός μιας άδειας λέξης
σαν ήρθε η ώρα να διαλέξεις
είπες ας φράξουν τη φωτιά άλλα στήθη.
Ποτάμι που έχει μείνει ξερή η κοίτη
πώς να ‘χεις έτσι ξεστρατίσει
σου άξιζε σένα αλλιώς να ζήσεις
η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι.
Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι
Photo: Alison Scarpulla
.
.
Γιώργος Χουλιάρας, Βουτιά
.
Μετά από μια επέμβαση στο μάτι, έπρεπε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και της
νύχτας να είμαι μπρούμυτα στο κρεβάτι, με το κεφάλι κατακόρυφα προς τα κάτω.
Πρόκειται για μία από εκείνες τις στάσεις, που είναι πιο δύσκολο να υιοθετήσεις από
όσο να φανταστείς.
Για να στηρίζεται το μέτωπο καθώς αναπνέεις, χρησιμοποιούσα ένα
παραλληλεπίπεδο τούβλο, από ξύλο και ύφασμα, τυλιγμένο σε πετσέτα, που
μεταχειρίζονται όσοι κάνουν γιόγκα.
Το πρώτο βράδυ ήταν ανυπόφορο και σηκώθηκα τουλάχιστον οκτώ φορές. Έπρεπε
όμως γρήγορα να προσαρμοστώ και ανακάλυψα, όπως και άλλοι στη θέση μου,
φαντάζομαι, ότι ακουμπώντας στο τούβλο μια πλευρά από το μαξιλάρι απάλυνε τη
δυσφορία, ενώ ένα δεύτερο μαξιλάρι, λίγο πιο χαμηλά από το στέρνο, μαλάκωνε την
πίεση στη σπονδυλική στήλη
Κλείνοντας τα μάτια στο σκοτάδι, καθώς έπεφτα στο κρεβάτι με το κεφάλι προς το
στρώμα, αναμνήσεις φωτός έγλειφαν την όραση, όπως όταν βρίσκεσαι πολύ βαθιά σε
θολό νερό
Θυμήθηκα μια επίσκεψη παιδί σε οφθαλμίατρο, μετεκπαιδευμένο στο εξωτερικό.
Ρώτησε αν έκανα βουτιές. Μπορεί να ξεκολλήσει το μάτι σου, είχε πει. Θυμωμένος,
διέκοψα τις βουτιές από ψηλά βράχια και εξέδρες στη θάλασσα
Γιώργος Χουλιάρας, Λεξικό αναμνήσεων, Εκδόσεις Μελάνι, 2013
Πίνακας: Juan Martinez Bengoechea
.
.
Γιώργος Χουλιάρας, Χρυσό βραχιόλι
Θυμάσαι να έκανες κάτι από μικρός; ρώτησαν. Κυνηγούσα θησαυρούς, απάντησα.
Η πεθερά της μεγάλης νουνάς σου δεν τη συμπαθούσε. Ούτε εμένα, θυμήθηκε η
μητέρα μου. Αγαπούσε όμως τον πατέρα σου. Έχασα κάτι σακουλάκια για σπόρους,
της έλεγε, όταν κάτι έλειπε από το σκοινί, όπου στέγνωναν ρούχα. Και κρυφά του
επέστρεφε ένα σουτιέν ή μια ποδίτσα μωρού. Όταν πέθανε, βρήκαμε όσα έλειπαν και
πολλά βάλαμε στην άκρη να πεταχτούν. Ένα τενεκεδένιο κουτί ήταν γεμάτο θρεψίνη,
ένα είδος κρέμας. Το κουτί γυάλισε του μωρού, είπαμε, μόλις άρχισες να το
κατρακυλάς. Έπειτα το πέταξες με δύναμη στο πάτωμα. Άνοιξε αφήνοντας να
ξετυλιχθεί ένα χαρτί. Μέσα του έλαμπε ένα χρυσό βραχιόλι. Θα το έχει η νουνά σου.
Όσο καλά κρυμμένοι και αν είναι οι θησαυροί, μπορούν όλοι να τους βρουν. Είναι
δύσκολο όμως να θυμάσαι αν τους έχεις βρει.
Γιώργος Χουλιάρας, Λεξικό αναμνήσεων, Εκδόσεις Μελάνι, 2013
Πίνακας: Anthony Waichulis
Αργύρης Χιόνης
.
.
Εαρινή ισημερία: δώδεκα ώρες μέρα, δώδεκα
ώρες νύχτα και είκοσι τέσσερεις ώρες σκοτάδι∙ το
μέσα μου σκοτάδι εννοώ, αυτό που η φύση α-
γνοεί και θάλλει, φορώντας πάλι το φαντα-
χτερό εμπριμέ φουστάνι της.
Ανάμεσα στις ανθισμένες μαργαρίτες κι ανε-
μώνες, ξεβρακώνομαι και χέζω πάνω στις αν-
θισμένες μαργαρίτες κι ανεμώνες.
Δεν έχω άλλη άμυνα απέναντι σ’ αυτή την
άσπλαχνη ομορφιά.
Αργύρης Χιόνης, Ό,τι περιγράφω με περιγράφει, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Τα ποιήματα του 2010, Κοινωνία των (δε)κάτων
Πίνακας: Anja Jager
.
.
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 