RSS

Monthly Archives: July 2014

Τ. Κ. Παπατσώνης, Μεγάλη αναμονή της επιούσης

Καμωμένος από πηλούς, από φθαρτές ουσίες
ο άνθρωπος, δεν έχει σταθερή ενατένιση, ούτε ομοιάζει
άνθρωπος προς άνθρωπο· σπουδαίες διαφορές τον κόσμο χωρίζουν.
Γι’ αυτό βλέπεις άλλον ν’ αρκείται στον κόσμο
που μοναχός του δημιουργεί, ενώ άλλος παρέκει
τα περιμένει έξωθεν όλα, είτε από τον πλησίον, είτε από τον ουρανό.


Πικρά λυπούμαι το αδύνατο τούτο μέρος των ανθρώπων.
Καμωμένοι δεν είναι όλοι να θαμπώνονται από κάθε στιγμή
της ημέρας ή της νύχτας, από κάθε δίπλα της δημιουργίας,
από κάθε αποσκίαση του βουνού, από κάθε τροπή του καιρού.
Γράφω για όσους δεν έχουν το κράτος να ξεδιαλύνουν
τα μεγαλεία των μικρών πραγμάτων και τα πολλά των ολίγων.
Γι’ αυτούς απομένει το μέγα θέλγητρο της αναμονής.
Γι’ αυτούς απομένει ο λαμπρός Ήλιος της Επιούσης.

.


Κάθε νύχτα περιμένουν. Περιμένουν το μέλλον της Ημέρας,
τρέφουν την ελπίδα που θα τους κομίσει το μέγα Απρόοπτο,
την αψηλή φαντασία, τη νέα σπουδή, το βαθύ πάθος,
ό,τι κάνει να σπαράζουνε επί καλού τους ή κακού τους οι ψυχές.
Φθάνει να τους κομίσει κάτι ογκώδες νέο, ας είναι τραγικό,
ας είναι αγαθό, μόνο η φριχτή ηρεμία να μην είναι πια,
η πραϋντική, η ηρεμία της βλακείας και της ανοστιάς.

Τ. Κ. Παπατσώνης, «Μεγάλη αναμονή της επιούσης» (1930)

Πίνακας: Gustavo Rosa

http://www.booksreview.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=245:2013-05-30-19-56-10&catid=74:-41–2013&Itemid=55

.

.

 

Μιχάλης Παπαδόπουλος, Γκέοργκ Tρακλ

.

Ο θάνατος, η δυστυχία κι η τέφρα
οι τρομαγμένοι τρελοί με τα μισόλογά τους
το τραγούδι του βάλτου με μια πένθιμη έξαρση
κι εσύ, μισθοφόρος του τελευταίου θεού
με τη βουλιμία της δόξας του
καθώς οι ωδές των λυγμών αντηχούν πάνω από το Σάλσμπουργκ
ο θρήνος κι ο θάνατος χορεύοντας
στην κοιλάδα του Γκρόντεκ με λάσπη και κόκαλα
Τότε σε είδαν να γυροφέρνεις στους δρόμους
με την όψη δαιμονισμένου ζώου
που τραβιέται από το μυστήριο
με χέρια τρεμάμενα ν’ αλλάζεις
την λογική αλληλουχία των εγκλημάτων
προτού χωθείς στου χλωροφορμισμένου ασύλου
τη λερωμένη γωνιά
τραυλίζοντας πια και μπουσουλώντας
κρατώντας σφικτά μη σου φύγει
το μερτικό σου στην άβυσσο

Μιχάλης Παπαδόπουλος, Γκέοργκ Tρακλ, από τη συλλογή Έλικας φανταστικού ελικοπτέρου, Εκδόσεις Φαρφουλάς

(Tα ποιήματα του 2010, Εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάτων)

Πίνακας: Jonas Burgert

.

.

 

Γιώργος Αναγνώστου, Greece is calling

Στη διασπορά
ο θάνατος χρεώνεται υπεραστικό.


Γιώργος Αναγνώστου, Greece is calling, από τη συλλογή Διασπορικές διαδρομές, Εκδόσεις Απόπειρα

(Tα ποιήματα του 2012, Εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάτων)

.

.

 

Νίκη Χαλκιαδάκη, Συγγένειες

.

Χιλιάδες νεκροί στο σαλόνι
περιμένουν να ξυπνήσω


Μοιάζουν με τον Πατέρα
Έχουν δερμάτινα χέρια
Λευκά χέρια
[Ξέρουν πως καπνίζω]
Καμαρώνουν το πρώτο μου δόντι
Τα υπόλοιπα τα σφίγγω
Μην πέσουν απ’ το στόμα
Τα σφίγγω
Μην κλάψει η μάνα μου
Που ερμηνεύει τα όνειρα


Δεν τους βλέπεις, μαμά;
Eίναι χιλιάδες


Νίκη Χαλκιαδάκη, Συγγένειες, από τη συλλογή, Ανάσκελη με πυρετό, Εκδόσεις Μανδραγόρας

(Tα ποιήματα του 2012, Εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάτων)

Photo: Kansuke Yamamoto

.

.

.

 

Kατερίνα Σημηντήρα, Αρχή και τέλος

.

.

Είμαι εδώ.
Στον ακίνητο χρόνο.
Εδώ στον ακίνητο χώρο.
Αυτή διάρκεια της στιγμής
Δεν υπάρχει στο παρελθόν
Ούτε στο μέλλον
Δηλώνων παρών
Εποχές μετρώ
Έρωτες μετρώ
Οδύνες μετρώ
Θανάτους
Αρχή και τέλος.
Στην αρχή είναι το τέλος.
Το τέλος στην αρχή τοποθετώ.

Photo: Aneta Ivanova

.

 

Τ.Κ. Παπατσώνης, Η πέτρα

.

Κάτι κρυφό ζυγιάζεται αυτές τις ώρες στα εσώτατα
του ανθρώπου,
που, είτε σαν Ήλιος, είτε σαν Σελήνη, έχει θρονιάσει
καταμεσής της ψυχής, και του χαρίζει
τη λάμψην ενού σκότους που δεν παραλλάζει
από τη νόηση του Θεού ή τη συντριβή της Εκκλησίας.
Μια ροπή προς το καλό και προς το ατάραχο.
Μιαν αγάπη και ένα αγκάλιασμα προς όλα τα γύρω.
Δίχως διάκριση ή προτίμηση,
δίχως αποσκίαση, δίχως φθορά ή κατατριβή.

Δίχως διάκριση εχτός, αχ, μιας, Θεέ μου. Της βαριάς,
της οξείας εκείνης Πέτρας, που έταξες μερικών ανθρώπων
να τους βαραίνει το στήθος τις νύχτες τόσο πολύ και ασφυχτικά,
τόσο απελπιστικά και ωραία. Που, αν πρόκειται ν΄ αποσειστεί ποτέ,
θα ΄ναι για να την διαδεχτεί η διαρκής του τάφου.
Τόσο κυριαρχικά, τόσο έμμονα, έχει στηθεί για πάντα.

Τ. Κ. Παπατσώνης, Η πέτρα (απόσπασμα), Εκλογή Α΄, (γρ: 1929), Ίκαρος, Αθήνα 1988

 

Πίνακας: Jonas Burgert

.

.

 

 

Κώστας Καρυωτάκης, Αποστροφή

 

.

 

Φθονῶ τὴν τύχη σας, προνομιοῦχα
πλάσματα, κοῦκλες ἰαπωνικές.
Κομψά, ρόδινα μέλη πλαστικὲς
γραμμές, μεταξωτά, διαφανῆ ροῦχα.


Ζωή σας ὅλη τὰ ὡραῖα σας μάτια.
Στὰ χείλη μόνο οἱ λέξεις τῶν παθῶν.
Ἕνα ἒχετ᾿ ὄνειρο: τὸν ἀγαθὸν
ἄντρα σας καὶ τὰ νόμιμα κρεβάτια.


Χορὸς ἡμιπαρθένων, δυὸ δυό,
μ᾿ ἀλύγιστο τὸ σῶμα, θριαμβευτικά,
ἐπίσημα καὶ τελετουργικά,
πηγαίνετε στὸ ντάνσιγκ ἢ στὸ ᾠδεῖο.

.

.

.


Ἐκεῖ ἀπειράριθμες παίρνετε πόζες.
Σὰν τὴ σελήνη πρὶν ρομαντικές,
αὔριο παναγίες, ὅσο προχτές,
ἀκούοντας τὴ «Valenzia», σκαμπρόζες.


Ἕνα διάστημα παίζετε τὸ τέρας
μὲ τὰ τέσσερα πόδια κολλητά.
Τρέχετε καὶ διαβάζετε μετὰ
τὸν ὁδηγό σας «διὰ τὰς μητέρας».


Ὤ, νὰ μποροῦσε ἔτσι κανεὶς νὰ θάλλῃ,
μέγα ρόδο κάποιας ὥρας χρυσῆς,
ἢ νὰ βυθομετρούσατε καὶ σεῖς
μὲ μιὰ φουρκέτα τ᾿ ἄδειο σας κεφάλι!


Ἀτίθασα μέλῃ, διαφανῆ ροῦχα,
γλοιώδη στόματα ὑποκριτικά,
ἀνυποψίαστα, μηδενικὰ
πλάσματα, καὶ γι᾿ αὐτὸ προνομιοῦχα…

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/kwstas_karywtakhs/03_index.htm

.

.