Έσταξε
με την τρέχουσα σημασία το ποίημα
ως να πλάγιαζε κορίτσι πρώτη φορά σε προσδοκία
ως της Σαπφούς την άλλη σελήνη
κι ας ξόδεψαν οι λόγιοι πριονισμένα λόγια
έχουμε ακόμη ανοιχτό νερό
έναν ολονύχτιο ώμο βυθοσκόπιο
αυτά τα λυγισμένα σεντόνια αναδύουν ακόμη λουλάκι
Ελένη Νανοπούλου, Ποιήματα, Άλλη σελήνη, Εκδόσεις Ενδυμίων
http://indianmist.blogspot.gr/
Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.
Από παιδί βιαζόμουνα μα τώρα πάω καλιά μου.
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,
για μια στιγμή αν με λύγισε σήμερα δε με ορίζει.
Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.
Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο.
Ποιος σκύλας γιος μας μούντζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι,
που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο;
Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.
Γιομάτη φύκια και ροδάνθη αμφίβια Μοίρα.
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Αλταμίρα
Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ’ είδες;
Στην άμμο πάνω σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες
Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό.
Κοντά σου ναύτες απ’ την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν.
Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό
έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.
Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις, Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα
Πίνακας: Elena Gualtierotti
http://www.academia.edu/4406614/_
http://poihsh-logotexnia.blogspot.com.au/2012/08/blog-post_561.html
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη «…η σμέρνα γεννάει συνέχεια. Γεννάει πολλά αβγά και τα μικρά της μεγαλώνουν γρήγορα. Το αρσενικό (σμύρος) διαφέρει από το θηλυκό (σμύραινα). Το θηλυκό είναι μικρό και ποικιλόχρωμο και το αρσενικό είναι μονόχρωμο και δυνατό ενώ το χρώμα του είναι σαν του πεύκου. Επίσης έχει πολλά εσωτερικά και εξωτερικά δόντια…». Κατά τον Ησύχιο η λέξη «μύραινα» χρησιμοποιούνταν ως υβριστική λέξη. Ο Φώτιος αναφέρει: «Μύραινα, επί του κακού λέγεται, ω Έχιδνα» ενώ κατά τον ίδιο συγγραφέα υπάρχει κωμικός στίχος που αναφέρει «Ω προδότι και παράνομε, και μύραινα σύ».Η αρχαία ύβρις, που φαίνεται ότι έχει επιβιώσει μέχρι τις μέρες μας, αναφερόταν προς δόλια, επικίνδυνη γυναίκα. Η σμέρνα αναφέρεται και ως εκλεκτό έδεσμα στους «Δειπνοσοφιστές» του Αθηναίου ενώ οι Ρωμαίοι εκτρέφανε σμέρνες για το κρέας τους. Ο Νίκανδρος Κωλοφόνιος στα «Θηριακά» του αναφέρει: «Η σμέρνα βγαίνει έξω στη γη, φωνάζει και φοιτά δίπλα στο φίδι, όπως οι εραστές…» Η τελευταία δοξασία έχει φτάσει μέχρι τις μέρες μας στην Λέσβο. Ο τοπικός θρύλος λέει πως κάποια δυσοίωνη πανσέληνο οι σμέρνες βγαίνουν στη στεριά και ζευγαρώνουν με τα φίδια. Μια δοξασία που ο Καββαδίας έκανε στίχο: «…το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα». Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι ο λαός προσέδωσε στη σμέρνα χαρακτηριστικά δόλου, προδοσίας και ανατριχιαστικής σκληρότητας.
.
«…περιεχύθη μοι ὕδωρ ἔως ψυχῆς ἄβυσσος ἐκύκλωσέ με ἐσχάτη ἔδυ ἡ κεφαλή μου εἰς σχισμάς ὀρέων…»
ΙΩΝΑΣ, Β΄
Σοῦ γράφω πάλι γιά τήν ἀρρώστια μου
Τίς σήραγγες πού διανύω ἀκαταπαύστως
Τόν ζεστό ἀέρα πού διατρέχει τό σῶμα μου.
Κι ὕστερα εἶναι οἱ μεγάλες διαφημίσεις πού καθορίζουν τά πρόσωπα
Ἡ φωνή πού δέν θά φτάσει στά χέρια σου
Σωστά ναρκωμένη στό ἀεροστεγές της περίβλημα.
Μέ αἷμα καί ἱδρώτα πληρωμένο οἱ τοῖχοι
Τύμπανα διαφανῆ
Μεμβράνες καί κόκαλα διαλύονται στήν ἀτμόσφαιρα.
Θέλω νά πῶ γιά τούς δρόμους πού καθημερινά μέ καταπίνουν
Τίς μεγάλες ἀφίσες τοῦ φοίνικα πού μᾶς καταβρόχθισε.
Δέν εἶναι ὥρα νά φοβηθεῖς τίς ἀπειλές Ἰωνᾶ
Ποιά ἀπειλή καί ποιός βιασμός νά σέ ἐκμηδενίσει
Στήν κοιλιά τοῦ πουλιοῦ χρωματίζεις τά χέρια σου
Ἀνασκαλεύεις τή μάζα πού σέ μπουκώνει.
Ποιό θαῦμα τώρα μπορεῖ νά σέ σώσει.
Τούς κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ τούς μαθαίνεις:
Μέ ἀφομοιωμένα τά κύτταρα θά πεταχτεῖς
Σέ κάποιο ἐργατικό οἰκοδόμημα θά λουφάξεις
Ξέρεις ἐσύ τώρα Ἰωνᾶ τί γίνεται μέ τά θαύματα.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Τώρα εἶναι πού πρέπει νά ψάξεις τόν Ὀδυσσέα
Ὄχι γιά νά σοῦ φτιάξει κάποιο δούρειο ἵππο
Πού θά σέ κάνει θριαμβευτή στό Ἴλιον
Μά νά σέ φέρει στήν αἴθουσα μέ τούς παραμορφωτικούς καθρέφτες
Νά δεῖς πόσο εὔκολα χάνεται τό πρόσωπο
Νά σοῦ μάθει ὅλα τά τερτίπια τῆς φάρας του.
Πῶς κρατήθηκε ἀνέπαφος στό ραβδί τῆς Κίρκης
Ὅταν τό ραδιόφωνο οὔρλιαζε:
Οὐδέν ἔγκλημα διεπράχθη
Ἡ χώρα τελεῖ ἐν ἀσφαλείᾳ.
Μαρία Κυρτζάκη, από τη συλλογή Ὁ Κύκλος, Ιωνάς Β΄
Πίνακας : Elsa Munoz
.
.
Κάδρο που δείχνει άντρα καθιστό καπνίζοντα
Άντρα που αναίτια σηκώνεται να ψάξει δολοφόνους
Άντρα που δολοφονημένος περιφέροντας χαμογελά
Τα πόδια σταύρωσα σαν τις γριές στα σκαλοπάτια
τα χέρια τους ρωτάνε
Μαύρη φιγούρα μ’ έπαρση κι αλαζονεία
– Σαν τη φωτιά
Σίγουρος ήταν
Σίγουρος σαν να ’κοβε ψωμί
Όπως σηκώνεις το ποτήρι στην υγειά σου
Σίγουρος τόσο
Που έστρεψε σ’ εμένα το κεφάλι
Και γύρεψε για τον καιρό να μου μιλήσει
Πίνακας: Van Anh Quan
Ανθολογία Βασίλη Βασιλικού, Η ελληνική ποίηση, Εκδόσεις Ντουντούμης
.
.
(Ξόρκι κατά της αϋπνίας. Απαγγέλλεται νοερά σε ρυθμό εμβατηρίου.
Επαναλαμβάνεται συνεχώς μέχρι τελικού αποτελέσματος.)
Χρόνια τώρα στο σκοτάδι περιμένω
Και τα μάτια μου γεμίσανε νερό
Περιμένω τον θεράποντα γιατρό
Τον κλειδούχο που τον ρούφηξε το τρένο
Περιμένω τον ασώματο ιερέα
Τον κουτσό μεταφορέα υαλικών
Τον τραυλό καθηγητή των αγγλικών
Το παιδί με το λιοντάρι στη Νεμέα
Το βαρκάρη που ’χει χάσει τ’ όνομά του
Τη μικρή παραδουλεύτρα Πασχαλιά
Τη Λουντμίλα με τα κίτρινα μαλλιά
Τον πλανόδιο βιολιστή με τα φτερά του
Τον καμπούρη δικαστή με την περούκα
Το χειρούργο με το μαύρο φυλαχτό
Την Οντίν που πια δεν βγήκε απ’ το κρυφτό
Το κορίτσι που θρηνεί στην Μπάνια Λούκα
Περιμένω το φαντάρο που κρυώνει
Τη γυναίκα που κοιμάται μοναχή
Την τροτέζα που την έλειωσε η βροχή
Το ζητιάνο που τον σκέπασε το χιόνι
Περιμένω τον τυφλό λαχειοπώλη
Περιμένω τον κουλό θεραπευτή
Περιμένω τον φιλάνθρωπο ληστή
Και το δήμαρχο που γκρέμισε την πόλη
Περιμένω την κυρτή πεντικιουρίστα
Τη γριά που θα μου ανάψει το κερί
Τη μητέρα που μου μίλησε νεκρή
Τη Μυρτώ που εξαϋλώθηκε στην πίστα
Περιμένω τον επίγειο ταξιδιώτη
Τον προφήτη που ’χει χάσει το κλειδί
Περιμένω το μονόδοντο παιδί
Και το δάσκαλο που ξέμεινε στην πρώτη
Περιμένω τον μουγκό θαλαμηπόλο
Περιμένω τον κουφό μπαλωματή
Τον νεκρό στους πάγους εξερευνητή
Που επιστρέφει μ’ άλλο σώμα από τον Πόλο
Περιμένω τον χαμένο χρυσοθήρα
Περιμένω τον πνιγμένο θερμαστή
Περιμένω τον ανύποπτο εραστή
Περιμένω τον πολύπαθο μνηστήρα
Περιμένω την αθέατη χορωδία
Περιμένω σκοτεινούς εξορκιστές
Περιμένω θυσιαστήριες τελετές
Και το πτώμα που ’χει αργήσει στην κηδεία
Περιμένω τον Βαρδή και τον Αντώνη
Τη Μαρίνα την Αλκμήνη την Αυγή
Τον Ερμόλαο που αναδύθηκε απ’ τη γη
Τον Νικήτα που βυθίστηκε στη σκόνη
Περιμένω να ’ρθει κάποιος να με σώσει
Να μου δώσει κάποιο στίγμα στο κενό
Για ν’ αντέξω τον αντίπαλο ουρανό
Και τη γυάλινη σιωπή που μ’ έχει ζώσει
Ταρατάμ ταρατατάμ ταράτα τάμταμ
Ταρατάμ ταρατατάμ ταρατατάμ
Ταρατάμ ταρατατάμ ταρατατάμ
Ταρατάμ ταρατατάμ ταράτα τάμταμ
κ.ο.κ.
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Πίνακας: Martinelli Andrea
http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=16399.msg217983#msg217983
.
.
Παιδί σκαρφαλωμένο στο δοκάρι
κοιτάζω τα νερά που πλημμυρίζουν
σκεπάζουν τα πανιά και τα πιθάρια
κι όλο ανεβαίνουν
κι όλο με πλησιάζουν
Ακούω φωνές στο δρόμο ξεχωρίζω
της πεθαμένης μάνας μου το κλάμα
Θέλω ν’ αποκριθώ φωνή δεν έχω
Και τότε ξάφνου βλέπω τη γυναίκα
να πλέει απάνω στα νερά σαν βάρκα
γυμνή
σε στάση πρόστυχη
γελώντας
κι απλώνοντας τα χέρια προς εμένα
ξάπλωσε απάνω μου λοιπόν να λέει
σου ’χω στο σπίτι μέλι και καρύδια
πάμε να φύγομε από δω δε βλέπεις;
Πληθαίνουν τα νερά και θα μας πνίξουν
Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
Πίνακας: Cassie Taggart
http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=16399.msg217983#msg217983
Μην τους μιλάτε
αυτοί μας κλέβουν έρωτα
αυτοί μας κλέβουνε τ’ όνειρο
μας κλέβουνε καταπράσινες φωνές
κλέβουνε σώμα
αυτοί μας κλέβουν ουρανό
αυτοί κλέβουνε θάλασσα
αυτοί κλέβουν τον ήλιο
πνίχτε τους σ’ ένα πέλαγο σιωπής
μην τους μιλάτε
Ανθολογία Σπύρου Κοκκίνη, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1977
Πίνακας: Άγγελος Ραζής
.
Όλη μέρα κοιμάται και ονειρεύεται
πως ξυπνά στο άπλετο φως
της αγάπης που χύνεται
από το μοναδικό του μάτι στο μέτωπο.
Ανθολογία Βασίλη Βασιλικού, Η ελληνική ποίηση, Εκδόσεις Ντουντούμης
Πίνακας: Hans Leijerzapf
ΕΠΑΡΧΙΩΤΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
Life is short.
Art is long.
H Ζωή είναι κοντή.
Η Άρτα είναι μακριά.
Ανθολογία Βασίλη Βασιλικού, Η ελληνική ποίηση, Εκδόσης Ντουντούμης
Πίνακας: Claudia Giraudo
ΙΙΙ
Μέρα στιλπνή αχιβάδα της φωνής που μ’ έπλασες
Γυμνόν να περπατώ στις καθημερινές μου Κυριακές
Ανάμεσ’ από των γιαλών τα καλωσόρισες
Φύσα τον πρωτογνώριστο άνεμο
Άπλωσε μια πρασιά στοργής
Για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του
Ν’ ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες
Τις παπαρούνες που θα δρέψουν οι περήφανοι άνθρωποι
Για να μην είναι άλλο σημάδι στο γυμνό τους στήθος
Από το αίμα της αψηφισιάς που ξέγραψε τη θλίψη
Φτάνοντας ως τη μνήμη της ελευθερίας.
Είπα τον έρωτα την υγεία του ρόδου την αχτίδα
Που μονάχη ολόισα βρίσκει την καρδιά
Την Ελλάδα που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα
Την Ελλάδα που με ταξιδεύει πάντοτε
Σε γυμνά χιονόδοξα βουνά.
Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη
Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή
Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος
Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα
Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.
Πίνακας: Marina Podgaevskaya
Οδυσσέας Ελύτης, Ήλιος ο πρώτος, ΙΙΙ, σελ. 14, Ίκαρος Εκδοτική Εταιρεία, 1979
.
.
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 