Monthly Archives: January 2013
Image
Iβάν Γκολ, Μαλαισιακά τραγούδια, σελ. 39, 63,
Μτφρ. : E. X. Γονατάς, Εκδόσεις Στιγμή, 2002
Φωτό : Ergy Landau, Mario Algaze
Iβάν Γκολ, Μαλαισιακά τραγούδια
16
Όταν το ηφαίστειο με ανασηκωμένα τα χείλια
φτύνει αίμα
αναταράζει τη γη
καίει τα δάση
εξολοθρεύει τα πουλιά
και τρώει τον ήλιο
δε φοβάμαι
φοβάμαι
όταν τα σφιγμένα χείλη σου
σωπαίνουν
28
Έλεγα ότι είσαι ο ήλιος που κάνει ν’ αστράφτουν
τα ροδόδεντρα
Έλεγα ότι είσαι το πέτρινο άγαλμα που ορίζει την πορεία
των ημερών
Έλεγα ότι είσαι ο ολόλαμπρος βασιλιάς που θνητός δεν
τολμά να ζυγώσει
Μα όταν με το σιντεφένιο μου δάχτυλο
άγγιξ’ ανάλαφρα τον περήφανο ώμο σου
έγινες ένα πολύ πολύ μικρό αγόρι
Iβάν Γκολ, Μαλαισιακά τραγούδια, σελ. 39, 63,Μτφρ. : E. X. Γονατάς, Εκδόσεις Στιγμή, 2002
Φωτό : Ergy Landau, Mario Algaze
Image
Τσεζάρε Παβέζε, Ο θάνατος θά ’ρθει
.
.
Ο θάνατος θά ’ρθει και θά ’χει τα μάτια σου —
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει
απ’ το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θά ’ναι μια άδεια λέξη,
κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.
Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.
Ο θάνατος θά ’ρθει και θά ’χει τα μάτια σου.
Θά ’ ναι σαν ν’ αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν’ αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν’ ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατεβούμε στην άβυσσο βουβοί.
Μετάφραση: Σωτήρης Τριβιζάς
Φωτό: Roudolf Koppitz
.
.
Image
Αλμπέρ Κοέν, Η ωραία του κυρίου
.
Ένα βράδυ, λίγο πριν από τις εννέα, αποφάσισε πως να τον περιμένει έξω, στο κατώφλι, ήταν δουλοπρεπές. Ναι, θα πήγαινε απλούστατα να του ανοίξει την πόρτα, όταν θα έφθανε, αλλά χωρίς τρεχάλες, ήρεμα και με βαθιές ανάσες, ώστε να μην ξεχνάει ποια ήταν, θα τον περνούσε με αξιοπρέπεια στο σαλόνι.
Εκεί, conversation, κατόπιν πρόταση για ένα φλιτζάνι τσάι. Μια καλή ιδέα θα ήταν να τα είχε ήδη όλα έτοιμα στο σαλόνι, ώστε να μη χρειαζόταν να του εμφανίζεται σε στάση καμαριέρας, κουβαλώντας δίσκους .Ναι, όλα εκεί, τσαγερό με το παλτουδάκι του, φλιτζάνια, γάλα, λεμόνι. 
Οπότε, στην κατάλληλη στιγμή, θα σηκωνόταν, θα σερβίριζε το τσάι αργά, θα τον ρωτούσε με ευγένεια αν ήθελε γάλα ή λεμόνι.
Δοκιμή. Γάλα ή λεμόνι; Όχι, ερώτηση αποτυχημένη, υπερβολικά ενεργητική, προτεστάντισσα πρόσκοπος. Νέα δοκιμή. Γάλα ή λεμόνι; Nαι, έτσι ήταν καλύτερα. Αξιαγάπητη αλλά ανεξάρτητη.
Όρμησε, όταν χτύπησε το κουδούνι. Αλλά, όταν έφτασε στο βεστιάριο, έκανε μεταβολή. Είχε σκουπίσει καλά την πούδρα; Επέστρεψε στο σαλόνι, στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη, κοιτάζοντας δίχως να βλέπει. Το αίμα βούιζε στ’ αυτιά της, τελικά το αποφάσισε, έτρεξε, παρά λίγο να πέσει, άνοιξε την πόρτα. Πώς είσθε; τον ρώτησε με φυσικότητα τραγουδιστή όπερας που παίζει πρόζα.
.
.
Αναπνέοντας με δυσκολία, προχώρησε πρώτη. Μ’ ένα ακούνητο χαμόγελο πάνω στα χείλη της, του έδειξε μια πολυθρόνα, κάθισε με τη σειρά της, κατέβασε σεμνά τη φούστα της, περίμενε. Άραγε γιατί δεν της μιλούσε; Μήπως δεν του είχε αρέσει; Μπορεί να είχανε μείνει πούδρες.Έφερε το χέρι της στη μύτη της, ένιωθε στερημένη από γοητεία. Να μιλούσε; Η φωνή της θα έβγαινε βραχνή και, αν την καθάριζε τώρα, θα έκανε έναν φοβερό θόρυβο. Δεν υποψιαζόταν ότι αυτός λάτρευε την αδεξιότητά της και έμενε σιωπηλός, για να την κάνει να διαρκέσει.
Με τρεμάμενα χείλη, του πρότεινε ένα φλιτζάνι τσάι. Δέχτηκε με απάθεια. Χωρίς φυσικότητα, με φλογισμένα μάγουλα, έχυσε το τσάι στο τραπεζάκι, στα πιατάκια, και ως μέσα στα φλιτζάνια, ζήτησε συγγνώμην, του έτεινε κατόπιν με το ένα χέρι τη γαλατιέρα και με το άλλο τις ροδέλες του λεμονιού. Γάλα ή λερώνει; τον ρώτησε. Του ξέφυγε ένα γέλιο, και τόλμησε να τον κοιτάξει. Χαμογέλασε και της άπλωσε τα χέρια.
Τα πήρε, και λύγισε τα γόνατα μπροστά της. Από έμπνευση, λύγισε το γόνατο μπροστά του, και τόσο λεπτά που αναποδογύρισε την τσαγιέρα, τα φλιτζάνια, τη γαλατιέρα και όλες τις ροδέλες του λεμονιού. Γονατισμένοι, χαμογελούσαν ο ένας στον άλλον, με εκτυφλωτικά δόντια, δόντια της νιότης. Γονατισμένοι, ήταν γελοίοι, ήταν περήφανοι και ωραίοι, και ήταν υπέροχη η ζωή.
Αλμπέρ Κοέν, Η ωραία του Κυρίου, κεφ. 45, σελ. 366-367, μτφρ: I. Xατζηνικολή, εκδόσεις Χατζηνικολή, 1990
Φωτό: Carmen dell’ Orefice, Rodney Smith, Christopher Lowel, Sarah Moon, Thomas Barbey, Wayne F. Miller
.
Image
Ειρήνη Οντόγκ Κατωπόδη, Η γιαγιά μου
Και θέλω να μου φτιάξεις ξανά παραδοσιακή φανουρόπιτα και να σου πω πως μ’ αρέσει να σε βλέπω να μετράς τα υλικά, να είναι εφτά ή εννιά, μονός αριθμός έτσι μου έλεγες, έτσι είναι το σωστό και να κάνεις άνω κάτω την κουζίνα με τ’ αλεύρια κι όλο το σπίτι να μοσχομυρίζει κανέλα, μοσχοκάρυδο και γαρύφαλλο και μετά να με κρατήσεις στα γόνατά σου και να μου ξαναπείς παραμύθια, το παραμύθι της Μαρούλας που τελειωμό δεν έχει και να μου μιλήσεις για ’κείνα τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής
και πως όταν ήσουνα μικρό παιδάκι δούλευες στα χωράφια, στους αγρούς και στα κτήματα μαζί με τ’ αδέλφια σου και τους γονείς σου και πως κουβαλούσες τα δέματα με το στάχυ και το στάρι που ήταν τόσο βαριά κι ασήκωτα αλλά εσύ πάντα τα κατάφερνες και μετά γύρναγες σπίτι να συγυρίσεις και ν’ ανάψεις το τζάκι και μετά έπαιρνες τη στάμνα και ξανά έβγαινες έξω για να φέρεις νερό κι εκεί συναντούσες τις φίλες σου την Έλενα την Κατερίνα και τη Μυρτώ και γελάγατε και τραγουδάγατε και πως όταν πλησίαζε η γιορτή του Αη Νικόλα ήταν και η μέρα που γιόρταζε ο πατέρας σου και το σπίτι ήταν στολισμένο και από τις προηγούμενες μέρες κάνατε γενική καθαριότητα με τη μαμά σου και τ’ αδέλφια σου κι αγοράζατε και λικέρ και κόκκινο και λευκό κρασί και η μητέρα σου έφτιαχνε μπακλαβά και το φύλλο ήτανε τραγανιστό και μοσχομύριζε ο τόπος φρέσκο βούτυρο
και το απόγευμα ανοίγατε την σάλα κι ερχόντουσαν οι γείτονες κι η θεία σου σου έλεγε να πας ν’ αγοράσεις καπνό για τον μπαμπά σου και να προσέχεις να μην σε κοροϊδέψουν με τα ρέστα κι εσύ αγόραζες και καραμέλες κι άλλες μικρολιχουδιές και για σένα και για τ’ αδέλφια σου κι ότι στα δεκαέξι σου παντρεύτηκες με προξενιό τον παππού και πως ήταν ο πιο όμορφος κι ο πιο λεβέντης άντρας του χωριού και θέλω να σου πω πόσο πολύ σ’ αγαπώ γιαγιά που μου λες τις καλύτερες ιστορίες του κόσμουκαι ότι οι ιστορίες σου είναι απ’ την πραγματική ζωή κι όχι ψεύτικα παραμύθια και πως μ’ αρέσει πολύ να ακούω ιστορίες για τη μαμά και τη θεία μου και ιστορίες από τον πόλεμο και την Κατοχή και να κάθομαι ν’ ακούω να μου διηγήσαι για την αγριότητα των Τούρκων και πάντα θυμάμαι όταν ήμουνα ακόμα πολύ μικρή, πέντε, έξι, εφτά χρονών κι είχαμε πάει στα Καμμένα Βούρλα για να κάνεις ζεστά μπάνια και μέσα στο λεωφορείο έπιασες κουβέντα με μια άλλη κυρία που καθόταν δίπλα σου και της είπες πως είσαι απ’ τη Μάνη και καθόμαστε στο λεωφορείο και μου κράταγες το χέρι και με το άλλο μου χέρι κράταγα ένα παγωτό χωνάκι που μου το είχες αγοράσει απ’ το ζαχαροπλαστείο «Ρωσσικόν» στη Σταδίου κι όλο μίλαγες με την κυρία στο διπλανό κάθισμα αλλά είχες και το νου σου να μου σκουπίζεις κάθε τόσο τα χέρια και το στόμα μου που είχαν λερωθεί απ’ τις σοκολάτες
κι όταν φτάσαμε στα Καμμένα Βούρλα, στο σπιτάκι που είχαμε νοικιάσει, το τακτοποίησες και το περιποιήθηκες και σχεδόν όλες τις ημέρες που ήμασταν εκεί ξεκουράστηκες και τα βράδια αφού τρώγαμε μαζευόντουσαν κι άλλες γειτόνισσες απ’ τα γύρω σπίτια στην αυλή την δικιά μας κι είχανε κι εκείνες παιδιά κι εγγόνια κι έπαιζα μαζί τους κι εσύ μίλαγες με τις φίλες σου κι έπλεκες ή κένταγες και συγχρόνως τους έλεγες γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή σου και για την εκκλησία του χωριού όπου μεγάλωσες και για όλα όσα έχασες χωρίς ούτε κι εσύ να καταλάβεις το γιατί, αυτό όμως που δεν έχασες σίγουρα ποτέ γιαγιά μου ήταν οι σοφές κουβέντες σου και οι παροιμίες σου και τα παραμύθια σου κι οι παλιές πονεμένες ιστορίες σου κι οι μύθοι σου και τα πεντανόστιμα φαγητά σου και να μου δίνεις φρέσκο ζυμωτό ψωμί μ’ ένα κομμάτι κεφαλοτύρι φτιαγμένο απ’ τα χέρια σου και να περπατάμε παρέα και να λες η εγγονή μου είναι και να μαζεύουμε δαμάσκηνα και να φτιάχνουμε μαρμελάδα και να μαζεύουμε βύσσινα και να φτιάχνουμε γλυκό και ξέρω ότι με προστάτευε και με φρόντιζε ενώ πάντα μου κράταγες λιχουδιές και κεράσματα και ξέρω πως τις στιγμές εκείνες που βρισκόσουνα στην κλινική θα έπρεπε να φανώ δυνατή και παρακάλαγα να ξαναγίνω παιδί και να μπορέσω να ρωτήσω την μαμά μου: «Μαμά που πήγε η γιαγιά τώρα που πέθανε;»
και γνωρίζω πως και η απουσία σου θα είναι φανερή στην ζωή μου και οι γλυκιές σου κουβέντες και οι προσευχές σου και οι αγωνίες σου να είμαστε πάντα όλοι καλά και θέλω να σου πω γιαγιά πως η δική σου η ζωή ήταν που έδωσε νόημα στην δική μου κι όλες τις ευχές και τις συμβουλές που μου είχες δώσει κατά καιρούς τις φυλάω ως πολύτιμη κληρονομιά, μια κληρονομιά που ευελπιστώ κάποτε να πάρουν και τα δικά μου τα παιδιά.
http://www.dimiourgikigrafionline.com/2012/10/blog-post_30.html
https://www.facebook.com/yiorgospandis
Σημείωση: Oι παραπάνω σύνδεσμοι είναι άκρως ενδιαφέροντες. Το ότι κατόρθωσα να διαβάσω πάνω από τρεις σειρές στην πρώτη παράγραφο και να συνεχίσω την ανάγνωση του κειμένου, τουλάχιστον για μένα, συνιστά δείγμα ποιότητας. Όλα τα κείμενα είναι καλά, και μάλιστα, πολύ καλύτερα από αυτά που κυκλοφορούν σωρηδόν υπό μορφή βιβλίου. Ο Γιώργος Παναγιωτίδης επίσης έχει πραγματικά πάρα πολύ ενδιαφέρουσα γραφή.Τουλάχιστον για τα δικά μου αισθητικά κριτήρια… Αλλά εγώ είμαι και μονήρης άνθρωπος, οπότε μη με παίρνετε και στα σοβαρά, διαβάστε ό, τι προβάλλεται κατά κόρον!
http://www.yiorgospanayiotidis.com/
Μάλλον πρέπει να γράψω κι εγώ ένα κείμενο για τα σαλιγκάρια γιαχνί της δικής μου γιαγιάς, που τα έτρωγα σε πλαστικό καρό τραπεζομάντηλο, χαζεύοντας την ίδια στιγμή τον ελαιώνα της Άμφισσας και το λιμάνι της Ιτέας μέσα από μια μισάνοιχτη διπλή ξύλινη πόρτα. Ο άνηθος και το κρεμμύδι μου σπάζουνε τη μύτη ακόμη. Δεν πήγαινα καν στα νήπια, αλλά είχα βρει τον τρόπο να τα τρώω περίφημα. Ζητούσα και δεύτερο πιάτο.
Image
Φωτό: Claude Tolmer
Για την τιμή των όπλων το τραγούδι του Ξυδάκη. Η Αθήνα αλλάζει και ο Καλυβιώτης δεν έχει πλέον την παλιά του αίγλη, προς μεγάλη μου έκπληξη, τουλάχιστον ο Καλυβιώτης της Ερμού, που επισκέφτηκα αυτές τις μέρες. Η περιοχή στην πλατεία της Αγίας Ειρήνης εξακολουθεί να κρατά τα σκήπτρα… επιμένει ακόμη και στα υφάσματα από κασμίρια.
Image
Πάνος Τσίρος, Φέρτε μου το κεφάλι της Μαρίας Κένσορα
Σήμερα το βράδυ έδειξαν για δεύτερη φορά στην τηλεόραση την εκπομπή για το χορό Καρουάνα, που κάνει θραύση στην Αμερική. Μίλησαν χορογράφοι, κοινωνιολόγοι, δύο καθηγητές από το Χάρβαρντ, δημοσιογράφοι. Έγινε προσπάθεια να αναλυθεί το βάθος του φαινομένου, που φαίνεται ότι έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας. Αυτός ο χορός βρίσκει ιδιαίτερη ανταπόκριση σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Από τα πάρτι γενεθλίων των έγχρωμων μαθητών του δημοτικού, στα γκέτο του Χάρλεμ, έως τα πάρτι των κοσμικών στο Λονγκ Άιλαντ. (…) Ξέρω πως ελάχιστοι από εσάς θα με πιστέψουν. Οι περισσότεροι θα με πάρουν για ανισόρροπο. Όμως, απ’ ό,τι φαίνεται μόνον εγώ ξέρω το μυστικό της γέννησης του φαινομένου Καραουάνα.
Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο χορός επινοήθηκε από έναν Ιάπωνα σχεδιαστή κόμικ μάνγκα. Άλλοι λένε πως η γέννησή του πρέπει ν’ αναζητηθεί στο τελετουργικό μιας φυλής αυτοχθόνων του Αμαζονίου, για τους οποίους ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία. Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι αποτελεί παραλλαγή του tremens delirium που έπαθε ο Σαντάμ, όταν μέσα στο κελί του οι φύλακες τον υποχρέωσαν να καταπιεί μια μικροκάμερα, και έπειτα να παρακολουθήσει με μόνιτορ πώς φαίνονται οι δεκάδες γκλοπιές στην κοιλιακή του χώρα. Αναρωτιέμαι πόσες ανοησίες θα ειπωθούν ακόμα. Η αλήθεια είναι ότι ο χορός γεννήθηκε εδώ στην Ελλάδα. Και ο πρώτος διδάξας δεν ήταν χορευτής, αλλά ένας μαθητής της πρώτης γυμνασίου, ονόματι Γιωργάκης Καραουάνας.Την ιστορία μού τη διηγήθηκε ένας συνταξιούχος δάσκαλος, ο Χαράλαμπος Πασβάντης. (…)
Το 1900 δίδασκε σ’ ένα χωριό της Πάρου. Ο καιρός περνούσε δύσκολα. Μόλις και μετά βίας συγκρατούσε τα νεύρα του, τα οποία συστηματικά δοκίμαζε ο μαθητής της πέμπτης τάξης, Γιωργάκης Καραουάνας. Ο Καραουάνας ήταν ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες και αντικοινωνική συμπεριφορά. (…) Αρεσκόταν, για παράδειγμα, να σηκώνεται απροειδοποίητα, κατά τη διάρκεια του μαθήματος, και να ζωγραφίζει σκουλήκια στον πίνακα. 
Όταν ο Πασβάντης τον ρωτούσε τι κάνει εκεί, και γιατί δεν πήρε άδεια να σηκωθεί, ο Καρουάνας τον ρωτούσε τι όνομα έπρεπε να δώσει στο σκουλήκι του. Ο Πασβάντης δεν άντεχε άλλο. Μια μέρα, μετά το διάλειμμα, πριν μπουν τ’ άλλα παιδιά, μπαίνει στην τάξη και αντικρίζει ένα θέαμα που του ανέβασε το αίμα στο κεφάλι. Ο Καραουάνας είχε ζωγραφίσει σε όλον τον πίνακα σκουλήκια, και, μάλιστα, είχε επεκτείνει τη ζωγραφιά του και στον διπλανό τοίχο. Ο Πασβάντης άφησε, τρέμοντας, την νάιλον τσάντα του στην έδρα. Μόλις είχε περάσει από τον μπακάλη και είχε ψωνίσει ενάμισι κιλό ροκφόρ. (…) Kανένα αντικείμενο δεν ήταν ικανό να τον βοηθήσει να εκτονώσει την οργή του. Και τότε κοίταξε την τσάντα με το ροκφόρ. Μια τρελή σκέψη τον συνεπήρε.
Γύρισε και κοίταξε κατάματα τον μαθητή του. Ο Καραουάνας, αφοπλιστικά αφελής, τον ρώτησε, δείχνοντάς του ένα σκουλήκι: — Πώς να το ονομάσω αυτό, κύριε; O Πασβάντης, βγάζοντας έξω το τυρί, απάντησε απειλητικά: — Xλαπάκιασέ το ή, αλλιώς, χόρεψε καλά.
Την εναλλακτική λύση, όπως μου εκμυστηρεύτητκε, την πρόσφερε, γιατί του φάνηκε πολύ σκληρή η τιμωρία για το μαθητή του. Ο Καραουάνας στραβοκατάπιε, κοιτάζοντας το ροκφόρ. Πώς να το φάει όλο αυτό το κομμάτι στα καλά καθούμενα, και μάλιστα χωρίς ένα κομματάκι ψωμί, όπως συνήθιζε να του βάζει η μάνα του όταν έφευγε για το σχολείο. Κοίταξε το δάσκαλό του και μετά άρχισε να χορεύει.Ο Πασβάντης δεν πίστευε στα μάτια του. Βρέθηκε άφωνος να παρακολουθεί, αρχικά, ένα άτεχνο κρεσέντο κινήσεων, που απείχαν πολύ απ’ αυτό που ο κόσμος ονομάζει χορό. (…) Η κινητική δραστηριότητα του Καραουάνα μετουσιωνόταν σε κραυγή χορευτικής υπαρξιακής αγωνίας. (…) Σαστισμένος και συγκινημένος ο Πασβάντης άρχισε να χειροκροτεί. Δεν είχε προσέξει ότι, κατά τη διάρκεια αυτού του πρωτότυπου χορευτικού, τα υπόλοιπα παιδιά είχαν στριμωχτεί στην πόρτα και κοιτούσαν σιωπηλά. Όταν είδαν τον δάσκαλό τους να χειροκροτάει, άρχισαν κι αυτά να κάνουν το ίδιο. Η φασαρία που ερχόταν από τον δεύτερο όροφο, ανάγκασε το διευθυντή να βγει από το γραφείο του. Όταν μπήκε στην τάξη αντίκρισε ένα πρωτόγνωρο θέαμα.
Οι τοίχοι ήταν ζωγραφισμένοι με σκουλήκια. Στην έδρα υπήρχε ένα μεγάλο κομμάτι ροκφόρ. Ο Καραουάνας χόρευε έναν τρελό νευρόσπαστο χορό, χωρίς μουσική υπόκρουση, και ο δάσκαλος μαζί με τους μαθητές χειροκροτούσαν σε έξαλλη κατάσταση. Αμέσως ο διευθυντής τον κάλεσε στο γραφείο του και του είπε ότι χρειαζόταν αναρρωτική άδεια. Τον έστειλε άρον άρον στην Αθήνα. (…)
Iσχυρίστηκε ότι, προφανώς, ο χορός διαδόθηκε από παιδί σε παιδί σε όλο το νησί, και έπειτα στα παιδιά των Άγγλων και των Αμερικανών τουριστών που παραθέριζαν το καλοκαίρι στην Πάρο. Κάπως έτσι πρέπει να μεταφέρθηκε στην Αμερική. Ύστερα με κοίταξε ευχαριστημένος. Πρόσεξα τα ροζιασμένα χέρια του, που έτρεμαν από χαρά και συγκίνηση. (…)
Δεν ξέρω αν το πιστεύω. Μου αρέσει, όμως, μερικές φορές να φέρνω στο νου την εικόνα του ακούραστου παιδαγωγού και αγωνιστή στην κουνιστή του πολυθρόνα, να θυμάται με συγκίνηση τον μικρό Καραουάνα. Να σκέφτεται, χαϊδεύοντας τις ολάνθιστες τριανταφυλλιές, πως, κάθε παιδί, ακόμα και το πιο δύσκολο, είναι σαν άνθος που θέλει φρέσκο χώμα και νερό για ν’ ανθίσει. Και ύστερα, σέρνοντας τα βήματά του στο υπνοδωμάτιο, να πέφτει στο κρεβάτι και να φαντάζεται ότι όλος ο πλανήτης χορεύει Καραουάνα.
Πάνος Τσίρος, Φέρτε μου το κεφάλι της Μαρίας Κένσορα (O χορός του Καραουάνα), σελ. 27-34, αποσπασματικά, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2007
Φωτό: Ilse Bing, Piergiorgio Branzi, Grete Stern, August Sander, Andy Prokh
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 