RSS

Daily Archives: 19/01/2013

Image

Διονύσης Μαρίνος, Τελευταία πόλη

Διονύσης Μαρίνος, Τελευταία πόλη

Τρία κεφάλια.
Ένας άντρας. Μια γυναίκα. Ένα παιδί.
Τρία αλλόκοτα κεφάλια. Ολότελα αποστραγγισμένα από την πύρινη στεφάνη του ήλιου που τους εποπτεύει με το αλλήθωρο μάτι του εδώ και κάμποσες ώρες. Όσες χρειάστηκε να περπατήσουν μέχρι εδώ.
Μπηγμένοι βαθιά στο θάμπωμα του ήλιου σαν ανάποδες πινέζες, οι σκελετοί τους, προβάλλουν από το βάθος του δρόμου σπασμωδικά αλαφροπατώντας στο ξερό χώμα.
Από μακριά φαίνονται σαν φαντάσματα ντυμένα με ξανθές προβιές. Αλλά δεν είναι. Τίποτα δεν είναι. Μοιάζουν με παμπάλαια εξογκώματα. Ένα χέρι εδώ, κάποιο ρούχο που προεξέχει, ένας όγκος που αργοσβήνει και πάλι επανέρχεται στο μπρούτζινο φως του πρωινού.
Τρία κεφάλια που προχωρούν σκυφτά και αλλοπαρμένα δίχως κανένα προορισμό μέσα σ’ αυτό τον παρανοϊκό χαμό της ημέρας. Πρέπει να έχουν περπατήσει κάμποση ώρα γιατί τα πρόσωπά τους είναι βλογιοκομμένα από τον παχύ ιδρώτα και τα μέλη τους τόσο μαλακά από την κούραση που μοιάζουν να έχουν προσαρμοστεί τυχαία και ακαθόριστα πάνω στα κυρτωμένα τους κορμιά.

beksinski untitled-252
Ξάφνου σταματούν. Εκείνος ο πέτρινος όγκος που ορθώνεται μπροστά τους με την επιβλητικότητα ενός φυσικού νόμου που σχηματίζει στα ματιά τους μια ορογραφική φυλακή, τους αναγκάζει να σταματήσουν.
Το ξασπρισμένο οξυκόρυφο βουνό κρέμεται από μια κλωστή ουρανού έτοιμο να πέσει. Μπορεί και να έχει πέσει προ πολλού και τώρα δα μόνο την αχνή αντανάκλασή του που προϊστορικού του όγκου να βλέπουν μπροστά τους. Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος;
Από μακριά καθώς προχωρούσαν στον επαρχιακό δρόμο φαινόταν στα μάτια τους σαν ένα τεράστιο εφηβικό σπυρί που ξεπρόβαλε μέσα από τη σκαμμένη γη. Τώρα που είχαν πλησιάσει οι διαστάσεις του διαθλασμένες από το πνιγηρό φως της απλωσιάς του δρόμου του έδιναν έναν τόνο απόκοσμο.

Διονύσης Μαρίνος, Τελευταία πόλη, Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2012

beksinski tumblr_l7imzbfygC1qasm3io1_500

Πίνακες: Zdzislaw Beksinski

———————————–

 

Tags: , , , , ,

Image

Ντίνος Λυρικός, Μια στυφή σιωπή

August Sander Vintage_AR_1927_von_August_Sander_ret_bearbeitet-3

Μια στυφή σιωπή που απλώνονταν σαν κατακάθι καφέ στο πολυκαιρισμένο φλιτζάνι έκανε το σπίτι να μοιάζει μεγάλο. Πάνω στο παλιό τραπέζι μια λερωμένη χαρτοπετσέτα έκρυβε τα πειστήρια μίας αλλοτινής λαιμαργίας, δίνοντας στη λεία επιφάνεια του ξύλου την αίσθηση της ερήμου –το είχε κουβαλήσει πίσω στο σπίτι, χιλιόμετρα πάνω στους ώμους του, ο παππούς, αμέσως μετά την άτακτη υποχώρηση των κατακτητών– ποτέ του δεν δέχτηκε αυτή την απώλεια.Τα ελάχιστα ψίχουλα και μια κόρα ψωμί με απολιθωμένα κύτταρα μαρμέλαδας δεν ήταν αρκετά για να υποθέσει κανείς την πείνα των άδοξων ημερών που έλαβαν χώρα στο σπίτι στα δύσκολα χρόνια της ήττας. Μια αδύναμη αχτίδα φωτός που είχε κλέψει το χρώμα της κουρασμένης κουρτίνας έδειχνε τον ακριβή τόπο των θαυμάτων, αλλά δεν έφτανε για να κτίσει ούτε καν μία σκιά. Το φως δεν προέβη σε καμία υπόδειξη βίου ούτε όταν άνοιξα τα υπερήλικα στόρια. Ακόμα και το γαλήνιο βλέμμα του αυτόχειρα άγιου, που είχε ξεθωριάσει κρεμασμένο στον υγρό τοίχο, αρνιόταν να αντικρίσει τη σηψαιμία του χώρου, ενώ η ακαταστασία της ανόργανης ύλης ενοχοποιούσε τις χαραμάδες της πόρτας για την εξάχνωση κάθε έμβιας ύλης.

Rodney Smith 167829523585536781_5rlSKCgJ_c

Τo ’χει αυτό το συνήθειο ο χρόνος, να επιβάλλει το θάνατο σε ό,τι δεν κατοικείται, κάνοντας τους τοίχους να μοιάζουν με επίπεδες λύπες. Τα άχρωμα ρούχα μες στην ντουλάπα, σαν να φορούσαν ακόμα νεκρούς, σιωπούσαν, και μια μυρωδιά μούχλας, ιδρώτα, σπέρματος, γάμου και χώματος μαρτυρούσε πως κάποτε εδώ κατοικούσαν χαμόγελα, φωνές και ανάγκες αθώων. Πέρασαν έτσι οι μέρες, σαν ήττες, σαν στάχτες, και ούτε ένας απρόσκλητος μουσαφίρης ούτε ένας φίλος, να στολίσει τον παλιό καναπέ με ένα ανέμελο σταυροπόδι. Μόνον εγώ είχα τη θεία τύχη να αλωνίσω αυτό το μουσείο θανάτου, ως τελευταίος επιζών του μακάβριου πολέμου.

Φωτό: August Sander,  Rodney Smith

———————————–

 

Tags: ,

Image

Αλμπέρ Κοέν, Η ωραία του κυρίου

Rodney Smith 267190190362619974_SViJK8CT_cTo επόμενο βράδυ, εκεί που είχε ετοιμαστεί φορώντας ένα φόρεμα που έβαζε για πρώτη φορά, της τηλεφώνησε ότι μια απρόβλεπτη συγκέντρωση τον κρατούσε στο Μέγαρο, αλλά ότι θα ’ρχόταν σίγουρα αύριο το βράδυ. Τότε, λυγμοί, μπρούμυτα στον σοφά. Όλη αυτή η δουλειά για το τίποτα, και αυτό το τόσο πετυχημένο φουστάνι, και εκείνη που ήταν τόσο στις ομορφιές της απόψε! Tινάχτηκε απότομα πάνω, άρπαξε το υπέροχο φόρεμα, το ξέσχισε, το ποδοπάτησε, έδωσε μια κλωτσιά στο σοφά. Ο βρωμιάρης, το έκανε επίτηδες, για να τον αγαπήσει παραπάνω, ήταν βέβαιη γι’  αυτό! Αύριο στα παλιά της, απόψε τον ήθελε! Ω, θα του έδειχνε αυτή αύριο, θα του ανταπέδιδε στα ίσα! Bρωμερό ανθρωπάριο!Στην κουζίνα, μισόγυμνη, έφαγε μέχρι σκασμού μαρμελάδα για παρηγοριά, μαρμελάδα βύσσινο, με το κουτάλι της σούπας.

 

Rodney Smith 142215300703105619_exCEWrHr_cΜετά, αηδιασμένη από τη μαρμελάδα, έκλαψε, μετά ανέβηκε στο δεύτερο πάτωμα, ρουφώντας τη μύτη της. Μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου, έγινε άσχημη για ν’ αντέξει τον πόνο της, κακοποίησε τα μαλλιά της, έκανε ένα πρόσωπο παλιάτσου με υπερβολική πούδρα και τρίβοντας δυνατά με κοκκινάδα τα μάγουλά της. Στις δέκα, ξανατηλεφώνησε, είπε ότι η συγκέντρωση είχε διαρκέσει λιγότερο από ό, τι είχε νομίσει και ότι σε είκοσι λεπτά θα ήταν εκεί. Ναι, κύριέ μου, σας περιμένω, είπε αυτή. Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο, αλληθώρισε, φίλησε το χέρι της. Γρήγορα ένα μπάνιο, γρήγορα να βγάλει τα κοκκινάδια, να ξαναχτενιστεί, να ξαναγίνει ωραία, να φορέσει ένα φόρεμα εξίσου ωραίο, να κρύψει το σχισμένο, αύριο θα το έκαιγε, όχι θα βρωμούσε πολύ, καλά λοιπόν θα το έθαβε στον κήπο! Γρήγορα, γιατί θα ερχόταν ο κύριος, και ήταν η ωραία του!

Αλμπέρ Κοέν, Η ωραία του κυρίου, κεφ. 44, σελ. 365, Μτφρ: I. Χατζηνικολή, Εκδόσεις Χατζηνικολή, 1990

Φωτό:  Rodney Smith

.

.

 

 

Tags: ,