RSS

Daily Archives: 16/04/2021

Raul Bribete, Εξαφάνιση

Πλησιάζω έναν φίλο, του σφίγγω το χέρι.
Οι φακοί των γυαλιών του βγάζουν λάμψεις ηλεκτρικές
ο σκελετός τους μοιάζει πιο βαρύς από εκείνους
στα ρετρό γυαλιά των μοτοσικλετιστών.
Μέσα σ’ αυτό το φως τα γυαλιά του
φαίνονται τόσο μεγάλα όσο δυο μηχανές μοτοσικλέτας.

Μου διαβάζει λίγα ποιήματα στην απόλυτη σιωπή
της κουζίνας
η σιωπή είναι σχεδόν εκκωφαντική
όμως παρ’ όλα αυτά, κάτι με φωτίζει.

Πίσω από τους μεγάλους φακούς, τα μάτια του φίλου
μου γερνούν
ακολουθώντας το τικ-τακ της καρδιάς του
και τα γυαλιά με τους λαμπερούς ηλεκτρικούς φακούς
μου χαρίζουν βαθιά ηρεμία
όπως ένα φθορίζον ελατήριο
που ρυθμικά γλιστράω από το ένα χέρι μου
στο άλλο.


Δεν ξέρω πόσος χρόνος έχει περάσει
πιάνω τον εαυτό μου να έχει αφήσει την καρέκλα
και ν’ ανοίγει άσκοπα μια ντουλάπα
απ’ όπου χώμα, χώμα μονάχα
ξεχύνεται στο δωμάτιο.
Ο φίλος μου ανοίγει το στόμα και χώμα
χώμα μονάχα
ρέει σαν ποταμός πάνω στο τραπέζι της κουζίνας
από το μισάνοιχτο στόμα του
υγρό χώμα πιτσιλάει τα πάντα γύρω.

Αρχίζω να φοράω τα παπούτσια μου
που ξεχειλίζουν χώμα.
Πλησιάζω ξανά τον φίλο μου,
του σφίγγω το χέρι

Aπό την ανθολογία Βαλκάνιων ποιητών Οι στίχοι είναι ο χρυσός κανόνας του εφήμερου, μτφρ.: Κλεοπάτρα Λυμπέρη, επιμέλεια ελληνικού κειμένου: Ιφιγένεια Σιαφάκα, εκδόσεις Ρώμη, 2020.

Artwork: Johann Fournier

 

Κώστας Θ. Ριζάκης, ακόμη ένας μονόλογος του Βικεντίου Βαν Γκογκ

.

ό,τι ζωγράφισα ζωγράφισα μα εσείς

να με παιδέψετε ποθείτε δίχως άλλο

να στιγματίσετε το άρρωστο μυαλό

κονκάρδα της σιγής σ’ ό,τι κι αν έκανα

κι η μετά θάνατον αξία μου τι να ’ναι;

το καταπονημένο μου να ’ναι τρελό μυαλό

παντιέρα υψώνεται κι ας φλέγεται το σώμα

κι οι ανάγκες μου ήσαν πάντα της στιγμής

  δεν

στύλωσα εδραίες – ψωμί ένα ξεροκόμματο

εκείνος μού το πρόσφερε μέσα στο θαυμασμό του

στην αφοσίωσή του πες ολόκληρης ζωής

μια κάμαρη με στέρεο φως να στήνω το τελλάρο

κι ο πλούτος μου σπειρί καρπός κεχρί απ’ την ψυχή μου

μη! μην με πλησιάζετε τα πάντα έχω κάψει

να το αυτί μου το ’κοψα – πανάθεμα το γδάρτη!

κάνετε πίσω! δείχνετε σαν ώχρα στο χρωστήρα

με πήραν κι άλλα κλάιματα μονάχα πως σ’ αφήνω

Τεό! αδελφούλη μου Τεό! π’ άλλο αδελφό δεν έχω

.

Περ. Κουκούτσι

Κώστας Θ. Ριζάκης, χώμα με χώμα η μάχη, Επιλεγμένα ποιήματα 1986-2018, εκδόσεις Ρώμη, 2019

Πίνακας: Vincent Van Gogh

.

 

Ξανθίππη Ζαχοπούλου, Πόλεις

.

Πόλεις τσίγκινα δοχεία στη φωτιά

Πόλεις σημάδια από ρόδες φορτηγού στον δρόμο

Πόλεις συριγμός από άρρυθμες αναπνοές

Κοιτάζεις τον πηγαιμό σου και το έλα σου

Μια σκλαβιά αλυσοδεμένη στα πεζοδρόμια

Ποτήρια μισοάδεια που δε μέθυσες

Άσπροι πάτοι κώνεια βλέμματα

Πόλεις πατούσες θυμωμένου ελέφαντα

Πόλεις αναμμένα αναστενάρια μπούλμπερη

Πόλεις κρυφές νοσταλγίες ανόητων

Κοιτάζετε με τα γυάλινα μάτια ρινόκερου

Ξανθίππη Ζαχοπούλου, Πόλεις από την ποιητική συλλογή Βαθύς ουρανός, βυθός θάλασσας,  Εκδόσεις Το ροδακιό, 2020

Photo: Αlexey Titarenko