
Monthly Archives: March 2013
Στύση γαλαντόμος

Μίζερος και φιλάργυρος υπήρξες
αρχής γενομένης από έναν πικρό καφέ
που η τσέπη σου είχε εκλεπτυσμένο ύφασμα
για να βαστάξει στην κρυψίνοια
λόγος κανείς για τη βαρύτητα της ευγενείας
τη λασπωμένη στα μπατζάκια
των φτηνών σου επιφάσεων
αυτή (έπρεπε να το καταλάβω)
εκείνη τη βραδιά
κυλιόταν σαν γουρούνι στο κατακάθι
του απλήρωτου καφέ μου
με τη μεγάλη στύση
που θα σ’ ακολουθούσε
συμπιεσμένο
ως το τέλος.
Πίνακας: David Stoupakis
Σαβάνα στο κεφάλι

Βρήκες αστείο το πλαστικό καπέλο με τα ζώα της σαβάνας που φορούσα, δεν υποψιαζόσουν καν πως ήσουν ήδη αφανισμένος από κάτω. Παρεμπιπτόντως, είχες ξεχάσει πως το αγόρασα για να μου προστατεύει το κεφάλι απ’ τη βροχή. Τράβα λοιπόν μια βόλτα τώρα, που έπιασε χαλάζι, να πιείς με τον Οιδίποδα καφέ, στην μπρασερί «Το Πέρασμα», εκεί βαράνε τα βιολιά και βγάζουνε μαχαίρια οι βιολιτζήδες, στο τέλος γυρνάνε και ρακί, και λεν το ριζικό σου. Ρίξε και τις εκσπερματώσεις σου στο δάσος μη χαθείς. Μπορεί μια μέρα να επιστρέψεις για τα νέα. Να εύχεσαι μόνον τα χνάρια σου απ’ τα ζώα της σαβάνας να μην είναι συνθλimena. Λίγο με ανησυχεί και θέλω να σ’ το πω: Ήδη όσο μιλώ η ζούγκλα ρέει νεκρή απ’ το πλαστικό της.
Πίνακας: David Stoupakis
Στρατής Πασχάλης, Καριέρα
Στον σταυρό θα κρεμιέμαι παράξενο
αναρριχητικό από σάρκα
και οι πόλεις απέναντί μου θα θεωρούν
─φουγάρα, μέγαρα, λιμάνια, πλήθη─
(κάργες και σύννεφα κερένια
και μια ουλή βαθιά ο ήλιος,
το σκηνικό του πάθους μου θα βρέχει
αίμα-νερό να το ξεβάφει)
κυλιόμενες σκάλες, απ’ όπου θ’ αναδυθώ
από τα έγκατα υπόγειων σταθμών,
αιφνιδίως, ο νεκρός του εφήμερου
αναστάς εκ του τάφου
μεσημέρι θα βρεθώ με τα στίγματα
εκεί, στον ανελκυστήρα που θα με πάει
ψηλά ─ η ανάληψη εβδόμου ορόφου,
γραφείο του υπουργού
πτεροφόρος θα έρθει ο γραμματέας
παγερά να με οδηγήσει στον θάλαμο
τον αεροστεγή όπου ο πατέρας μου
θα στέκει κρατώντας ένα οφίκιο
(προσφορά επαίνου για όσα τράβηξα
επί ξύλου) κι απ’ την έξοδο βγαίνοντας
μικρόφωνα θα με αναμένουν, βουρκωμένος
μπροστά τους να πω: «Αγαπάτε αλλήλους!»
Photo: Tommy Ingberg
Στρατής Πασχάλης, Καριέρα από τη συλλογή Κοιτάζοντας τα δάση, Μεταίχμιο, 2002
.
.
Kική Δημουλά, Υπόμνημα
.
Ο ζωολογικός κήπος του Λονδίνου.
Της Κυριακής πρωί το αμετάφραστο-
στην ελληνική γλώσσα δεν αναστέναζε κανένας.
Μία προσφάτως γελαστή
ληξιαρχική πράξη γάμου.
Παράνυμφες μακριές ουρές εξωτικών
πουλιών με κάνιστρα κλουβάκια.
Ο ευχετήριος μιας καμηλοπάρδαλης
πανύψηλα που στέλνονταν λαιμός.
Δήλωση τρυφερότητας
εφ’ απλού διαστήματος πεταλούδας.
Αντίγραφον εις διπλούν κατάμαυρων μαλλιών.
Δειγματολόγιο βρυχηθμών αποχρωματισμού.
Μια αραιή επιστράτευση ομίχλης μακριά.
Η κουτσουλιά από γρήγορο πέταγμα
φρρρριιιστ επάνω στο νυφιάτικο παλτό μου.
Η γνωμάτευση του καθαριστηρίου: Δεν βγαίνει.
Το ανεξίτηλο θηρίο ο καιρός.
Τα οστά μιας φωτογραφίας.
Κική Δημουλά, Υπόμνημα από τη συλλογή «Η εφηβεία της λήθης», Στιγμή 1994
Πίνακας: Pam Hawkes
Επαμεινώνδας Γονατάς, Η ουλή
Δεν είμαι συγγραφέας ούτε του εξαιρετικού. Είμαι ο συγγραφέας της εξαιρέσεως. Και το πιο κοινό πράγμα μπορεί να γίνει απίθανο. Είναι πώς θα το χειριστεί ο συγγραφέας».
Η πληγή θρέφει, τα χείλη της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά κι ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή που σκύβει και τη φιλάει.
Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους. Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα, ξέρουν όμως σε ποιά μεριά του κορμιού τους άνθισαν, μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους.
Γι’ αυτό τ’ αγαπούν και, σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει, σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους.
Artwork: Ιgor Morski
Κώστας Παπαγεωργίου, Κλεμμένη Ιστορία (απόσπασμα)

.
Νερό ακονίζεται στη ράχη μου —ρινίσματα γυαλιού στο άγγιγμα του ήλιου άρα πρωί επιστρέφοντας χωρίς− δεν ήξερα από πού επειδή χυμένα όλα τα μέτρα κι οι αποστάσεις δεν ορίζονταν• κλεισμένες μέσα στον εαυτό τους δεν διανύονταν• φίδια με τυλιγμένο όλο το σώμα τους σφιχτά κουλουριασμένο και ολοστρόγγυλο στα δόντια ανάμεσα η ουρά με αρχή και τέλος μία πληγή πάντα ανοιχτή που αιμορραγεί – δεν σήπτεται παρ’ όλ’ αυτά θρεμμένη απ’ τις αρρώστιες της διαρκεί.
Γι’ αυτό μπορεί επιστρέφω αλλ’ από πού κουρέλι εγώ πιασμένο εκεί στις άγριες του ονείρου θημωνιές κι όμως χωρίς απόσταση να έχω πριν διανύσει οπότε τί επιστρέφοντας διαρκώς το πρωί με ιστορίες του στόματος κλεμμένες από τα βαθιά του σώματός μου.
Κώστας Παπαγεωργίου, Κλεμμένη Ιστορία (απόσπασμα), εκδόσεις Κέδρος 2002
Πίνακας: Ηanekke Benade
Maurice Nadeau, Ιστορία του Σουρεαλισμού
«Δεν ισχυριζόμαστε πως θα διορθώσουμε κανένα από τα σφάλματα των ανθρώπων. Σκοπεύουμε όμως να τους δείξουμε πόσο εύθραυστες είναι οι σκέψεις τους και πάνω σε ποια κινούμενη άμμο, σε ποιο σαθρό έδαφος έχουν θεμελιώσει τα ετοιμόρροπα σπίτια τους»
Maurice Nadeau, Ιστορία του Σουρεαλισμού, μτφρ. Α. Παπαθανασοπούλου, «Πλέθρον»,1978.
Πίνακας:Ilya Zomb
Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ανθρώπινη φύση

.
Αναγκαστικά μέσα στο ίδιο περιβάλλον
τους έζησα από κοντά:
τη μοχθηρή και ανάλγητη εγωπάθειά τους,
τη μανία τους να καταδυναστεύουν άγρια,
τα μυστικά τους εγκλήματα.
Τέτοια καθάρματα.
(«Πεδίο πόθου» εκδ. Μεταίχμιο )
Πίνακας: Danielle Duer
Α. Εμπειρίκος, Αργώ ή Πλους αεροστάτου

.
Μία μόνον εξαίρεσις υπήρχε. Εις εν ακρότατον σημείον της ομηγύρεως, μια ομάς εκ δεκαπέντε περίπου ανδρών, παρετήρει, ουχί το αερόστατον, αλλά μίαν νεαράν ακροβάτιδα, ήτις, υπό τους ήχους ενός ντεφιού, που έσειε ένας νεώτερος αδελφός της, εξετέλει διάφορα γυμνάσματα με μεγάλην ευκαμψίαν και δεξιοτεχνίαν. Η νεάνις αυτή, ήτο ευειδής και χαρίεσσα. Εις μίαν στιγμήν δε, ενώ περιεστρέφετο επί των χειρών, με τους πόδας της εις τον αέρα, εσχίσθη, εν αγνοία της, η περισκελίς της εις καίριον σημείον, εις τρόπον ώστε, εις ωρισμένην φάσιν της ακροβασίας, να φαίνεται το αιδοίον της ευκρινώς. Εντεύθεν η εξαίρεσις, εντεύθεν η γοητεία. Διότι, εις το γεγονός ότι διεκρίνετο το ερωτικόν της όργανον, ωφείλετο η απόσπασις της προσοχής των δεκαπέντε θεατών από το αερόστατον. Όλοι οι άλλοι είχαν τα όμματά των εστραμμένα συνεχώς προς την μεγάλην σφαίραν.
Φωτογραφία: Igor Morski



