RSS

Daily Archives: 12/03/2013

Image

Την πέμπτη μέρα, το χιόνι

Pam Hawkes - Tutt'Art@ (5)

(…) Το μίσος μου τώρα, Φρανκ, αναρριχάται πορφυρό μέσα  από μια δίνη ταριχευμένης λάβας, που υπήρξα ολόκληρη εγώ, ορμητικό και ακατάπαυστο,  έχοντας εξοβελίσει πλέον  κάθε δύναμη που θα μου επέτρεπε να συγκρατήσω αυτόν τον κοφτερό μου δαίμονα.  Όλα είναι παγωμένα έξω : μια αστειότητα της φύσης που επιδαψιλεύει μένος στην παρθενία του λευκού. Και γιατί άραγε να μην είναι έτσι;  Αυτός είναι ο κανόνας. Απορείτε;  To αποτρόπαιο σιγούρευε  πάντα το σθένος της διάρκειάς του,  εντοιχισμένο με στρώματα πάγου σε κορμιά, που μόνο τα χρωματιστά τους ρούχα (αυτές οι ευφάνταστες επικαλύψεις τoυ χαμένου παραδείσου) το καλύπτουν, κάνοντας επικλήσεις στη σαγήνη του ματιού.  Το μάτι ξεγελάει, αιχμαλωτίζει, καταβροχθίζει ανεξέλεγκτα όποια εικόνα του είναι αναγκαία για να επιζήσει το θρασύδειλο των απονεκρωμένων φύσεων. Μη δίνετε και μεγάλη σημασία, έτσι κι αλλιώς εσείς όμορφα ενδεδυμένος το χρέος του δημοσίου υπαλλήλου και την κοινωνική σας καταξίωση, πίσω από τον μαρμάρινο γκισέ σας, σφραγίζοντας επιστολές, τακτοποιώντας δέματα και αλληλογραφίες, τσακίζοντας σφραγίδες για την ασφαλή ανάγνωση όσων έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να γίνουν αντιληπτά ποτέ κι από κανέναν, είστε ασφαλής. Ένας κατοχυρωμένος επενδυτής στο χρηματιστήριο των λέξεων. Στον τζόγο της επικοινωνιακής συνεύρεσης. Νομίζω ότι είστε και πολύ περήφανος γι’ αυτό. Σας βλέπω με τι μένος πατάτε τη σφραγίδα σας. Πώς επικυρώνετε ό, τι ανείπωτο θαρρεί πως βρήκε τη λαλιά του μέσα στο μελάνι.(…)

Πίνακας: Pam Hawkes

 

____________________________

 

Tags: ,

Image

Επαμεινώνδας Γονατάς, Η ουλή

Igor Morski 1960 - Polish Surrealist Illustrator - Tutt'Art@ (19)

 Δεν είμαι συγγραφέας ούτε του εξαιρετικού. Είμαι ο συγγραφέας της εξαιρέσεως. Και το πιο κοινό πράγμα μπορεί να γίνει απίθανο. Είναι πώς θα το χειριστεί ο συγγραφέας».

Η πληγή θρέφει, τα χείλη της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά κι ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή που σκύβει και τη φιλάει.
Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους. Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα, ξέρουν όμως σε ποιά μεριά του κορμιού τους άνθισαν, μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους.
Γι’ αυτό τ’ αγαπούν και, σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει, σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους.

Artwork: Ιgor Morski

 

Tags: ,

Image

Κώστας Παπαγεωργίου, Κλεμμένη Ιστορία (απόσπασμα)

Κώστας Παπαγεωργίου, Κλεμμένη Ιστορία (απόσπασμα)

Νερό ακονίζεται στη ράχη μου —ρινίσματα γυαλιού στο άγγιγμα του ήλιου άρα πρωί επιστρέφοντας χωρίς− δεν ήξερα από πού επειδή χυμένα όλα τα μέτρα κι οι αποστάσεις δεν ορίζονταν• κλεισμένες μέσα στον εαυτό τους δεν διανύονταν• φίδια με τυλιγμένο όλο το σώμα τους σφιχτά κουλουριασμένο και ολοστρόγγυλο στα δόντια ανάμεσα η ουρά με αρχή και τέλος μία πληγή πάντα ανοιχτή που αιμορραγεί – δεν σήπτεται παρ’ όλ’ αυτά θρεμμένη απ’ τις αρρώστιες της διαρκεί.

Γι’ αυτό μπορεί επιστρέφω αλλ’ από πού κουρέλι εγώ πιασμένο εκεί στις άγριες του ονείρου θημωνιές κι όμως χωρίς απόσταση να έχω πριν διανύσει οπότε τί επιστρέφοντας διαρκώς το πρωί με ιστορίες του στόματος κλεμμένες από τα βαθιά του σώματός μου.

Κώστας Παπαγεωργίου, Κλεμμένη Ιστορία (απόσπασμα)

Πίνακας: Ηanekke Benade

 

Tags: ,

Image

Maurice Nadeau, Ιστορία του Σουρεαλισμού

ilya zomb tumblr_ltyr3680ex1qhip0uo1_1280

«Δεν ισχυριζόμαστε πως θα διορθώσουμε κανένα από τα σφάλματα των ανθρώπων. Σκοπεύουμε όμως να τους δείξουμε πόσο εύθραυστες είναι οι σκέψεις τους και πάνω σε ποια κινούμενη άμμο, σε ποιο σαθρό έδαφος έχουν θεμελιώσει τα ετοιμόρροπα σπίτια τους»

Maurice Nadeau, Ιστορία του Σουρεαλισμού, μτφρ. Α. Παπαθανασοπούλου, «Πλέθρον»,1978.

Πίνακας:Ilya Zomb

 

Tags:

Image

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ανθρώπινη φύση

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ανθρώπινη φύση

.

Αναγκαστικά μέσα στο ίδιο περιβάλλον
τους έζησα από κοντά:
τη μοχθηρή και ανάλγητη εγωπάθειά τους,
τη μανία τους να καταδυναστεύουν άγρια,
τα μυστικά τους εγκλήματα.
Τέτοια καθάρματα.

(«Πεδίο πόθου» εκδ. Μεταίχμιο )

Πίνακας: Danielle Duer

 

Tags: ,

Image

Α. Εμπειρίκος, Αργώ ή Πλους αεροστάτου

Α. Εμπειρίκος, Αργώ ή Πλους αεροστάτου

.

Μία μόνον εξαίρεσις υπήρχε. Εις εν ακρότατον σημείον της ομηγύρεως, μια ομάς εκ δεκαπέντε περίπου ανδρών, παρετήρει, ουχί το αερόστατον, αλλά μίαν νεαράν ακροβάτιδα, ήτις, υπό τους ήχους ενός ντεφιού, που έσειε ένας νεώτερος αδελφός της, εξετέλει διάφορα γυμνάσματα με μεγάλην ευκαμψίαν και δεξιοτεχνίαν. Η νεάνις αυτή, ήτο ευειδής και χαρίεσσα. Εις μίαν στιγμήν δε, ενώ περιεστρέφετο επί των χειρών, με τους πόδας της εις τον αέρα, εσχίσθη, εν αγνοία της, η περισκελίς της εις καίριον σημείον, εις τρόπον ώστε, εις ωρισμένην φάσιν της ακροβασίας, να φαίνεται το αιδοίον της ευκρινώς. Εντεύθεν η εξαίρεσις, εντεύθεν η γοητεία. Διότι, εις το γεγονός ότι διεκρίνετο το ερωτικόν της όργανον, ωφείλετο η απόσπασις της προσοχής των δεκαπέντε θεατών από το αερόστατον. Όλοι οι άλλοι είχαν τα όμματά των εστραμμένα συνεχώς προς την μεγάλην σφαίραν.

Φωτογραφία: Igor Morski

 

Tags: ,