RSS

Daily Archives: 11/03/2013

Video

Ηλίας Ανδριόπουλος

Όταν λοιπόν μιλώ για τα πεύκα, τα πλατάνια, τα κρύα νερά, τις ελιές και τους σταφιδόκαμπους, υπονοώ την αίσθηση που μου μεταδίδει η εικόνα του ολύμπιου τοπίου, η οποία έχει εμποτίσει βαθιά το συναισθηματικό μου κόσμο. Η αίσθηση που με οδηγεί μέσα από την εικόνα, σε βαθύτερες πηγές αυτογνωσίας, που μόνο με την κατάλληλη πνευματική άσκηση μπορείς να εντοπίσεις και να τη φέρεις, μέσω της τέχνης σου, στο φως. Αυτό καλείται να ανιχνεύσει ένας καλός καλλιτέχνης, πέρα από το πρώτο κοίταγμα των εικόνων.

Ηλίας Ανδριόπουλος, Αντι-ηχήσεις (Yστερόγραφο για την αρχαία Ολυμπία), σελ. 173, Εκδόσεις Μαΐστρος

 

Tags:

Image

Πρωταγωνιστής

 
 

Στον βουβό θα έκανες θραύση

σε ρόλο κυνηγού μιας χίμαιρας

με ατάκες στα φυσίγγια για γενναίους

στο βήμα ωραίος σε εγερτήριο απόσυρσης

τσαλαβουτώντας σε πράσινη χολή

καλλιγραφία και υπότιτλους

μόνον η χίμαιρα θα άκουγε

πώς πυροβολούσες ξεραμένα

φύλλα και στάσιμο νερό

αόρατος πίσω από μια γυναίκα

τρέχοντας σαν σκύλος

για φυσική κατάσταση κυρίως

όχι ηθική — είναι μια στάση ερωτική

που η σκηνοθεσία θα απαγόρευε

σε ανηλίκους.

 

Πίνακας: Ricardo Celma

 
 
 

Tags: ,

Image

Στέλλα Δούμου, Πινόκιο

pinocchio tree

Σκουριασμένο σούρουπο
με θύλακες νύχτας να παραμονεύουν,
γωνία ασήμαντης οδού και βορεινής ακτής
μιας σύμπτωσης
άγγιξες την άκρη του βιαστικού παλτού μου
και σταμάτησες.
Φύσηξε για λίγο μια άρρωστη νιότη
πολύ λίγο, να, ώσπου να πάρεις σχήμα.
Ψέλλισες κάτι. Σε άγνωστη γλώσσα μου φάνηκε.
Νόμισες πως εντυπωσιάστηκα.
«Μα, είσαι πεθαμένος από χρόνια»
σου είπα ατάραχα «δεν το ήξερες;»
Σε κήδεψα σ’ έναν φριχτό κήπο
από μπελαντόνες στη μέση της θάλασσας.

pinocchio tree
Γύρω-γύρω άλειψα άβυσσο σιωπής.
Τη μύτη σου, την κήδεψα χωριστά
σ’ ένα κουτί από αμίαντο
γιατί άνθιζε ψέματα συνεχώς.
Το όνομά σου το ’τριψα στα πουλιά
που ’θέλαν να πεθάνουν.
Τον όρκο σου τον κρέμασα
στο φεγγάρι να σκιάζονται
τα μικρά κορίτσια
πριν κερώσουν με το αίμα τους
το νήμα της αγάπης

pinocchio tree

«Τι να την κάνω τη συγγνώμη σου τώρα;»
είπα, και συνέχισα το δρόμο μου
βάζοντας δύο κέρματα
στα μάτια του γερο-ζητιάνου
που άκουσε τα ιώδη και πέτρωσε.

Στο μεταξύ είχε νυχτώσει πολύ…
Μέσα κι έξω από το σώμα.

.
.
 
 

Tags: ,

Image

Κική Δημουλά, Γράψε λάθος

Κική Δημουλά, Γράψε λάθος

.

.

Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων
ενόχλησες και την ορθογραφία μου.

Κατ’ επανάληψη λες, μ’ έπιασες να γράφω
συνδιάζω αντί συνδυάζω που σημαίνει
συν-δύο, βάζω το ένα δίπλα στο άλλο
τα δυο μαζί ενώνω – το ζω το αφήνουμε έξω
για μετά, αν πετύχει ο συνδυασμός.

Δεν είναι λάθος φίλε μου.
Είναι μια πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας.
Δείξε μου εσύ ένα ύψιλον
που τα κατάφερε ποτέ σωστά να μας ενώσει.
Συνδυασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν
τη ρηματική τού ζω απεραντοσύνη.

Απ’ τη σκοπιά τού καθενός η ορθογραφία.
Πάρε παράδειγμα
τί κινητά που γράφεται το ψέμα:
όταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον
σωστά το γράφεις μέσα σου, θαρραλέα.
Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα
τότε το γράφεις ψαίμα.
Ρωτάς από πού ως πού
γράφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.

Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια
ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση
το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν
και η αοιδός επιθυμία
απ’ την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.

Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνια
πρωτογράφτηκε λάθος από το Θεό.

Κική Δημουλά, Χαίρε Ποτέ, Ποιήματα, σελ. 394, Εκδόσεις Ίκαρος, 1998

Φωτογραφία: Peter Kemp

 

 

Tags: ,

Image

Mαρία Μαργαρίτη

Mαρία Μαργαρίτη

Απ΄ τις ραγισματιες του τοιχου
σε βλεπω μεσα στο μπουντρουμι σου
να ξεφυσας έναν τυφωνα θυμο
Ηρωας υπο ορους
Υπο αιρεση
Δογματικος, Ισχυρογνωμων, Νομοθετης.
Ολες οι αξιες σου αποστραμμενες απ΄τον Κοσμο.
Ολη σου η ψυχη μια μηχανη ενδοσκοπησης.
Γρηγορα κλεινω τις μικρες ραγισματιες
Με σβωλους απ΄ τη λασπη μου
Γρηγορα και πιο γρηγορα.
Και μια ματια σου αν με πετυχαινε
Κατακαρδα
Θα με αποσβολωνε
Θα με εκανε κομματι του εντος σου
Και μια ματια θα με φυλακιζε στο απανθρωπο
των αυστηρων σου ιδεων.
Στο σκληρο παραδεισενιο κηπο
Οπου τα λαθη μενουν ασυγχωρητα

Μαρία Μαργαρίτη

Πίνακας: Juan Gatti

 

Tags: ,

Image

Oφηλία πορφυρή, Στίχοι τραγουδιού

Και θα πνιγώ σε μια γουλιά κρασί,
από του Βάκχου τα τελώνια να γλιτώσω
Να ταξιδέψω Οφηλία στη σιωπή,
μετάληψη στο μένος να σου δώσω
 
Πιες με σαν κόκκινο κρασί
όλοι οι δραπέτες πίνουν να ξεχνάνε
Άσε μια στάλα μόνο υπομονή,
πάτο στεγνό για όσους δεν τολμάνε.