RSS

Category Archives: ΤΕΧΝΕΣ: ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Image

Φωτό: Chim (David Seymour) (1911-1956)

Φωτό: Chim (David Seymour)  (1911-1956)

MON AMI CHIM

Chim, comme Capa, était Parisien de Montparnasse. Il avait l’intelligence d’un joueur
d’échecs ; avec son allure de prof de maths il appliquait à bien des domaines sa
vaste curiosité et sa culture. Nous étions amis depuis 1933. La sureté de son esprit
critique était vite devenue indispensable a son entourage. La photographie était
pour lui un pion qu’il déplaçait sur le damier de son intelligence méticuleuse. Mais
un de ses pions de réserve était sa délicatesse gastronomique qu’il maniait d’une
manière doucement autoritaire en commandant les bons vins et les plats cuisinés. Il
avait une élégance ; ses cravates de soie noire. Sa clairvoyance, sa délicatesse lui
donnait souvent un sourire triste, parfois désabusé, qui s’épanouissait lorsqu’on le
cajolait. Il donnait et réclamait beaucoup de chaleur humaine. Il avant tant d’amis
partout ; il état ne parrain. Lorsque je suis venu annoncer sa mort à son ami David
Schoenbrun, dans la conversation qui suivit, il me dit : « Vous et moi, nous nous
connaissions peu. Et pourtant Chim était notre ami commun. Mais Chim était un
monsieur a tiroir et il oubliait de les faire communiquer entre eux. Il acceptait les
servitudes de son métier et dans des situations qui semblaient si étrangères à son
personnage, il se dévoilait courageux. Chim tirait son appareil photographique
comme le médecin son stéthoscope de sa trousse, apportant son diagnostic sur
l’état du cœur : le sien était vulnérable.

Henri Cartier Bresson.

 

Tags: , ,

Image

Φωτό: Chim (David Seymour) (1911-1956)

Φωτό: Chim (David Seymour)  (1911-1956)

Fluent in several languages, with deep affinities for many countries and peoples, Chim was truly international. Among his many photographic essays are outstanding portraits of Bernard Berenson and Arturo Toscanini. Chim was killed by an Egyptian machine-gunner in 1956, four days after the Armistice at Suez.

 

Tags: , ,

Image

Φωτό: Chim (David Seymour) (1911-1956)

Φωτό: Chim (David Seymour)  (1911-1956)

His postwar series of photographs of the physically and spiritually maimed children of Europe attracted worldwide attention, was published in a book by UNESCO, and became part of the posthumous exhibit, “Chim’s Children.” The sympathetic and compassionate portraits of these small victims of war led a friend to note that to Chim, wars were an enormous crime against children.

http://unesdoc.unesco.org/images/0013/001332/133216eb.pdf

 

Tags: , ,

Image

Φωτό: Chim (David Seymour) (1911-1956)

395149_473606016023222_1539307934_n

 

At the outbreak of World War II he made his way to New York. During the war he served as a photo-interpreter with the U.S. Air Force in Europe. In 1947, Chim co-founded an international photojournalists’ cooperative with his friends Robert Capa, Henri-Cartier-Bresson, George Rodger and William Vandivert.

 

Tags: , ,

Image

Φωτό: Chim (David Seymour) (1911-1956)

Φωτό: Chim (David Seymour)  (1911-1956)

Chim (David Seymour), was born in Warsaw, Poland. He studied graphic arts in Leipzig, and turned to photography in 1933 while continuing his studies at the Sorbonne in Paris. He covered many important political events for leading magazines including Life, beginning with the Spanish Civil War.

 

Tags: , ,

Video

Brigitte Carnochan, photography

Born in Worms, Germany, in 1941, Brigitte Camochan (Bri-GEE-tah CAR-neh-ken) survived the war to immigrate to the U.S. at the age of six with her German mother and American stepfather. Living first in Wisconsin, then Texas, and finally, California, she attended San Jose State University, where she earned a B. A. in English, followed by an M.A in education from Stanford University.
In 1990, entering her 50s, she enrolled in evening photography classes at Foothill College in Los Altos, California. “I soon discovered the department was teeming with talented teachers and students.” She also took workshops from numerous well-known photographers, including Steve Kiser, John Sexton, Ruth Bernhard, Morley Baer, William Allard, Ted Orland, David Bayles, Martha Casanave, and Cole Weston. She describes photo history classes at Stanford with Joel Leivick and Jason Francisco as “pivotal,” and goes on to emphasize, “It’s important to know the past and let it inspire the future — I don’t believe creativity comes out of a vacuum.”
 

Tags: , ,

Image

Philippe Blasband, Le livre des Rabinovitch (To βιβλίο των Ραμπίνοβιτς)

II. Λέα

Το όνομά μου είναι Λέα Ραμπίνοβιτς. Πάνε χρόνια που άνθρωπος πλέον δεν αρθρώνει το βαφτιστικό μου. Εντούτοις, όταν ήμουνα μικρή, στο σπίτι του πατέρα μου, το άκουγα συχνά «Λέα! Λέα! Λέα! Λέα!» μού φώναζαν κάθε λίγο και λιγάκι, για ψήλου πήδημα κάποιες φορές. Ήμουν η Λέα, τίποτε άλλο παρά μόνο η Λέα, ένα λεπτοκαμωμένο κοριτσάκι που φόραγε φούστες ανοιχτόχρωμες, άφηνε τα μαλλιά του να πέφτουνε στο πρόσωπό, του άρεσε να τραγουδάει σκοπούς στα γίντις.

Τη στιγμή που έπαψα να είμαι κοριτσάκι, τη στιγμή που ο άντρας μου έκανε από μένα τη γυναίκα του, με βία, την ίδια στιγμή έπαψα να είμαι η Λέα κι έγινα «κυρία», έπειτα «μαμά». Όταν μιλούσαν για μένα στο Μουνσκ μ’ αποκαλούσαν επίσης «η γυναίκα του Ζαλμάν του ασίντ» ή, αργότερα, «η γυναίκα του Ζαλμάν του λωλού», και κουνούσαν το κεφάλι μ’ έναν μορφασμό όλο αηδία. Στις Βρυξέλλες, τα τελευταία χρόνια της ζωής μου, δεν υπήρξα απολύτως τίποτε άλλο παρά η «Κυρία Ραμπίνοβιτς». Εξάλλου αυτό είναι γραμμένο και στον τάφο μου, ΚΥΡΙΑ ΡΑΜΠΙΝΟΒΙΤΣ, χωρίς βαφτιστικό, γιατί τα παιδιά μου δεν γνώριζαν το βαφτιστικό μου, ποτέ δεν το ’μαθαν, πράγμα που με θλίβει, χωρίς όμως να καταφέρνω ν’ αντιδράσω. Η εξέγερσή μου είναι δολοφονημένη. Ο Ζαλμάν Ραμπίνοβιτς την κατέστρεψε. Και την πήρε ακριβώς όπως πήρε το κορμί μου. Με τη βία.

Philippe Blasband, Le livre des Rabinovitch
Mετάφραση: Ιφιγένεια Σιαφάκα

Φωτό: Brigitte Carnochan

 

Tags: , , , , , , , ,

Philippe Blasband, Le livre des Rabinovitch (To βιβλίο των Ραμπίνοβιτς)

carnochan2

Oι Ραμπίνοβιτς διασχίζουν την Ιστορία και τη διηγούνται. Δεκατρείς διαφορετικές προσωπικότητες, δεκατρία πρόσωπα της ίδιας οικογένειας, δεκατρείς τρόποι για να μιλήσουμε για τη ζωή, την ευτυχία την Ιστορία και τη φρίκη της. Πέρα από το απλό πορτρέτο μίας οικογένειας Εβραίων που κατάγεται από την Πολωνία και βρίσκονται εξόριστοι στο Βέλγιο, ο Φιλίπ Μπλασμπάντ διηγείται τον 20ό αιώνα, τις μεγάλες του στιγμές και τις μικρές του λεπτομέρειες. Οι Ραμπίνοβιτς γίνονται οι άνθρωποι που γνωρίσαμε, οι φίλοι, οι δικοί μας. Και πέρα απ’ αυτό, ένα είναι γεγονός: Οι Ραμπίνοβιτς είμαστε εμείς.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Φωτό: Brigitte Carnochan

Μετάφραση: Iφιγένεια Σιαφάκα

 

Tags: , , , , , , ,

Image

Κώστας Σούκας, Ο έρωτας είναι ένας αληθινός Θεός, εκδόσεις Κέδρος, 1979 , Περιοδικό Πανδώρα

Κώστα Σούκας, Ο έρωτας είναι ένας αληθινός Θεός

Να ζητήσουμε μήπως ακόμη πιο σφριγηλούς, ζωντανούς, δυνατούς, ολοκληρωμένους χαρακτήρες μέσα σε τέσσερις γραμμές; Είμαστε μήπως ρομαντικοί, θα θέλαμε να ζήσουμε σε ένα μυθιστόρημα το ερωτικό πάθος και το απαγορευμένο, κλίμα μεσαιωνικό, θεοκρατίας, ίντριγκας και μάλιστα μ’ έναν άντρα κατά πολύ νεότερό μας, ενώ η ανάγκη μάς οδήγησε να παντρευτούμε έναν δόλιο ευνούχο; Αφήστε τον Σταντάλ στο «Κόκκινο και το Μαύρο», ο έρωτας της παντρεμένης κυρίας με τον υποψήφιο παπά παρουσιάζει βέβαια ενδιαφέρον, αλλά υπάρχουν και δύσκολα σημεία, το δυσκολότερο απ’ όλα οι 500 του σελίδες. Υπάρχει όμως η ελληνική του εκδοχή στο

«Ο έρωτας είναι ένας αληθινός Θεός», του Κώστα Σούκα.

Πρωταγωνιστεί μια όμορφη αλλά μαραμένη ερωτικά (τι να σου κάνει κι ο ευνούχος;) δασκάλα του λαγούτου, η οποία

«τον κοίταξε μέσα στη φεγγαροβραδιά που τον παραμόρφωνε μέσα στα δολερά τα μάγια της. Λέπια είναι ενός ασημένιου φιδιού που ξετυλίχθηκε από κει πάνω και πνίγει στα κουλουριάσματά του απ’ τον καιρό των Πρωτοπλάστων όλη τη γη της ανομίας!»

Η απαγόρευση, η μοιχεία, το ψεύδος, ο ερωτισμός, η ατμόσφαιρα, η λογοτεχνικότητα, η λιτή γραφή, οι ζωντανοί ήρωες, οι ψυχολογικές και εξωτερικές συγκρούσεις, η ενδιαφέρουσα πλοκή του μαζί με την πολιτική θέση του συγγραφέα, με την ευρεία έννοια του όρου, συνιστούν ένα καλοδουλεμένο ερωτικό ανάγνωσμα που μέχρι την τελευταία του σελίδα μπορεί κανείς να το διαβάσει με το ενδιαφέρον του αμείωτο. Μπορεί να ξενίσει κάπως στον υποψιασμένο αναγνώστη το ελαφρώς ηθικοδιδακτικό του κλίμα, χωρίς όμως αυτό να λειτουργεί και ανασταλτικά στην εκτέλεση της υπόθεσης.

Απόσπασμα από βιβλιοκριτική, Δημοσιευμένο στο περιοδικό “Πανδώρα”

Φωτό: Weege (Arthur H. Fellig)

 

Tags: , , , , ,

Image

Guy de Maupassant, Λόγια του έρωτα

Weegee (Arthur H. Fellig) 168181367304974562_AKvf3wuo_c

.

…και τι παράξενο, ασυνήθιστο θέαμα: ο σύζυγος κι εγώ να την εκλιπαρούμε, εγώ για να μ’ εγκαταλείψει κι αυτός για να την ακολουθήσει. Εκείνη ξεστόμισε μόνο τα λόγια: “Eίστε δυο άθλιοι! “, κι έφυγε. Ο σύζυγος πήρε το καπέλο του, με χαιρέτησε, μου είπε “σας λυπάμαι, κύριε” μέσα από την καρδιά του και αναχώρησε. Την κράτησα μαζί μου άλλα έξι χρόνια. Ήταν σαν μητέρα μου. Μετά πέθανε.

Guy de Maupassant, Λόγια του έρωτα, μτφρ. : Γ. Αραμπατζής, εκδόσεις Ροές, 2000

Φωτό: Weege (Arthur H. Fellig)

 

Tags: , , , , ,