,
12 /2 Απόψε μετά το γραφείο, βγήκα και στάθηκα μπροστά στο «Αττικόν», όπου είχα ραντεβού με την Τατιάνα που ήρθε στις 7 παρά, ένα τέταρτο αργοπορημένη, γιατί έβρεχε. Κρατούσε μια κοκκινωπή ομπρέλα κι ευτυχώς που έβρεχε γιατί λόγω της βροχής μπόρεσα, παρόλο που είναι ψηλή, αλλά εγώ είμαι ψηλότερος, να της πάρω με το ένα χέρι την ομπρέλα, και το άλλο, τάχα μου αυθόρμητα, επειδή έβρεχε και λόγω της διαφοράς του ύψους μας, να το βάλω γύρω από τους ώμους της που τους έσφιξα με το μπράτσο μου χώνοντας τα δάχτυλά μου μέσα στα μαύρα της κατσαρά μαλλιά.
,
,
Τα ένιωσα στη φούχτα μου όχι σαν βρεμένα μαλλιά, αλλά σαν κάτι πιο βαθύ και πιο παλιό, σαν τζίβα που το νερό που την ύγρανε την έκανε και έβγαζε μια αψιά μυρωδιά όπως από κουβέρτες καιρό κλεισμένες στην κασέλα, κάτι σαν την αποφορά από το τρίχωμα παμπάλαιου ζώου σε αρχαίο δάσος όπου συνεχώς βρέχει και, ενόσω προχωρούσαμε έτσι βαστηγμένοι κάτω απ’ τη βροχή, τη μικρή απόσταση ως το φανάρι απέναντι από του Κάουφμαν, ένιωθα επάνω στα πόδια μου ένα ρυθμικό γλυκό λίκνισμα που μ’ άρεσε να σκέφτομαι πως ήταν οι σφιχτοί γλουτοί της κολλημένοι πάνω στους δικούς μου, μπορεί όμως να ήταν η κρεμαστή της τσάντα που, καθώς έπεφτε με το λουρί από τους ώμους της προς τα κάτω, παρεμβαλλόταν ανάμεσα στα πόδια μας, και κουνιόταν σύμφωνα με το ρυθμό του βαδίσματός μας, κι εγώ το μετέφραζα αυτό ότι ήταν το κούνημα των γοφών της πάνω στους δικούς μου, μάλιστα, αν όχι με επιθυμία, τουλάχιστον με αποδοχή.
,
,
Μπήκαμε στη σκεπαστή στοά του «Άστυ» όπου κλείσαμε την ομπρέλα και απομακρύνθηκαν τα πόδια μας, μπήκαμε στο Ντράγκστορ που ήταν γεμάτο κόσμο και ανεβήκαμε στο πάνω πάτωμα, βρήκαμε ένα τραπέζι πλάι στη τζαμαρία που βλέπει στη στοά, βγάλαμε τα παλτά μας, κάτσαμε, και, κάτω από τη γυάλινη επιφάνεια του τραπεζιού, που ήταν άδεια από τα φλιτζάνια των προηγούμενων, είδα τα πόδια της. Ήταν ορθά και τεντωμένα μέσα σε κάλτσες ριγωτές, από τα γόνατα και κάτω, και φόραγε αθλητικά ίσια παπούτσια που μ’ έκαναν να σκέφτομαι πώς είναι τα δάχτυλά της όταν τα βγάζει, και, μαζί, είδα πάνω απ’ τα γόνατά της τους μηρούς της που ήταν σκληροί και νιότικοι αλλά τόσο σφιχτοκλεισμένοι σε μια μαύρη φούστα που μου φάνηκε πως ασφυκτιούσαν μέσα σε αυτήν την κλεισούρα κι άλλο δε θέλανε παρά να σπάσουνε τη φούστα κι μ’ ένα στεναγμό να μείνουν έτσι ανοιχτοί.
.
.
Δεν είδα τι έγινε παραπέρα με τα πόδια της Τατιάνας γιατί ήρθε ο σερβιτόρος και γέμισε την επιφάνεια του τραπεζιού με τα σύνεργα του καφέ, που είχαμε παραγγείλει, κι εμείς συνεχίσαμε να μιλάμε γι’ αυτά που είχαμε αρχίσει, το ένα και το άλλο της ζωής μας, ευχάριστη κουβέντα, αλλά εγώ, καθώς το θυμάμαι τώρα, είχα και μια στενοχώρια, όχι γιατί μου ήταν αδιάφορα αυτά που λέγαμε, αλλά γιατί, ενόσω τα λέγαμε, δεν είχα μπορέσει να δω τι έγινε με τα πόδια της Τατιάνας απ’ τα γόνατα και πάνω.
.
.
Γιώργος Μπρουνιάς, Σημειώσεις για ένα ημερολόγιo, σελ. 56-57, Εκδόσεις Το Ροδακιό, 1993.
Φωτό: Ben Goossens
.
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 