RSS

Tag Archives: Holger Droste

Image

Νίκος Πετρόπουλος, Οδός διαφυγής, εκδόσεις Γαβριηλίδη, Αθήνα 1995

HOLGER DROSTE 63912-F

.

Αν όμως τα όνειρα τον εξαπατούσαν για να τον προστατεύσουν από την απώλεια και οι εφιάλτες ήταν οι φύλακες άγγελοί του ντυμένοι στα μαύρα, ποιος μπορεί να το αποδείξει; Mόνο που τούτες οι επιφυλάξεις δεν βρίσκουν θάρρος να περάσουν απ’ τα κακόφημα σοκάκια του νου του. Χρόνια τώρα τα όνειρα είναι το τελευταίο του καταφύγιο κι επαναλαμβάνονται υφαίνοντας τον ιστό της καθημερινότητάς του, σε έναν κόσμο δοσοληψιών, όπου κανείς δεν μπορεί να ζήσει ήσυχος αν δεν ισοπεδωθεί· με αντάλλαγμα ίσως έναν ύπνο βαθύ δίχως όνειρα. (…)

.

HOLGER DROSTE 63921-F

Τέντωσε το κορμί του με μια προσποιητή άνεση κι άρχισε να τους απευθύνει ερωτήσεις, τη μια μετά την άλλη, χωρίς να περιμένει να του απαντήσουν. Τους ρωτούσε αν ο Θεός προτιμάει τα λευκά από τα μαύρα σύννεφα, ποια όνειρα όταν πέφτουν από ψηλά σκοτώνονται, πότε ένα πουλί θα εκλεγεί στην προεδρία της δημοκρατίας, πώς γνωρίζει ένας αιώνας τα χρόνια του, πού θάβονται όταν πεθαίνουν οι πόλεις, γιατί οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι ο θάνατός τους· και άλλα τέτοια. Μερικοί τριγύρω του ψιθύριζαν μεταξύ τους κουνώντας το κεφάλι, άλλοι κρυφογελούσαν και οι λιγότερο θαρραλέοι κρατούσαν μια απόσταση ασφαλείας. (…)

.

holger droste 22

Φωτό: Holger Droste

 

Tags: , , , ,

Image

Νίκος Πετρόπουλος, Ο φόβος του μηδενός παραλλήλου, εκδόσεις Γαβριηλίδη, Αθήνα 1990

HOLGER DROSTE 63917-F

Περιγράφει κανείς με σχολαστικότητα ή επειδή αγνοεί το βάθος των πραγμάτων είτε γιατί δεν τον ενδιαφέρει, χρησιμοποιώντας τις ίδιες λέξεις κι αλλάζοντας απλώς τον τόνο της φωνής του. (…)

Κανείς δεν κατόρθωσε να επιβιώσει, όταν και το τελευταίο μυστικό της ύπαρξής του φανερώθηκε σαν τάφρος ορφανή μπροστά του.(…)

Υπάρχει κανείς που να συμμερίζεται τις απόψεις μου; Aς μην υπάρχει, αυτό δεν με κάνει να αμφιβάλλω για την ορθότητα των ισχυρισμών μου, καλύτερα που δεν υπάρχει κανείς. Από πού κι ως πού να υπάρχει; Επειδή μας συνήθισαν να σκεφτόμαστε αγεληδόν και να λοξοκοιτάμε τους παρεκκλίνοντες. Θα έπρεπε να  υποψιαζόμαστε καλύτερα τον ίδιο μας τον εαυτό, που μηρυκάζει στο ίδιο λιβάδι εκ γενετής κι όλα τα χρόνια της ζωής του προσποιείται βελάζοντας ότι δήθεν σκέφτεται αφεαυτού.(…)

HOLGER DROSTE 63923-FΕίχα μικρός κι εγώ ένα καθρεφτάκι στην τσέπη μου και κοιταζόμουν για να συνηθίσω το πρόσωπό μου, που όμως μου φαινόταν κάθε φορά κι αλλιώτικο. Κι όσο βλεπόμουν μέσα του τόσο και οι παραλλαγές πλήθαιναν, ώσπου να καταλάβω μεγαλώνοντας ότι οι καθρέφτες δεν ήταν παρά εξώπορτες που άνοιγαν, ανάλογα με τις ορέξεις των κρυμμένων εαυτών μου, κι έκλειναν καταδικάζοντας σε ισόβια ένα κομμάτι απ’ τη ζωή μου. Έτσι, θα φθάσω κάποτε να μη μου περισσεύει εαυτός δικός μου και, για να μην αναγκαστώ να δανειστώ από άλλον, θα μπω κι εγώ απ’ τον ψηλό φεγγίτη μέσα στον σκοτεινό λήθαργο και θα περιπλανηθώ στα υγρά κελιά του μέχρι να αποκάμω… (…)

Κι αν πολλές φορές κατέφυγα στο σαρκασμό και στην ειρωνεία, ήταν απλώς λόγω κληρονομικής προδιαθέσεως – πάππου προς πάππον γελούσαμε με τα χάλια μας. (…)

Φωτό: Holger Droste

 

Tags: , , ,