RSS

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, Ενύπνια προς το τέλος

05 May

.

Βαθύ θέρος
το ζωντανό διάζωμα
που ξεχώριζε
τα ζώα στα παχνιά τους
αχνίζει.
Άλλα χρόνια τότε,
φέρναμε νερό στα χέρια
μεγαλώναμε κάτω από τις ελιές
βαραίναμε μπροστά
όχι στα καπούλια
και λέγαμε
του χρόνου του ορφανού
αδέρφι του είναι ο θάνατος.
Κι όσοι ακόμα βασανίζονταν
έδερναν έπειτα την κυρά τους
από αγάπη
λες κι ήταν αμαρτία το φύλο
κι όχι η σκατοψυχιά
δεν ημπορεί να σκληρύνει κι άλλο η ποίηση
για να τους χωρέσει
καθένας με το τομάρι του
να έρχεται να μεταλαβαίνει
και συγχώρεση
– αν είναι να λάβει –
να λαβαίνει από τα αποθαμένα του.

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, Ενύπνια προς το τέλος από τη συλλογή Ενύπνια τα μεθεόρτια, Εκδόσεις Έναστρον, 2020

Πίνακας: Jeffrey Ripple

 
1 Comment

Posted by on 05/05/2020 in Aγγελική Πεχλιβάνη, Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

 

Tags:

One response to “Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, Ενύπνια προς το τέλος”

  1. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος's avatar

    Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

    08/05/2020 at 00:38

    Reblogged this on ΈΛΕΥΣΙΣ – ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας.

    Reply
     

Leave a comment