RSS

Daily Archives: 03/07/2015

Mάλκολμ Λόουρυ, Κάτω από το ηφαίστειο

«Πριν από λίγο καιρό ήταν η φτωχή ανυπεράσπιστη Αιθιοπία. Πριν απ’ αυτήν, η φτωχή ανυπεράσπιστη Φλάνδρα. Για να μην αναφέρουμε το φτωχό ανυπεράσπιστο Βελγικό Κογκό. Κι αύριο θα είναι η φτωχή ανυπεράσπιστη Λιθουανία. Ή η Φιλανδία. Ή το Ταραμπαμπάμ. Ή ακόμα και η Ρωσία. Μελέτησε την ιστορία. Γύρνα πίσω χίλια χρόνια. Τι νόημα έχει να εμποδίζεις την ηλίθια ασήμαντη πορεία της; Είναι σαν την μπαράνκα, μια χαράδρα πνιγμένη στα σκουπίδια, που φιδοσέρνεται μέσα στους αιώνες και καταλήγει ξεθυμαίνοντας σ’ ένα – Στο όνομα του Θεού, ποια σχέση έχει όλη αυτή η ηρωική αντίσταση που πρόβαλλαν οι φτωχοί ανυπεράσπιστοι λαοί, που βέβαια φρόντισαν πρώτα να τους κάνουν φτωχούς και ανυπεράσπιστους για κάποιους καλοϋπολογισμένους και εγκληματικούς λόγους– »
«Μα, διάβολε, εγώ σ’ το είπα αυτό –»
«– με την επιβίωση του ανθρώπινου πνεύματος; Απολύτως καμία. Λιγότερο από καμία. Χώρες, πολιτισμοί, αυτοκρατορίες, τεράστιες ορδές χάνονται χωρίς κανένα λόγο και μαζί τους η ψυχή και το νόημά τους, για να επιζήσει κάποιος γέρος που δεν έχεις ακούσει ίσως ποτέ το όνομά του, που κάθεται και βασανίζεται στο Τομπουκτού ν’ αποδείξει τη μαθηματική συνάφεια του ignoratio elenchi με ξεπερασμένα σύνεργα».
«Για τ’ όνομα του Θεού», είπε ο Χιού

«Γύρνα απλώς στα χρόνια του Τολστόι – Υβόν πού πηγαίνεις; »
«Έξω».
«Τότε ήταν το φτωχό ανυπεράσπιστο Μοντενέγκρο. Η φτωχή ανυπεράσπιστη Σερβία. Ή γύρνα ακόμα πιο πίσω, Χιου, στο φίλο σου τον Σέλλεϋ, τότε που είχαμε τη φτωχή ανυπεράσπιστη Ελλάδα – Σερβάντες! – Όπως θα ξαναγίνει φυσικά. Ή στην εποχή του Μπόσγουελ – τη φτωχή ανυπεράσπιστη Κορσική! Φαντάσματα του Πάολι και του Μονμπόντο. Νταβαντζήδες κι αδελφές χαλάνε τον κόσμο για την ελευθερία (…)»


Mάλκολμ Λόουρυ, Κάτω από το ηφαίστειο, σελ. 116, μτφρ.: Μαρίνα Λώμη, Εκδόσεις Αστέρι 1983

Πίνακες: Julie Speed

.

.

 

Ιωακείμ Παπαχρόνης, Ειδικός στην τοξικολογία

 Έχω συνταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα με άτομα που απεχθάνονται τη κίτρινη μουστάρδα και το κόκκινο κέτσαπ στο χοτ ντογκ τους, επειδή τους θυμίζουν τα χρώματα στις φανέλες αντίπαλων ομάδων. Έχω παρευρεθεί σε γηπεδικές αρένες, όπου ο καθένας παρευρισκόμενος ήθελε να φάει ζωντανό τον απέναντι. Αλλά αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στο φ/β με ξεπερνάει. Δυστυχώς, ο φόβος για το αύριο λειτουργεί σαν αυτολυτικός παράγοντας διάσπασης της κρούστας αστικής ευγένειας, αφήνοντας γυμνά τα βάθη της ψυχής μας.

Συγκάτοικοι στην τρέλα μαλώνουν στα παράθυρα για το άπλωμα μιας αόρατης μπουγάδας. Ημιπληγικές απόψεις χλευάζουν έτερες ημιπληγικές που εμφανίζουν συμπτώματα ετερόπλευρης ιδεοληπτικής πάρεσης. Διαφωνώ με όσα λες και θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου σου το δικαίωμα μου να μην σ’ ακούω να το λες. Εμφύλιος σπαραγμός νοημάτων. Τυφλός οφθαλμός αντί τυφλού οφθαλμού και αναρτώντας αντί οδόντος. Μαζικές εκκαθαρίσεις αντιφρονούντων.

Μυριάδες λέξεις νεκρές για την κατάληψη ενός υψώματος εγωιστικής θεώρησης του πεδίου μάχης. Και σαν να μην μου έφτανε η λόγω ένδειας απόγνωσή μου, οι προσωπικές απειλές απ’ τους νεοναζί –που τις καταχωρώ με οσχεογράφο ως αεριώδεις εκβολές, απόρροια υπερτροφισμού μικροβιακής χλωρίδας στα περιττώματα του μυαλού τους– έχω και κάποιους να προβαίνουν σε crush test της ευγένειάς μου προσκρούοντας πάνω της με τον τοίχο των ακλόνητων πεποιθήσεων τους.

.

,

Προχθές, ένας άγνωστος μου απηύθυνε το χαρακτηρισμό «άπλυτε φασίστα» στο ίνμποξ, την ίδια ώρα που αναρτούσε ποστ «όχι στο διχασμό», κι αναρωτήθηκα αν πέρα από εκτελεστής διατεταγμένης ψυχικής ή άλλης τάξης υπηρεσίας, λειτουργεί και ως αβανταδόρος μαγαζιού με περούκες, γιατί απειλεί την κόμη μου με ολική τριχόπτωση μ’ αυτές τις εκδηλώσεις διχασμού, εθνικού και προσωπικότητας. Του απάντησα λιτά και ευγενικά πως είμαι κατά πάσης εξουσίας και –ισμών, τη εξαιρέσει του πριαπισμού. Ελπίζω να έπιασε τον καταληκτικό υπαινιγμό μου, πριν αναγκαστώ να προβώ πάνω του σε έμπρακτη εφαρμογή της φιλοσοφίας μου.

Χθες, με έπιασε στο στόμα της μια «φίλη», η οποία, ως άλλος Παγκανίνι, μετά από εκτέλεση στις χορδές των νεύρων μου του καπρίτσιου της για βιολί προσωπικών της συμφερόντων, έκανε έξοδο απ’ τη σκηνή χαρακτηρίζοντας με «πιο αγάμητο κι απ’ την πρόεδρο της βουλής»!!! Μα, καλά, τόσο καλά με ξέρει και το λέει; Δεν της απάντησα, γιατί της απαντάει κάθε μέρα ο καθρέφτης της. Προβληματίζομαι. Πώς να αντιδράσω απέναντι σε τέτοια φαινόμενα προσωπικών επιθέσεων, σε περίπτωση που συνεχιστούν; Να αξιοποιήσω τη κτηνώδη δύναμη της έμπνευσης μου σε συνδυασμό με την εμπειρία μου από τη τριαντάχρονη παρουσία μου στις κερκίδες για να τους αντιμετωπίσω στη δημόσια παλαίστρα; Να απαντάω με μια ευγενική επιστολή έμπλεη επιχειρημάτων και μικροβίων του άνθρακα και ρηκίνης, καθότι και ειδικός στην τοξικολογία; Ελπίζω να μη νιώσω την γλίτσα κάθε πνευματικού τσομπάνη να τρίβεται στη γκλίτσα του τσομπάνη εαυτού μου. Βλέποντας και κάνοντας.

.

.