RSS

Daily Archives: 18/06/2013

Video

 
Image

Arthur Rimbaud, Adieu

L’automne, déjà ! – Mais pourquoi regretter un éternel soleil, si nous sommes engagés à la découverte de la clarté divine, – loin des gens qui meurent sur les saisons.

L’automne. Notre barque élevée dans les brumes immobiles tourne vers le port de la misère, la cité énorme au ciel taché de feu et de boue. Ah ! les haillons pourris, le pain trempé de pluie, l’ivresse, les mille amours qui m’ont crucifié ! Elle ne finira donc point cette goule reine de millions d’âmes et de corps morts et qui seront jugés ! Je me revois la peau rongée par la boue et la peste, des vers plein les cheveux et les aisselles et encore de plus gros vers dans le coeur, étendu parmi les inconnus sans âge, sans sentiment… J’aurais pu y mourir… L’affreuse évocation ! J’exècre la misère.

Et je redoute l’hiver parce que c’est la saison du comfort !

– Quelquefois je vois au ciel des plages sans fin couvertes de blanches nations en joie. Un grand vaisseau d’or, au-dessus de moi, agite ses pavillons multicolores sous les brises du matin. J’ai créé toutes les fêtes, tous les triomphes, tous les drames. J’ai essayé d’inventer de nouvelles fleurs, de nouveaux astres, de nouvelles chairs, de nouvelles langues. J’ai cru acquérir des pouvoirs surnaturels. Eh bien ! je dois enterrer mon imagination et mes souvenirs ! Une belle gloire d’artiste et de conteur emportée !

Moi ! moi qui me suis dit mage ou ange, dispensé de toute morale, je suis rendu au sol, avec un devoir à chercher, et la réalité rugueuse à étreindre ! Paysan !

Suis-je trompé ? la charité serait-elle soeur de la mort, pour moi ?

Enfin, je demanderai pardon pour m’être nourri de mensonge. Et allons.

Mais pas une main amie ! et où puiser le secours ?

Arthur Rimbaud, Adieu, Une saison en enfer

.

 
Image

Ρολάν Μπαρτ, Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου

Στο πραγματικό πένθος, αυτό που μου δείχνει ότι το αγαπημένο αντικείμενο δεν υπάρχει πια είναι η δοκιμασία της πραγματικότητας. Στο ερωτικό πένθος, το αντικείμενο δεν είναι ούτε νεκρό ούτε απομακρυσμένο. Εγώ αποφασίζω πως η εικόνα του πρέπει να πεθάνει και μάλιστα αυτόν το θάνατο μπορεί να φτάσω στο σημείο να του τον κρύψω. Όσον καιρό, λοιπόν, κρατήσει αυτό το παράξενο πένθος, θα πρέπει να υφίσταμαι δύο αντίθετα βάσανα: να υποφέρω, γιατί ο άλλος είναι παρών (συνεχίζοντας, παρά τη θέλησή του, να με πληγώνει)· να θλίβομαι, γιατί είναι νεκρός (τουλάχιστον με τη μορφή που είχε, όταν τον αγαπούσα). Έτσι με πιάνει άγχος (παλιά συνήθεια) για ένα τηλεφώνημα που δεν έρχεται· ταυτόχρονα όμως οφείλω να λέω στον εαυτό μου ότι αυτή η σιγή, όπως και να ’ναι, δεν έχει επιπτώσεις, εφόσον αποφάσισα να θάψω μέσα μου τούτη την έγνοια: στην ερωτική εικόνα και μόνον προσιδίαζε να μου τηλεφωνεί· από τη στιγμή που η εικόνα αυτή έχει εκλείψει, το τηλέφωνο είτε κουδουνίσει, είτε όχι, ανακτά την ευτελή υπόστασή του.

Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου,  μτφρ.: Bασίλης Παπαβασιλείου,

Εκδόσεις Ράππα 1977,

σελ. 126

Πίνακας: Alberto Gálvez

.

 
Image

Στέλλα Δούμου

Στέλλα Δούμου

Tροχαλίες.
Στο μαύρο δέκατο
του εαυτού μου να βρέχει σύμπαν.

                                            Στην Ιφιγένεια

.

 
Image

Άννα Μπουτσουρίδου, Φως

Christian Schloe946086_508487142544053_1754454400_n

Στον τοίχο του δωματίου, υδάτινο ρέμα, το φεγγαρίσιο φως κυλάει μέσ’ απ’ το παράθυρο και πάλλεται, φέρνει μια πεταλούδα. Κάνει λίγους κύκλους στο χώρο, προσγειώνεται πάνω στον πολύβουο στρόβιλο, σβήνεται η δίνη, γραπώνονται από το περβάζι του παράθυρου τα χρώματα της ανατολής, αρνούμενα να εγκαταλείψουν ξανά την σκέψη που τα αγάπησε, την απώλεια που τα γέννησε.

Πίνακας: Christian Schloe