RSS

Daily Archives: 18/06/2013

Video

 
Image

Λάμπρος Πιππής, Ο δικός μου Γκρέκο (λέγεται Νίκος Καζαντζάκης)

Λάμπρος Πιππής, Ο δικός μου Γκρέκο (λέγεται Νίκος Καζαντζάκης)

Τώρα πια, που δεν είμαι έφηβος, διαβάζοντας Αξιώτη, Πεντζίκη, Σεφέρη και Καβάφη, νόμιζα ότι o γέρος Γκρέκο(ς) είναι της εφηβείας μου, κι εκεί πρέπει να μείνει. Αλλά αυτός ο γέροντας έρχεται κάθε τόσο και μου χτυπά όχι μόνο την πόρτα αλλά κι όλα τα παράθυρα του σπιτιού, λέγοντάς μου: την αλήθεια και το τίμημά της το πληρώνουν λίγοι, κι αυτοί οι λίγοι είναι που καμιά Ιστορία και Χρόνος δε τους χωρά, γιατί η ζωή τους είναι έξω από τον χρόνο,  που τους δάνεισε ο θεός (του καθενός) και καμιά ιστορία δε χωρά τον αγώνα τους,  γιατί οι Ιστορίες μας έχουν κακούς και καλούς, ενώ αυτοί έβλεπαν μόνον το καλό.  Αυτός είναι ο γέρο(ς) Γκρέκο(ς) για μένα, αυτός και ο Χατζιδάκις είναι οι δυο μου πληγές.

.

.

Δεν μπορώ να μιλήσω για τον Χατζιδάκι. Είναι σαν να μου ζητάς να ξεχωρίσω τη νότα από τον ήχο της. Μου είναι αδύνατον να περιγράψω πώς το απροσδόκητο έγινε ευγνωμοσύνη. Μπορώ μόνον να σου πω ότι ο ήχος του, όπως και ο κόσμος του, είναι αρχέγονος – δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα του κόσμου του. Αυτός είναι για μένα ο Μάνος Χατζιδάκις,  μια σιωπή που στο βάθος της κατοικεί το ακίνητο κινούν (δηλαδή ο  παντοδύναμος νους του Αριστοτέλη)

Jean Philippe Charbonnier 66f7e86196b621039120f1efd3925829

Κι όλα αυτά προέκυψαν από μια εξαιρετική συζήτηση με τον Λάμπρο, που είχαμε εδώ και δύο μέρες, ανταλλάσσοντας inbox μηνύματα στο f/b για τα καθέκαστα της ΕΡΤ και πολλά άλλα ακόμη.  Είναι τα μηνύματα που έχω στο inbox μου και πήρα την άδειά του να δημοσιεύσω εδώ. Αυτό συνιστά μέρος της σημερινής  μας συζήτησης.  H επιλογή της μουσικής είναι του Λάμπρου, ο δε τοίχος του στο f/b είναι πραγματικό περιβόλι

https://www.facebook.com/lambros.pippis

Να, λοιπόν, που αυτό το μέσο μπορεί να φέρει κοντά ανθρώπους υγιείς, καλλιεργημένους και αξιοπρεπείς,  με κοινές αξίες και προβληματισμούς, όταν αποφασίζεις να βάλεις στην άκρη,  να αγνοήσεις  και να μην είσαι καθόλου ευγενής, ένεκα savoir vivre,  με τους χαμερπείς και ανόητους που κυκλοφορούν εκεί, διότι δεν επιθυμείς να τους προσβάλλεις δημοσίως, και οι οποίοι  αναζητούν είτε χώρο για τον ηλίθιο  ναρκισσισμό τους και την εγωπαθή προβολή τους, χειροκροτούμενοι από τον όχλο,  είτε οθόνη για την απύθμενη κενότητά τους είτε κάλυμμα για την ψυχοπαθολογική εμπάθειά τους είτε πρόσχημα για τις διαδικτυακές και χυδαίες ερωτοδουλειές τους, είτε  αυτά είναι εμφανή είτε καλύπτονται στις inbox επικοινωνίες.

Αυτή είναι η πλειονότητα των προφίλ, ανεξαρτήτως τάξεως ή «κουλτούρας». Αυτή είναι και η πλειονότητα της σύγχρονης Ελλάδας, εκπορνευομένης ως το κόκκαλο, καθρέφτης της φασιστικής της εξουσίας. Οι εξαιρέσεις απλώς, όπως πάντα, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.  Είναι μέχρι που να αντιληφθείς ότι δεν μπορείς να κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια! Αυτός είναι ο μόνος απαρέγκλιτος και φασιστικά επιβαλλόμενος όρος για τη συμμετοχή σου σε κοινωνικά δίκτυα όπως αυτά του f/b!

Φωτογραφίες: Ιmogen Cunningham, Jean Philippe Charbonnier

 

 

 
Image

Ρολάν Μπαρτ, Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου

Στο πραγματικό πένθος, αυτό που μου δείχνει ότι το αγαπημένο αντικείμενο δεν υπάρχει πια είναι η δοκιμασία της πραγματικότητας. Στο ερωτικό πένθος, το αντικείμενο δεν είναι ούτε νεκρό ούτε απομακρυσμένο. Εγώ αποφασίζω πως η εικόνα του πρέπει να πεθάνει και μάλιστα αυτόν το θάνατο μπορεί να φτάσω στο σημείο να του τον κρύψω. Όσον καιρό, λοιπόν, κρατήσει αυτό το παράξενο πένθος, θα πρέπει να υφίσταμαι δύο αντίθετα βάσανα: να υποφέρω, γιατί ο άλλος είναι παρών (συνεχίζοντας, παρά τη θέλησή του, να με πληγώνει)· να θλίβομαι, γιατί είναι νεκρός (τουλάχιστον με τη μορφή που είχε, όταν τον αγαπούσα). Έτσι με πιάνει άγχος (παλιά συνήθεια) για ένα τηλεφώνημα που δεν έρχεται· ταυτόχρονα όμως οφείλω να λέω στον εαυτό μου ότι αυτή η σιγή, όπως και να ’ναι, δεν έχει επιπτώσεις, εφόσον αποφάσισα να θάψω μέσα μου τούτη την έγνοια: στην ερωτική εικόνα και μόνον προσιδίαζε να μου τηλεφωνεί· από τη στιγμή που η εικόνα αυτή έχει εκλείψει, το τηλέφωνο είτε κουδουνίσει, είτε όχι, ανακτά την ευτελή υπόστασή του.

Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου,  μτφρ.: Bασίλης Παπαβασιλείου,

Εκδόσεις Ράππα 1977,

σελ. 126

Πίνακας: Alberto Gálvez

.

 
Image

Στέλλα Δούμου

Στέλλα Δούμου

Tροχαλίες.
Στο μαύρο δέκατο
του εαυτού μου να βρέχει σύμπαν.

                                            Στην Ιφιγένεια

.

 
Image

Άννα Μπουτσουρίδου, Φως

Christian Schloe946086_508487142544053_1754454400_n

Στον τοίχο του δωματίου, υδάτινο ρέμα, το φεγγαρίσιο φως κυλάει μέσ’ απ’ το παράθυρο και πάλλεται, φέρνει μια πεταλούδα. Κάνει λίγους κύκλους στο χώρο, προσγειώνεται πάνω στον πολύβουο στρόβιλο, σβήνεται η δίνη, γραπώνονται από το περβάζι του παράθυρου τα χρώματα της ανατολής, αρνούμενα να εγκαταλείψουν ξανά την σκέψη που τα αγάπησε, την απώλεια που τα γέννησε.

Πίνακας: Christian Schloe