RSS

Monthly Archives: June 2013

Νίκος Καρούζος, Ῥομαντικὸς ἐπίλογος

Modigliani-Portrait-of-a-Woman-in-a-Black-Tie-and-Seated-Young-Girl

Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε
παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων
ἢ ἔστω μνημόσυνα.
Ὅταν δὲν ἔχετε
μαντέψει τὴ δύναμη
ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη
ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου.
Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα
χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε
τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο.
Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια
ὁ Νοστράδαμος.
Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ
στὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο.
Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα
καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες.
Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα
ὁπουδήποτε.
Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος
Modigliani
τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος
χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του
γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν
κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ
ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν.
Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας
Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι.
Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα
εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ

Μὴ μὲ διαβάζετε
ὅταν
ἔχετε
δίκιο.
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν
δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα…
Ὥρα νὰ πηγαίνω
δὲν ἔχω ἄλλο στῆθος.

modigliani

.

 

N. Βουτσινάς, Έ. Λαμπρινίδου, Έχετε 9 κοινούς φίλους

Υπόθεση

 

Φθινόπωρο 2011. Σε κεντρικό καφέ της Αθήνας, ο μεταπτυχιακός φοιτητής του Πολυτεχνείου Ραφαήλ Σκαρλάτος γίνεται αυτόπτης μάρτυρας ενός τραγικού θανάτου. Ένα κιτρινισμένο ερωτικό σημείωμα κι ένα ψεύτικο facebook προφίλ θα παρασύρουν το νεαρό αυτόκλητο ντετέκτιβ στη δίνη μιας συγκλονιστικής ιστορίας, που εκτυλίσσεται παράλληλα με την έρευνά του στο διαδίκτυο. Μία μυστηριώδης εξαφάνιση κι ένας φόνος σ’ ένα απομονωμένο εξοχικό σπίτι. efi 3986Την υπόθεση αναλαμβάνει να εξιχνιάσει ο διοικητής της Υπηρεσίας Εγκληματολογικών Ερευνών, αστυνόμος Φαίδων Αγγέλου. Σύντομα θα λάβει ανώνυμα mail που θα υποδεικνύουν τον ένοχο. Είναι όμως πράγματι αυτός ο δολοφόνος; Και ποιος είναι ο άγνωστος πληροφοριοδότης; Πώς συνδέονται ένας φιλόδοξος δικηγόρος, μια αινιγματική γυναίκα, ένας άνθρωπος του υποκόσμου και το facebook σ’ αυτήν την παράξενη ιστορία; Οι απαντήσεις δε θα είναι εύκολες για τον ασυμβίβαστο αστυνόμο Αγγέλου. Θα χρειαστεί τη βοήθεια κάποιου, που βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά του, για να φτάσει τελικά στην αλήθεια.

efi 2013-03-11-alfred_hitchcock-533x374

Το «Έχετε 9 κοινούς φίλους» είναι ένα σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα, με γρήγορο ρυθμό και κινηματογραφική πλοκή, από το ζευγάρι των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων Νίκου Βουτσινά και Έφης Λαμπρινίδου. Μια δύσκολη παρτίδα σκάκι, με φόντο την Ελλάδα της κρίσης και παίκτες το πάθος, το έγκλημα και τον απρόβλεπτο κόσμο του διαδικτύου.

Εκεί όπου όλα μπορούν να συμβούν…

efi Psycho 1960 Alfred Hitchcock Bates Motel pic 5

«Εγώ δεν είμαι συγγραφέας, Ζαρόγλου! Γράψ’ το όπως στο διάολο θες», είπε ο Αγγέλου.

 Ο Μίλτος Ζαρόγλου τον κοίταξε κλεφτά, πάνω από τα χοντρά μυωπικά του γυαλιά. O Διοικητής είχε τα νεύρα του. Ο ίδιος ήταν δέκα χρόνια στο τμήμα  —τα έκλεινε το Μάρτιο— και γνώριζε καλά αυτήν τη χάλκινη χροιά στη φωνή του Αγγέλου. Γύρισε να φύγει προς την πόρτα. Εκείνος συνέχισε το μονόλογό του απτόητος. «Αν ζούσε ο αστυνόμος Μπέκας, θα ήτανε στο Σύνταγμα να διαδηλώνει ρακένδυτος, μαζί με όλα τα υπόλοιπα γερόντια με τις κομμένες συντάξεις και, πάνω απ’ το κεφάλι του στο γραφείo, θα είχε τη Μέρκελ και τον Ομπάμα, αντί για το πορτραίτο του Βασιλιά». Ο Αγγέλου ήταν ασταμάτητος. «Δώσε, λοιπόν, σ’ αυτά τα σκυλιά τους δημοσιογράφους ό,τι θες. Δε θ’ ασχολούμαι με όλα, μ’ ένα μισθό τρεις κι εξήντα», είπε ο αστυνόμος εκνευρισμένος και χώθηκε πάλι ανάμεσα στα χαρτιά του. Δεν τόλμησε να μιλήσει κανένας άλλος, ούτε ο Καρράς ούτε ο Βελόπουλος ούτε καν ο Χρηστίδης, που τον ήξερε τα περισσότερα χρόνια.efi notorious «Καταλάβατε κύριοι;» ρώτησε ο Αγγέλου τους άντρες της ομάδας του, καθώς η πόρτα έκλεινε πίσω από τον υπεύθυνο επικοινωνίας του τμήματος, «θέλω αποτελέσματα γρήγορα!» Έπιασε το φάκελο με τα στοιχεία για την Perrault, που βρισκόταν ανοιχτός μπροστά του και τον κούνησε απειλητικά. «Πρέπει να μάθουμε τα πάντα γι’ αυτήν την κυρία. Και απ’ ό,τι βλέπω είναι πολλά».

(…)

«Πάτησε “send”, κάνοντας έναν απροσδιόριστο μορφασμό, που έμοιαζε λίγο μ΄ ενός θλιμμένου κλόουν. Έπειτα έβγαλε το πακέτο με τα τσιγάρα από τη μπροστινή τσέπη του μπουφάν, άναψε ένα, κι έγειρε το σώμα πίσω στον κόκκινο καναπέ του Petit Rose Café. Μέσα απ’ το μπαρ κάποιος άλλαξε το δίσκο. Σιωπή. Κι ύστερα, ο ξερός ήχος του σαξοφώνου έσκασε σαν τεράστια πυρηνική βόμβα στη μέση του ωκεανού. Betty Blue.

(…)

«Αστυνομία», είπε μέσα από το παράθυρό του ο Αγγέλου, χωρίς να κοιτάξει κανέναν. Άναψε τσιγάρο. «Μην απομακρυνθείτε, αγόρια, αργότερα θα σας χρειαστώ», πέταξε κοροϊδευτικά στους μπράβους που πλησίασαν το αυτοκίνητο. Κινήθηκαν προς το σπίτι βιαστικά. Η καταιγίδα δυνάμωνε όσο περνούσε η ώρα.

 .

 

.

«Tα θλιμμένα καστανά της μάτια τον εκλιπαρούσαν να τη βοηθήσει, πάση θυσία».

«Οι δυο τους φαίνονταν φτιαγμένοι από το ίδιο άκαμπτο μέταλλο».

«Ήξερα ότι δεν ήταν δίκαιο γι’ αυτόν, αλλά δεν είχα περιθώρια για ηθικολογίες».

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΟΥΤΣΙΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΦΗΣ ΛΑΜΠΡΙΝΙΔΟΥ

«ΕΧΕΤΕ 9 ΚΟΙΝΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ», EΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ


Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013, 9:00 μμ
Βιβλιοπωλείο
artbar Ποιήματα & Εγκλήματα Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το μετρό), τηλ.210-3228839

Ο Νίκος Βουτσινάς και η Έφη Λαμπρινίδου παρουσιάζουν αλλήλους και διηγούνται μια μικρή ιστορία για ένα φόνο…

efi storyboard

Οι φίλοι τους διαβάζουν αποσπάσματα υπό τη συνοδεία jazz μουσικής. Η Έφη Λαμπρινίδου είναι γιατρός κι ο Νίκος Βουτσινάς μουσικός. Γεννήθηκαν 217 χιλιόμετρα μακριά, απόσταση πολύ μικρή για να μπει ανάμεσά τους. Εκείνη λατρεύει την τέχνη, το καλό κρασί και ένα φόνο στο τελευταίο βαγόνι μιας παλιάς αμαξοστοιχίας, εκείνος προτιμά τη jazz, το malt whiskey κι ένα μικρό μεσημεριάτικο ύπνο μετά το φαγητό.
Δεν διαφωνούν ποτέ ή, τέλος πάντων, σχεδόν ποτέ, εκτός αν διαφωνούν με τρόπο. Όσο για το ποιος είναι ο δολοφόνος, αυτό είναι μια εύκολη υπόθεση.

.

 

Preguntas Hermosas (Carl Sandburg, Pablo Neruda)

380711_3830481319851_1775542204_n

Under the harvest moon

UNDER  the harvest moon,
When the soft silver
Drips shimmering
Over the garden nights,
Death, the gray mocker,
Comes and whispers to you
As a beautiful friend
Who remembers.

Under the summer roses
When the flagrant crimson
Lurks in the dusk
Of the wild red leaves,
Love, with little hands,
Comes and touches you
With a thousand memories,
And asks you
Beautiful, unanswerable questions.

POEMA X, Pablo Neruda


ΗΕΜΟS perdido aún este crepúsculo.
Nadie nos vio esta tarde con las manos unidas
mientras la noche azul caía sobre el mundo.

He visto desde mi ventana
la fiesta del poniente en los cerros lejanos.

A veces como una moneda
se encendía un pedazo de sol entre mis manos.

Yo te recordaba con el alma apretada
de esa tristeza que tú me conoces.

Entonces, dónde estabas?
Entre qué genes?
Diciendo qué palabras?
Por qué se me vendrá todo el amor de golpe
cuando me siento triste, y te siento lejana?

Cayó el libro que siempre se toma en el crepúsculo,
y como un perro herido rodó a mis pies mi capa.

Siempre, siempre te alejas en las tardes
hacia donde el crepúsculo corre borrando estatuas.

 

We’ve lost even this dusk.
No one saw us this afternoon holding hands
as the blue night fell over the world.

I’ve seen from my window
the festival of the west wind in the faraway hills.

Sometimes like a coin,
a piece of the sun flames between my hands.

I remembered you with the constrained soul
of that sadness that you knew in me.

So, where were you?
Among what people?
Speaking what words?
Why does total love come to me so suddenly
when I feel such sadness, and feel you so far away?

The book, always taken up at dusk, fell away,
and like a wounded dog my cape gathered round my feet.

Always, always you distance yourself in the afternoons
toward where the dusk runs, turning even statues to dark.

Translation: Terence Clarke

 
Image

Φωτογραφία: LEGS

Φωτογραφία: LEGS

 

Tags:

Image

Φωτογραφία: DOGS

Φωτογραφία: DOGS

DOGS a80c52b9

 

Tags:

Image

Συγγραφική υστερία

Συγγραφική υστερία

.

Μπορούμε να αυτοαναιρούμε τις σκέψεις μας αλλά όχι τα δημοσιοποιημένα μας γραπτά  (εκτός και αν δημοσίως τα αποκηρύξουμε). Η συγγραφική υστερία συνιστά προσωπική επιλογή, δεν ενεγράφη ουδέποτε στις στήλες των κοινωνικών γεγονότων.

Φωτό: Allan Teger  

 
Image

Ελένη Ζάχαρη

Ελένη Ζάχαρη

.

Οι ακροβάτες των ψεμάτων υμνούν τάχα την εμπειρία του ύψους
της αλήθειας, ξεχνώντας να τεκμηριώσουν την πτώση τους  στο Κενό.

.

Πίνακας: David Stoupakis