RSS

Daily Archives: 13/11/2016

Δημήτρης Αλεξίου, Επάλληλος μύθος

.

II.
Πιστωτές ξεναγούν τις μορφές που σμίγουν στο άνοιγμα του μύθου.
ΙΙΙ.
Ο μονόλογος ήταν η πρώτη μου απόπειρα.
Στην κρίσιμη ώρα, από ένα τυχαίο γεγονός,
ανακάλυψα κι εγώ τον πυρσό μου.
Χ.
Μάταιο το ταξίδι στην διαφάνεια όταν οι θύρες είναι σφαλιστές
ΧVI.
Oι σταυροί της νιότης μας σκιάσανε το μικρό ενυδρείο που ήθελες να μου δείξεις
ΧΧΧΙΧ.
Στοχάζομαι την εποχή που ο αρχέγονος πηλός θα καθρεφτίζει τον κόσμο ως το έσχατο κύμα

Δημήτρης Αλεξίου, Επάλληλος μύθος, Διάττων 1996

Πίνακας: Sergio Albano

 

Ρούλα Αλαβέρα, Eίναι• μπορεί να είναι

andre-govia1280

.

Α΄
Σε αισθάνομαι
ένα αιλουροειδές στις ανθρώπινες χούφτες
Και σε χαίρομαι.


Άκου με, οι φεγγαροακτίνες
δεν είναι για να σε φωτίζουν στο διάβασμα
παρά για να κρύβουν πράξεις
που υπαινισσόμαστε στην ποίηση.


Μια μαλακιά ειρωνεία είναι κάτι το έλασσον.

Ρούλα Αλαβέρα, Eίναι• μπορεί να είναι από τη συλλογή Περί της δεσποτείας των πόλεων και των ονειρικών, σελ. 13, Κέδρος 1999.

Artwork: Andre Govia

 

Δημήτρης Καρακίτσος, Δ́ Επιστροφή στην Ελλάδα

Μ’ αρέσουν κάτι λασπερές βροχές στο θεσσαλικό κάμπο, σε κάτι χωράφια. Κι ο ορίζοντας απ’ τις κορφές των σταχυών. Είναι ωραίο τα ταξίδι με το τρένο. Οι σταθμοί κιτρινισμένοι μ’ εκείνες τις μυτερές στέγες, ο νυσταλέος εισπράκτορας και, κυρίως, το ποδήλατό του που τ’ ακουμπά σ’ έναν τοίχο κι ύστερα φεύγει. Θαρρώ ότι έτσι δένεται με τις ράγες. Σάμπως για καινούργια ταξίδια. Ακολουθώντας τις ριπές του καπνού από το τσιγάρο του.
Οι ναυτικοί μοιάζουν με τους σιδηροδρομικούς. Μια ζωή με διαπερνούν ταπεινές φιλοδοξίες. Δεν γίνεσαι ναυτικός αν δεν σ’ ενδιαφέρουν οι μέρες. Πρέπει πάντα να βρίσκεις το σπουδαίο. Στις γκαζόζες, για παράδειγμα, στα σβησμένα τσιγάρα. Στα σκουριασμένα ποδήλατα ή στους περαστικούς. Πρέπει να σε εξιτάρουν υποθέσεις, να αντέχεις τον εαυτό σου.
Ο υπάλληλος που βρίσκεται πίσω από το εκδοτήριο και κακοκαρδίζεται με τα πολιτικά ή τις βροχές, κατά τα άλλα, αξίζει τη φθορά. Τόσα πράγματα μπορούν και ανταμείβουν.


Δημήτρης Καρακίτσος, Δ́  Επιστροφή στην Ελλάδα, σελ. 42, από τη συλλογή Οι γάτες του ποιητή Δ. Ι. Αντωνίου, Το Ροδακιό, 2012

Artwork: Christine Ellger

 

Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Αν η Έμιλυ ήταν λιγότερο λυπημένη

-9

.

Είμαι ο Κανένας. Εσύ ποιος είσαι;
Είσαι κι εσύ ο Κανένας;
Έμιλυ Ντίκινσον

Ο ποιητής καλπάζω με ίππο τις σελίδες
πάνω στη χλόη της Έμιλυ – είμαι κι εγώ ο Κανένας;
Αχ Έμιλυ, πόσο απαλή η ματαιότητα
όταν σε σέρνει στον εαυτό σου.
Αλλά συνήθως ο κανένας είναι κάτι – ίσως το
άλογο που κουβαλάει τον αναβάτη, ίσως το σύννεφο
στο πάνω μέρος του πίνακα
ή στήθος που ξαφνικά τρυπάει και πέφτεις
στο πιο βαθύ σου σώμα.

Αν είμαι ο κανένας που δεν έγινα ο υπάρχων
αν είμαι ο ιππεύων που δεν έγινα ο
επόπτης στις αβύσσους, θα πει πως η λέξη αγαπώ
γέρασε μέσα μου πριν τη γεννήσω
(δηλαδή, πως δεν ξανάφτιαξα το σύμπαν)
γι’ αυτό και μένω στην κοιλιά του αλόγου μου
σαν περιττή αλογόμυγα.

Αν είμαι ο αγαπών ίσως να είμαι ο Κανένας
που η κάθε πράξη του έσωσε τις λέξεις.
Έτσι όμως η ποίηση μάλλον δεν ωφελείται
(πάνω σε τέτοιον ίππο ποιος ποιητής να καλπάσει;)
Γι αυτό ας συντρέχουν ο αναβάτης και ο ίππος
στ’ αγκάθια, στους γκρεμούς, στα φριχτά μονοπάτια
γι’ αυτό ας κουτσαίνει το άλογο
ώσπου ο ιππεύων να υποταχτεί
στην κακή μοίρα που τον έχρισε ποιητή.

(δημοσιεύτηκε στο πρόγραμμα του 4ου διεθνούς φεστιβάλ Τήνου 2014)

Πίνακας: Rimi Yang

.