Your biography in four lines.
Laurie Lipton was born in New York and began drawing at the age of four. She was the first person to graduate from Carnegie-Mellon University in Pennsylvania with a Fine Arts Degree in Drawing (with honours). She has lived in Holland, Belgium, Germany,France and London and has recently moved back to the States after 35 years abroad. Her work has been exhibited extensively throughout Europe and the USA.
What do you do? How do you define yourself as an artist?
I draw.
What is your message?
Life is bizarre, reality is subjective and my drawings are very very detailed.
Laurie Lipton was born in New York and began drawing at the age of four. She was the first person to graduate from Carnegie-Mellon University in Pennsylvania with a Fine Arts Degree in Drawing (with honors). She has lived in Holland, Belgium, Germany and France and has made her home in London since 1986. Her work has been exhibited extensively throughout Europe and the USA.
Lipton was inspired by the religious paintings of the Flemish School. She tried to teach herself how to paint in the style of the 17th century Dutch Masters and failed. When traveling around Europe as a student, she began developing her very own peculiar drawing technique building up tone with thousands of fine cross-hatching lines like an egg tempera painting. “It’s an insane way to draw”, she says, “but the resulting detail and luminosity is worth the amount of effort”.
«Πάντοτε καθ’ οδόν, πορ(ν)ευόμενος, ατενίζει το βουβό βασίλειο των νεκρών και των πικρών ειδών καφέ.» (σελ. 43)
Η συζήτηση για το τι ακριβώς συνιστά λογο-ΤΕΧΝΙΑ μπορεί να συνεχίζεται δυναμικά επ’ αόριστον και σίγουρα με πρισματική λογική προσέγγισης (εάν υποθέσουμε ότι υπάρχει στοιχειώδης λογική), μια και η ισοπεδωτική σύγχρονη τάση, τόσο της γραφής όσο και της κριτικής και κατ’ επέκτασιν της κατανάλωσης πολτού, που αυτο-ορίζεται στο πλαίσιο αυτό σαν βιβλίο και, ακόμη χειρότερα, σαν «λογοτεχνία», δε φαίνεται να είναι ικανή να διασφαλίσει τους όρους και τα όρια για τέτοιου είδους προσεγγίσεις. Για τη Λαγνεία ωστόσο της νομπελίστριας Αυστριακής συγγραφέως έχουμε χρέος να παρακάμψουμε τη μαστροπεία της πλειονότητας των εκδοτών και των κριτικών, αν και σε μια πρώτη (βεβιασμένη ή παρεξηγημένη) ματιά θα έλεγε κανείς ότι βρισκόμαστε ενώπιον ενός σκληρού πορνογραφικού υλικού σε εξευγενισμένο αμπαλάζ εύστοχου, πλούσιου και αθυρόστομου μυθιστορήματος και ότι συνεπώς εκπορ(ν)ευόμαστε αναλόγως των (προσ)ταγμάτων της εποχής.
Αλλά «είναι απαράδεκτο να κάνει κανείς έναν ζωντανό άνθρωπο φύλλα και φτερά και να μην τον διαβάζει καν» (σελ. 70), γράφει η Γέλινεκ, αφού «γνωρίζει όλες τις ύπουλες λαβές και απολαβές» (σελ. 39) του κόσμου, «καθώς υμνεί το γιο του θεού, που σε αυτή τη χώρα έπλασε τους ανθρώπους με χώμα και μεταμόρφωσε τα δάση της σε χαρτί» (σελ. 33) και αφού το «εργοστάσιο, με τη βοήθεια αυτών που το κατοικούν και το κινούν, παρήγε το χαρτί, το δικό μας λίπασμα, πάνω στο οποίο μπορούμε να γράφουμε και τις σκέψεις μας» (σελ. 100).
Λίπασμα ωστόσο για τη γέννηση τέχνης και λογοτεχνών είναι η ίδια η συγγραφέας όχι μόνο για τις ευαίσθητες κεραίες της που διεισδύουν στην εποχή της, παράγοντας εκ παραλλήλου μια (έστω και στοιχειώδη) μυθοπλασία ως όχημα για την ανάδειξη του προβληματισμού της• όχι μόνο για τη μεστή, άμεση και τεκμηριωμένη κριτική τη δια-νοούμενης, η οποία διαθέτει και εξαιρετικό ταλέντο στη γραφή και γι’ αυτό επαξίως μπορεί να χαρακτηριστεί λογο-τέχνις• όχι μόνο για το απαλλαγμένο από παντός είδους σύνδρομα πνεύμα που επιτίθεται με οξύτητα και χιούμορ στον εκδημοκρατισμένο φασισμό και στην ελευθεριότητα της εποχής μας• όχι μόνο για την αντίσταση στην προσωπική εκπόρνευσή της, με την απουσία παζαρέματος στην τεχνική, στην τέχνη και στο στόχο της• όχι μόνο για την έλλειψη φιλαυτίας που μαρτυρά η εξαιρετική δουλειά κάθε παραγράφου, καθιστώντας την είλωτα του λόγου, καθώς παράγονται σελίδες που χαρακτηρίζονται από έλλειψη φλυαρίας και κοινοτοπίας σ’ ένα βιβλίο που κινείται στους ιλιγγιώδεις, εσωστρεφείς και επαναληπτικούς ρυθμούς της ανθρώπινης Λαγνείας•αλλά κυρίως για τη δημιουργική και ποιητική ανάπλαση, διά μέσου των εργαλείων του λόγου, ενός θέματος που θα εξέπιπτε σε επιθεωρησιακή αισχρολογία ή δημοσιοποιημένη και δημοσιευμένη προσωπική σεξουαλική εκτόνωση στα χέρια κάποιου από αυτούς που παίρνουν τους «καυλούς» τους για «αυλούς» (σελ. 222) ή κάποιας από αυτές τις σύγχρονες «(κ)αυλητρίδες του σπιτιού» (σελ. 252), που προσβάλλουν την αισθητική και τη νοημοσύνη μας με την παραγωγή σκευασμάτων καθ’ ομοίωσιν. Εξαιρετική η μετάφραση του Λευτέρη Αναγνώστου σ’ ένα ιδιαίτερα απαιτητικό και πολύσημο κείμενο του οποίου οι δυσκολίες συγγενεύουν σε πολλά σημεία με αυτές της ποιητικής μετάφρασης.
Δημοσιευμένο στο Περιοδικό «Πανδώρα»
Πίνακες: Laurie Lipton
Ο κόσμος γίνεται αδιάφορος, και όσο πιο αδιάφορος γίνεται, τόσο πλησιέστερα φαίνεται να κινείται προς ένα υπεράνθρωπο γεγονός, προς ένα ασυνήθιστο τέλος, που η αντανάκλασή του γίνεται μέσα στην πολλαπλασιασμένη ανυπομονησία μας. Όχι μόνον εμείς, αλλά η Ιστορία και τα γεγονότα δίνουν την εντύπωση πως γίνονται λεία στα συνδυασμένα αποτελέσματα αυτής της ανυπομονησίας και αυτής της αδιαφορίας.
Για να αντικρούσει την επιτάχυνση των δικτύων και των κυκλωμάτων, ο κόσμος θα αναζητήσει τη βραδύτητα, την αδράνεια. Με την ίδια κίνηση ωστόσο θα ζητήσει κάτι πιο ταχύ από την επικοινωνία: την πρόκληση, τη μονομαχία. Από τη μια μεριά η αδράνεια και η σιωπή, από την άλλη η πρόκληση και η μονομαχία. Το μοιραίο, το άσεμνο, το αντιστρέψιμο, το συμβολικό, δεν είναι έννοιες, εφόσον τίποτε δε διακρίνει την υπόθεση από τη βεβαιότητα: η διατύπωση του μοιραίου είναι κι αυτή μοιραία, ή δεν είναι. Με αυτήν την έννοια, η διατύπωση αυτή είναι πράγματι ένας λόγος του οποίου η αλήθεια έχει αποσυρθεί, έχει τραβηχτεί (ακριβώς όπως κάποιος τραβά μία καρέκλα κάτω από κάποιον που είναι έτοιμος να καθίσει).
Jean Baudrillard, Η έκσταση της επικοινωνίας
Μτφρ: Bαγγέλης Αθανασόπουλος, Εκδόσεις Καρδαμίτσα 1991
Πίνακας: Laurie Lipton
Το βράδυ δεν έκλεισα καθόλου μάτι, είναι και η βροχή που τσαλαβουτά στο μισοσπασμένο μαρμαράκι στο περβάζι κι έπειτα πλαφ! σάλτο μορτάλε για τον τσίγκο, στο μικρό υπόστεγο της πόρτας. Βρέχει πολύ εδώ, ω θεέ μου, βρέχει, και ύστερα πέφτουν, συνέχεια πέφτουν, απ’ το μικρό υπόστεγο της πόρτας και τουρτουρίζουν οι στάλες, ξαπλωμένες, μ’ ανοιγμένα τα υγρά τους στο οδόστρωμα. Η πόρτα τρίζει, πολλές φορές, από τα βάρη που χαστουκίζει πάνω της η μπόρα. Η πόρτα είναι ξύλινη, παλιά, σε χρώμα πράσινο κι αρχίζει πλέον να ξεφτάει, γιατί δε γλείφω με βερνίκια τους καιρούς. Πράσινα τσιγαρόχαρτα τα ξέφτια της τραβολογιούνται σαν ελπίδες στους ανέμους και τα φυσώ κι εγώ, φου, φου! τα ξαίνω πρώτα με το βλέμμα σαν μοίρα ή μάνα που εύχονται πάνω απ’ τους κομμένους λώρους των μωρών τους. Φυσάει εδώ. Εγώ φταίω για όλα.Μια φορά στον ύπνο μου είχα δει πως κόλλησα με τόση δύναμη επάνω της, που έγινα όλη κι όλη μια πράσινη σανίδα. Σ’ αυτό το όνειρο είχα σώμα, πίστευα όμως πως κάποια μέρα θα το χάσω ή πως το είχα ήδη χάσει ή, τέλος πάντων, πως κάπου ήταν αφημένο. Γουργούριζε και η κοιλιά μου, γεμάτη αίματα από καρπούζι κι έναν γυρίνο ασημένιο. Δεν ήμουν ασώματη όπως τώρα ούτε φορούσα κόκκινες γαλότσες. Μ’ έβλεπα ξύλινη και πράσινη με το κεφάλι χωμένο στην τρύπα που βάζουμε τα γράμματα, δεν ήταν ορατό. Είχα όμως πλαστικότητα, γιατί εξείχαν λαιμός, βυζιά, κοιλιά, γλουτοί, γόνατα και τα μεγάλα δάχτυλα στα πόδια. Τα χέρια μου ήταν δυο κόκκινα ελατήρια από νίκελ που εξείχαν και κράταγαν στις άκρες τους πουλιά. Οι κόκκινες γαλότσες μου πετούσαν στον αιθέρα. Βρέχει ακόμη (σας το χω πει πως βρέχει εδώ και είκοσι δύο μήνες ακατάπαυστα).
Λόλα! (Γυρίζει)
Ορνέλα! (Γυρίζει)
Σαρλίζ! (Γυρίζει)
Τόσα ονόματα για το μηδέν.
Μάζεψε τα χαρτιά της απ’ τις πίκρες του
Μετρό και ξημερώνεται στα σκυλάδικα.
Τα καλύτερα ποιήματα πάντως τα γράφει
στη λαχαναγορά όταν καλύπτουν τα μαναβικά
μ’ ένα λαμπερό σεντόνι.
Λίγο πριν μπει ξανά στο Μετρό συνέρχεται
από την έκσταση δαγκώνοντας ένα αγγούρι.
Xαριτίνη Ξύδη
Πίνακας: Agate Apkalne
Fellig’s photographs appeared in nearly all of New York’s newspapers including New York Tribune, New York Post, World-Telegram, Daily News, Journal-American, PM and the New York Sun. In 1941 the Photo League put on an exhibition of his work, Weegee: Murder is My Business.
After the publication of his highly successful book, Naked City (1945). Fellig abandoned crime photos and concentrated on advertising assignments for Life, Vogue, Holiday, Look and Fortune. Other books by Fellig included Weegee People (1946), Naked Hollywood (1953) and Weegee by Weegee (1961). Arthur Fellig died on 26th December, 1968.
Με κεράσι στο στόμα
και πίκρα στο σώμα
το κορμί σου γητεύω
στο πλάνεμα παιχνίδι σου
παράδοση γυρεύω
Τραμπάλα, τραμπαλίζομαι
στο διχασμό λικνίζομαι
τι νέα μου ανατέλλεις
όταν το σκας και φεύγεις;
Κι όμως δε φταις εσύ
που έταξες το βλέμμα σου
στην άλλη τη σκηνή,
εγώ σημαίνω πανικό
σ’ ό,τι φαντάζει αληθινό.
Με φόντο στο ψέμα
και πάγο στο αίμα
ρυθμικά ανασαίνω
στο πλάνεμα παιχνίδι σου
το θάνατο πεθαίνω
Τραμπάλα, τραμπαλίζομαι
μες στο κενό ζαλίζομαι
τα κύτταρά μου πώς σκορπάς
στα ξαφνικά όταν σιωπάς
Κι όμως δε φταις εσύ
που έταξες το βλέμμα σου
στην άλλη τη σκηνή,
εγώ σημαίνω πανικό
σ’ ό,τι φαντάζει αληθινό.Αθήνα 1999
Πίνακας: Fred Wessel
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 