RSS

Monthly Archives: October 2016

Κώστας Παπαγεωργίου, Αίτια του χειμώνα


Όλα του κόσμου τα έγχορδα ωχριούν μπροστά στο
θρόισμα μιας βεντάλιας μακρινής και με άνοιγμα πε-
τάγματος στα χέρια γυναίκας λυπημένης όχι εξάπα-
ντος από έρωτα. Γιατί δεν υπάρχει φτερό αντάξιο του
ύψους που ονειρεύτηκε ούτε κόμη εφάμιλλη κεφαλιού
ελαφρά γερμένου κατά τη μεριά της προσμονής• εκεί
που πάντα σχηματίζονται τα ανελέητα αίτια του χει-
μώνα

.Κώστας Παπαγεωργίου, Εγώ το μαύρο θα κρατάω έως θανάτου, Εκδόσεις Κέδρος, 2016

 

Πέτρος Σκυθιώτης, Συνθήκη ισορροπίας

11.
Στις τρύπες που σχηματίζουν
τα σπίτια
με τα σπίτια
και τα φεγγάρια
με τα παράθυρα
μπαινοβγαίνουν σαν βελόνες
οι δρόμοι
κάτι νύχτες που φυσάει μπορείς
να τους ακούσεις
σαν αεράκι νυχτερινό
που σεργιανάει
τους ανθρώπους
ανθρώπινη παρέα για να βρει


τόσοι δρόμοι
–φαντάσου–
πόσα όνειρα

μας κεντούν

Πέτρος Σκυθιώτης, Συνθήκη ισορροπίας, Εκδόσεις Θράκα, 2014

Artwork: Bogomir Krajnc

 

Pascal Quignard, Ταράτσα στη Ρώμη

Κεφάλαιο εικοστό πέμπτο

Πάνω στο θυμό της η Μαρί έλεγε: «Όλοι οι δυστυχισμένοι είναι παιδιά ενός θυμού των γονέων τους, που η απόλαυση που ακολούθησε δεν μπόρεσε να τον χορτάσει».
Στο θυμό τ’ αυτιά μας παύουν ν’ ακούν.
Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης: «Δεν είναι πιο μπορετό στον άνθρωπο που είναι θυμωμένος να σταματήσει την οργή του απ’ ό,τι στο δύτη που πήδηξε από το βράχο να σταματήσει τη βουτιά του και να μη φράσει στο νερό».
Ο Αβάς του Σαν-Συράν: «Oργή σημαίνει αποκλεισμός του χρώματος. Ο Μώμους ο Ρωμαίος υπήρξε ο ζωγράφος της άρνησης του χρώματος. Μαύρο και οργή είναι ένα πράγμα, όπως Θεός και εκδίκηση συνιστούν τη μόνη αιώνια πράξη. Και είπεν ο Αιώνιος “Εμή η εκδίκησις”. Παλιά, χολή δεν σήμαινε οργή αλλά μαυρίλα. Στα μάτια των Αρχαίων η οργή που υπάρχει στη μελαγχολία είναι το μέλαν που υπάρχει στη νύχτα. Δεν υπάρχει ποτέ αρκετό μαύρο για να εκφράσει κανείς τη βίαιη αντίθεση που διαιρεί τον κόσμο σε γέννηση και θάνατο. Αλλά δεν είναι πρέπον να κλείνουμε τα μάτια μας, να κάνουμε δυο γύρες το πανί και να το δένουμε πίσω στο κεφάλι μας. Δεν είναι σωστό να λέμε: ανάμεσα σε γέννηση και σε θάνατο. Το σωστό είναι να λέμε με απόλυτη βεβαιότητα, σαν να ήμασταν ο Θεός: ανάμεσα σε σεξουαλικότητα και σε κόλαση».
Ο Μωμ είπε: «Tα ανθρώπινα αισθήματα είναι η βροχή που πέφτει και εξαφανίζει τα χρώματα».
Η οργή είναι εξίσου διεγερτική και ιλιγγιώδης με την ηδονή.
Οι ψαραετοί και οι γλάροι λένε πως η θάλασσα που κομματιάζει επιτέλους τον κυματοθραύστη πάνω στον οποίο σκάει και επιτέλους ξεχύνεται στους δρόμους είναι ευτυχισμένη.

Pascal Quignard, Ταράτσα στη Ρώμη, σελ. 76, μτφρ.: Θοδωρής Τσαπακίδης, Εκδόσεις Άγρα, 2002 

Πίνακας: Alex Colville

.

.

 

Πέτρος Σκυθιώτης, Συνθήκη ισορροπίας

sheila-metzner-4.
24.
Ανοίγει σαν λουλούδι η μέρα
κι απ’ τα πέταλά της τρέχουν
ρυάκια
οι μυρωδιές και τα χρώματα
βάλθηκε να μας καυλώσει
η άνοιξη
η καριόλα cockteaser

Πέτρος Σκυθιώτης, Συνθήκη ισορροπίας, Εκδόσεις Θράκα, 2014

Φωτό: Sheila Metzner

 

 

Μαρία Σύρρου, Αρχείο ερώτων

 

.

Κορμιά καμωμένα κερένια, κεραυνωθείτε.
Καρνάγια κριμάτων και κινδύνων, καταποντιστείτε.
Κυρτά καλιγωμένα καπόνια κατακρίσεων, κολαστείτε.
Κρουσταλλένιων κρουνών κρατερά κελαρύσματα, κοπάστε.
Κακοδικίας κουφάρια κακοθάνατα, κοιμηθείτε.

Έρωτές μου αλλοτινοί, ικετεύω σας, χάστε με.

Μαρία Σύρρου, Επιλήσμονες, Εκδόσεις Μανδραγόρας 2016

Πίνακας: Rosalind Hudson

 

 

 

 

Ελένη Σ. Αράπη, Με βράγχια ανασαίνω


Κορμιά παροπλισμένα
μπάρκα ξεβρασμένα κουφάρια
σκουριάζουν στη γαλήνη
πνίγουν τα νεογνά πριν ανασάνουν.

Κάτω τα χέρια
όσοι γεννήθηκαν θάλασσες
μόνο με βράγχια ανασαίνουν
κι ας ναυαγούν διαρκώς.

Οι πνεύμονες δικοί σας


Ελένη Σ. Αράπη, από τη συλλογή Με βράγχια ανασαίνω, Γαβριηλίδης 2016

Πίνακας: Sergey Lukyanov