RSS

Daily Archives: 21/12/2015

Nίκος Ερηνάκης, Θέλω να σε φιλήσω εκεί που ο θάνατος μοιάζει πιο εύκολος

.

.

Ενθουσιασμένη σε ανακάλυψα
Ανάμεσα σε ψυχές νεκρών να παιχνιδίζουν γύρω σου


Κι ένιωσα τη γλώσσα σου στο αίμα μου


Όλοι μιλούσαν γι’αυτό το πλεονέκτημα
που θα μου αποκαλύψεις


Πες μου λοιπόν από πού βγαίνουν τόσοι νεκροί


Δεν είναι συναίσθημα η μελαγχολία μικρή
Είναι τρόπος να υπάρχεις


Όπως όταν ξεκουράζεις το πρόσωπο στα γόνατά σου
Και κοιτάς έξω σαν να ακούς το κύμα
Από εκείνη τη θάλασσα που απαρνηθήκαμε


Κι αν πάλι βρίσκεις ερωτεύσιμες τις πλάνες
Πόσο λες να μας πονέσει η ελπίδα


Αν πρέπει να ταχτώ
Θα ταχτώ στη φαντασία

.

.
Εδώ που είμαι βρέχει
Κι εσύ είσαι πολύ όμορφη στη φωτογραφία


Φέρεις την Kίνηση
Τη μανία του πανικού


Μα τον εξεγερμένο έρωτά μας
Απειλεί η αγάπη ακόμα


Δεν ξέρουμε να λέμε σ’ αγαπώ
Χωρίς αλάτι στα χείλη


Θα ζήσουμε ανάμεσα σε δύο καθρέφτες


Tι έχει πάει τόσο λάθος μαζί σου
Για να μου αρέσεις τόσο πολύ


Θέλω να σε φιλήσω
Εκεί που ο θάνατος μοιάζει πιο εύκολος

Νίκος Ερηνάκης,  από τη συλλογή ανάμεσα σε όσα πέφτει η σκιά, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2013

Πίνακας: Karen Divine

.

.

 

Μανώλης Αλιγιζάκης, Νεκροθάφτης

.

Ήταν ακόμα νωρίς όταν μας υποδέχτηκε ο νεκροθάφτης
κι επειδή ήμασταν πολλοί υποσχέθηκε να μας βαλσαμώσει
έναν-έναν έστω κι αν αυτό έπαιρνε χρόνια και ξέραμε πως
έπρεπε να ξεκινήσει απ’ την αρχή: απ’ τον Αδάμ και την Εύα
και φυσικά το φίδι δίχως τα φαρμακερά του δόντια.
Ήταν η ώρα που η ζωή αποκτούσε σπουδαιότητα λίγο
πριν παρουσιαστεί η ζήλεια και το αλάτι του κορμιού που
έδενε κόμπους στο νήμα της αλληλεγγύης κι ο Υπεράνθρωπος
συμβούλεψε ν’ αρχίσουμε μ’ ένα τραγούδι προς τιμήν των νεκρών
του Τρωϊκού πολέμου, αλλά το φως στο δρόμο ήταν τόσο έντονο
που οι φωνές μας παράξενα ακούγονταν όταν άνοιξε
την αγκαλιά Του κι αφού φίλησε το μέτωπο του πρώτου νεκρού,
είπε: “Αυτό το κουφάρι είναι ο Υπεράνθρωπος του μέλλοντος”.

.

.

Undertaker

It was still early in the day when the undertaker
received us yet since we were a large crowd he promised
to embalm us one by one even if this would take years
and we knew he had to start from the very beginning,
with Adam and Eve and of course the serpent without
its poison fangs.
It was the time just before jealousy appeared when life
regained its importance and the body’s salt
tied knots on the thread of compassion when
Ubermensch advised us to start with a song to honour
the dead of the Trojan war but the light in the street
was so bright our voices sounded strange. Then
He opened his arms and after kissing the forehead
of our first dead He said: “this corpse will be
the future Ubermensch.”

~Ubermensch, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2013

Πίνακας: Anneke Van Brussel 

Η ιστοσελίδα του Μανώλη Αλιγιζάκη

.

.

.

.