RSS

Monthly Archives: May 2014

Iφιγένεια Σιαφάκα, Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες, 11η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (φωτογραφίες)

 

Θερμές ευχαριστίες για τη φιλοξενία και την επιτυχή, παρά τις δύσκολες συνθήκες, διοργάνωση σε όσους εργάστηκαν για την 11η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, στον Θωμά Παπαστεργίου των εκδόσεων
Αrs Poetica, στους ομοτέχνους Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ιωάννα Μουσελιμίδου,
Ηλία Τσέχο και Σωτήρη Γάκο για την εξαιρετική παρουσία τους στο πάνελ, στις φίλες και στους φίλους που
μας τίμησαν με την παρουσία τους, στου συντονιστές του ραδιοφώνου της Έκθεσης, στον Στέλιο Λουκά για τη συνέντευξη, την «τηλεοπτική ψυχή του βιβλίου στη Θεσσαλονίκη», και σε όλους όσους είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά και να μοιραστώ όμορφες και ανθρώπινες στιγμές.
Slide5

Απόμακρος


Με την αμεσότητα που τη χαρακτήριζε μου είπε:
«Μετά τον έρωτα με κέρασε καφέ.
Δεν ήταν τρυφερός μαζί μου, απόμακρος μου φάνηκε.
Περισσότερο ψυχράνθηκα όταν κάποια στιγμή
μου μιλούσε για τη γυναίκα του,
για προβλήματα υγείας και τα επαγγελματικά της.
Δεν παρέλειψε και τις φιλόδοξες εξελίξεις της καριέρας του
που τον απασχολούσαν.
Φοβόταν πως θα ήμουν απειλή
στην τακτοποιημένη του ζωή,
θα του χαλούσα τη σειρά και την ηρεμία του.
Δεν κατάλαβε πως περιστασιακά,
κι επειδή με φλέρταρε, λίγες φορές πήγα μαζί του,
και δεν είχα σκοπό ή ανάγκη να τον ξαναδώ».

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Πεδίο Πόθου, Απόμακρος, σελ. 27, Εκδόσεις
Μεταίχμιο, 2004

Εκ των ένδον


Ήχοι και σχήματα
κολυμπούν στα σπλάχνα:
το άνυδρο γιώτα της χίμαιρας,
ο θρυμματισμένος αντίλαλος της ηδονής,
ο χλωμός κάλυκας της αυγής.
Με το συριστικό σίγμα
μοιρογνωμόνιο
της αλλόκοτης γεωμετρίας.

Ιωάννα Μουσελιμίδου, Ανοίκειος νόστος, Εκ των ένδον, σελ. 18, Εκδόσεις Ιωλκός, 2011

Slide4

 Θέματα αγαλμάτων


Χαμηλώνουν νεφέλες Χαμηλώνω τον
Μπαχ Μουσικό σώμα κερδίζω Σήμε-
ρα δεν απαντώ Δεν εκτίθεμαι Ρού-
χο βροχή Μέχρι το γόνατο Μ άλμα-
τα ωραία δε βρέχεσαι

Πώς με κοιτά η Σελήνη; Έτσι που
ξημεροβραδιάζομαι σε λόχους ανα-
γνώσεις Τάγματα γραφών Συντά-
γματα Στο πρώτο σώμαμου! Στέρνες
νησιώτικες γινήκαμε Πάμε για Μάη


Ηλίας Τσέχος, Διώροφο μέλλον, Θέματα αγαλμάτων, σελ. 23, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 1988

Slide6

Μην αρνηθείς αυτόν το ρόλο


Μην αρνηθείς αυτόν το ρόλο.
Είναι μια ευκαιρία να ξεφύγεις όταν οι άλλοι ψάχνουνε
τη μονιμότητα.
Η ετοιμόρροπη ψυχή τους έχει ξαπλώσει στον καναπέ
και μασουλάει τα συντρίμμια της.
Εσύ μην αρνηθείς αυτόν το ρόλο.
Θα δεις πως όλα θα αλλάξουν όταν σταθείς όρθιος γυ-
μνός μπροστά τους χωρίς ανταλλάγματα.
Η δύναμη των λέξεων σε βγάζει νικητή.
Μην αρνηθείς τον εκφρασμένο εαυτό σου.


Σωτήρης Γάκος, Επί σκηνής, Μην αρνηθείς αυτόν το ρόλο, σελ. 15, Εκδόσεις Ars Poetica, 2013

 

Κούλα Αδαλόγλου, Ιφιγένεια Σιαφάκα, Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Καλησπέρα, κυρία οστεοπόρωση


Καλησπέρα, κυρία οστεοπόρωση.
Πάρε καρέκλα και κάθισε.
Έτσι κι αλλιώς κρατάς κομμάτι από το σκελετό μου.
Θα επικοινωνούμε, αναγκαστικά, συχνά, κατά πώς φαίνεται.
Δεν ανάβω το φως. Δεν μου είναι ευχάριστη η όψη σου.
Μόνο την άλλη φορά, μην ξεχάσεις να φέρεις μαζί σου τη Λίζα.
Της άρεσε πολύ αυτή η βελούδινη πολυθρόνα με φωτισμό ηλιοβασιλέματος.
Δε σε ξέχασα, Λίζα, θα πω.
Το ξέρω, θα μου πει χαμογελώντας και κοιτάζοντας τη θάλασσα.
Θα με μαλώσει που δεν έβαλα φέτος φυτά.
Θα έχω ετοιμάσει ένα γεύμα με λαχανικά –
μ’ όλο που δα δεν μας ωφέλησε σπουδαία η υγιεινή διατροφή.
Σαν αεράκι θα φύγει, το πιάτο της ανέγγιχτο.


Kούλα Αδαλόγλου, «Διπλή άρθρωση», ενότητα «Θνητές», 2009

Ιωάννα Μουσελιμίδου, Θωμάς Παπαστεργίου, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Ηλίας Τσέχος

.

.

 

Tags: , , , , ,

Iφιγένεια Σιαφάκα, Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες, Παρουσίαση: 11η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

EKTHESI

http://www.slideshare.net/iliadi/programma-ekdhlwsewn-1

.

.

 

Αριστέα Παπαλεξάνδρου, Ελπίδος το απάνθισμα (Σατιρικά)

 

Ήτο αναμενόμενο και νά που τώρα ανθίσαν
Κάποια κλαδιά κρατούν γερά
άλλα κλαδάκια τρέμουν
Όμως στην άκρη καθενός ελπίδος άνθη ρέουν
Κι όπως δεν στέκει έντυπο
συλλογικό άνευ γκρίνιας
μην πείτε πως προσμένετε να τ’ αγαπήσω όλα
τα πλάσματα της εποχής που μού ’παν ότι γράϕουν
Ούτε ποσώς τε κι ακραιϕνώς
κάπως να τα μισήσω
Αγαπητό μου αίσθημα Ω της αδιαϕορίας
πόσον καιρό σπατάλησα
για να σε κατακτήσω
Και νά που τώρα χρήσιμο μου γίνεσαι και πάλι
Κι ούτε που χαίρω ούτε πονώ
αν είμ’ ανθός που ϕέγγει
από τον ποιον λιγότερο
εις τας μικράς επάλξεις
Έτσι κι αλλιώς αχνό είν’ το ϕως
στο δένδρο της γενιάς μου
Οχού και μη με πρήξετε
αν είν’ σωστός ο όρος
γενιά
ϕουρνιά
μοντερνιτέ
ή
καραόκε πάρτυ

Θέλω να πω πώς να την πω
την ως τα τώρα δράση
των ζωντανών που ζήσαμε
γράϕοντας να ευτυχούμε
Μήπως και τ’ άγριο το θεριό
που κατοικεί εντός μας
σε μια στιγμή ξημερωθεί
προς τέρψιν των εχθρών μας


Αριστέα Παπαλεξάνδρου, Ελπίδος το απάνθισμα (Σατιρικά), Από τη συλλογή Υπογείως, Εκδόσεις Τυπωθήτω-Λάλον ύδωρ, 2012

Artwork: Anahata Katkin

.

.

 

Αμαλία Ρούβαλη, To whom it may concern

caravaggio 5_295352

Καταλύομαι, λοιπόν,
στο δόγμα
της μίας
και μοναδικής
υπό –
θαλάσσας/
ασπροσέντονης
ή
πρασινομπλέ,
αποφασίστε.
Αναλύομαι, λοιπόν,
στα εξ ων συνετέθημεν
κι έπειτα;
Αναφύομαι, λοιπόν,
σε κρύπτες
ενοχών,
αβρόχοις ποσί
παιδιόθεν/
αβρόχοις ποσί/
ως ύπαρξη
αμορφοχθόνων
κυττάρων
belli? what?
σε επίπεδα σχήματα
συμμετέχοντας
ή
μη
απέχοντας
ή
μη
σε πολύπλαχθες όχθες
Πνίγομαι
ή
μη
σε νουφαρώδεις αναλαμπές
σε πρασινοφαιά ύψη
επιπλέοντας
ή
μη
σε σκοτωμένη μνήμη/
στραγγαλισμένη σε υπερπέραν.

Καταλύομαι, λοιπόν,
και δεν ξέρω
αν φταίνε
τα νερά,
οι νάρκισσοι
ή
οι αταβισμοί-.
Κατα ~ πνίγομαι, λοιπόν,
σε σεντούκια
αναμνηστικά
Ανοίγω, λοιπόν,
τα σεντούκια
της ανοχής,
σφραγίζω,
λοιπόν
τα σεντούκια της απαντοχής
τι χρώμα θέλετε
είπαμε
τη σφραγίδα;
σκουροκκόκινη
πεθαμένων/
ε,
πάρτε
μια χρυσαφί
σαν στο Παλάτσο των Δόγηδων
να θυμηθείτε
το macchiato
στην
Piazza San Marco
γαστρίτιδα/
επιτρέπει μόνο
σάλιο
και νερό
ίσαμε
τα γόνατα
/γι’ αυτό
οι μήνες
του μέλητος (μέλισμα, μέλιτος, σκατά)
γιορτάζονται
κατακαλόκαιρο/
μετά
έχει επιπτώσεις
\στους αστραγάλους
μετά/
δεν αρκούν
συγγνώμες
\ούτε γαλάζια μάτια
ούτε
Guidecca
ούτε χρόνο έχουμε πια
να χαζεύουμε
γραφικούς τουρίστες
στο Μουράνο
κάτοικοι της οδού
viale
della eternità no 755419
Από θέση σιντέφια,
κατακρήμνιση.


Αποφασίζω, λοιπόν,
το τίποτα,
ομνύω, λοιπόν,
σε υποθαλάσσιους πειρασμούς
διαχρονικώς διασκορπισμένους/
κι ας μην έχουν
χρώμα του χιονιού
Καταλελειμμένοι
στον τόπο
ειλημμένοι στον χρόνο
απολελειμμένοι στον χώρο
καταλελειμμένοι/


Και λοιπόν;
Και λοιπόν,
εδώ.
τίποτα
Και λοιπόν;
ένα κενοτάφιο
ουρλιάζει
σαν τον Νανάκο
«στη ζωή μπήκα ουρλιάζοντας»
Θυμηθείτε
το
ουρλιαχτό
της Μακάσυ
πάνω
από
τρίχρονο μωρό
πάνε χρόνια\
λέμε
να πηγαίνουμε
κατά
τις πικροδάφνες
για
να δω;
υπάρχουν ακόμα;

 Αμαλία Ρούβαλη, To whom it may concern, 2013-2014

.

.


 

Κική Δημουλά, Τη ζωή μετρώ

wings

To διάβασε – ξεφεύγει από ποίημα
πεζό μού ακούγεται
συντόμευσέ το λίγο.

Αμύνθηκα.
Τη ζωή μετρώ
πόσο να τη μικρύνω ακόμα.
Το πριν και το μετά της συγκρίνω
μικραίνει η τεράστια διαφορά;

Πόσο κρατά ο έρωτας –
πόσο ο θάνατός του.
Ο έρωτας στα δάχτυλα μετριέται
του ενός χεριού
μα ο θάνατός του θέλει μέτρημα;


Kι άλλο να επιταχύνω
το δεύτε τελευταίον ασπασμόν;
ακόμα πιο σύντομα ν’ ασπαστώ
αυτή την τελευταία ευκαιρία;


Δε βλέπεις πόσο χασομεράει
το ύστατο φιλί μιλώντας
σκυμμένο πάνω στου ταξιδιώτη
το αγύριστο αυτί;

Αγύριστο αυτί.

 Κική Δημουλά, Τη ζωή μετρώ, σελ. 20, Δημόσιος Καιρός, Εκδόσεις Ίκαρος, 2014

.

.