RSS

Tag Archives: Greece

Image

Αναγνώριση

Αναγνώριση

Κοίταξε ανεστραμμένο το είδωλό του και ανακάλυψε πως στον καθρέφτη υπήρχαν δύο: ό, τι του υποσχέθηκε ν’ αντέξει κι ό, τι δεν άντεξε να του υποσχεθεί !

Όταν θρυμμάτισε το είδωλο, πρώτη φορά, με τρόμο διαπίστωσε, χωρίς καμία πλέον αντανάκλαση, πως πορευόταν ολομόναχος σ’ ένα λευκό κενό που χρειαζόταν μόνον χρόνο ν’ αγαπήσει.

Πρώτη φορά ΤΟΝ αναγνώριζε δικό ΤΟΥ!

Πίνακας: Shimoda Hikari

————————————————————————————————-

 

Tags: ,

Image

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Θέλω να γράψω ένα ποίημα (απόσπασμα)

Θέλω να γράψω ένα ποίημα
για την πραγματικότητα
αυτή που δεν έζησε ποτέ κανείς
αφού ο καθένας
στη δική του βρέθηκε φυλακισμένος
αιώνες τεντώνοντας τα χέρια προς τα έξω.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Θέλω να γράψω ένα ποίημα (απόσπασμα)

 

Tags: ,

Image

To κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες

John De Andrea 814

Ο Πολ φοράει μπλε ριγωτές πιτζάμες και ροχαλίζει τον ύπνο των αδίκων σ’ ένα μεταξωτό γαλάζιο μαξιλάρι με το μονόγραμμα ΠΛ. Η ρίγα στο χρώμα του εκρού είναι παχιά, σοφή, ίσα με πέντε εκατοστά και ακρωτηριάζει ανάσκελα σε φέτες τις επάλξεις του κορμιού του. Το εξογκωμένο του στομάχι κοιμάται ήσυχα και αυτό. Η όλο πλαστικότητα  επιδερμική απόλαυση του βίου πάλλεται ανεξέλεγκτα σε κάθε εισπνοή. Και γουργουρίζουν λιχουδιές. Απόψε έφαγε μια ωραία μους με μαύρη σοκολάτα περιχυμένη από φράουλες του δάσους. Μεγάλα κόκκινα κουμπιά, σαν παγιδευμένες κεφαλές μόσχων, μουγκρίζουν στις κουμπότρυπες,  τσιτώνουν ανοίγματα αναθάρρησης.

Ο Πολ φοράει πολύ καλής ποιότητος λευκές βαμβακερές φανέλες που του υπόσχονται αυτοπεποίθηση. Εκ των έσω πάντα η βεβαιότητα και η άνεση. Αμάνικες διαφημίσεις απλότητας και απαλότητας των μπουρζουάδων.  Τρίβει σπασμωδικά  το στέρνο σε μια επαρμένη εισροή αέρα, που βρίσκει προφανώς σε αμυγδαλή και κάνει κορδελάκια βρυχηθμών. Ακουμπά τρίχες. Πρωτίστως στιλπνή αφή πραγματικότητας. Δικής του. Πυκνής και μαλλιαρής. Μόνο δικής του μόνο. Που υπόσχεται και αυτή με τη σειρά της στήριγμα στη βαρύτητα των θέσεων και των απόψεων του Πολ Βαν Λούνεν. Του νεότερου! Βρυχάται και χαμογελάει.

John De Andrea 817

Η Αστρίντ, σ’ ένα σομόν από βαμβάκι της Αιγύπτου νυχτικό, σέρνει το σβέρκο στο διπλανό μεταξωτό γαλάζιο μαξιλάρι που έχει  το μονόγραμμα ΑΛ. Η δαντελένια αγχόνη με κουμπάκι γύρω απ’ τον κύκνειο λαιμό της μοιάζει να  τσαλακώνει την ανάσα της μες σε μικρά κοφτά σπαράγματα. Αυτά οφείλονται ωστόσο στις άπνοιες που κάνει στον ύπνο της συχνά. Το καμπαναριό της Σαντ Κατρίν, δύο τετράγωνα πιο πέρα απ’ το διαμέρισμα του Πόλ και της Αστρίντ Βαν Λούνεν σφάζει μ’ έναν Προκρούστη ιππότη πέντε χτυπήματα ατσάλινων φαλλών και στο σαλόνι πετάγεται ο πετεινός. Προβάλλει στην αρχή ευθυτενής κι αμέσως ύστερα τρεκλίζει, όπως ρευστό ζελέ λεμόνι, επάνω στο ελατήριο του  οικογενειακού ρολογιού τοίχου, που ο Πολ  επέμενε να κουβαλήσει από το πατρικό του μαζί με το πορτρέτο της μητέρας. H Αστρίντ πάντα ταράζεται όταν οι άγιοι μετρούν τις ώρες. Είναι σαν να γνωρίζουν το τέλος των ανθρώπων.  Στριγκλίζει «Πατέρα!»

Volkert Olij 20

Ο στριγκός ήχος απ’ το χαλαρωμένο ελατήριο, όπως απρόσμενα ακούγεται έτσι ακριβώς απρόσμενα βουτάει σ’ έναν παχύ χυλό από σκοτάδι, όπου η πόλη αναδεύεται σαν μέλανας ζωμός απ’ την κουτάλα των ανέμων.

Πίνακες: John de Andrea, Lucien Freud, Volkert Olij

__________________________________________

 

Tags: ,

Image

Ιφιγένεια Σιαφάκα, To τραγούδι του λύγκα

To τραγούδι του λύγκα

.

Άλλωστε έτσι τη θέλανε όλοι από τότε. Ξόμπλι. Όταν την απιθώνανε σε ρούχα κυριακάτικα, «σήκω, μουρή, κι βάρεσ’ η καμπάνα», νερό, ανατριχίλα, βούρτσα, «πάνου του κιφάλ’!», νερό, «μαδάς!», βούρτσα, άλγος, πολλές κινήσεις, νευρικές. Μιλιά αυτή, πλεγμένη σε κοτσίδα κρυβότανε στις κάλτσες. Αναμονή σε στάση καθώς πρέπει, πάνω στα υποδήματα. Λιτές κινήσεις, καθόλου φληναφήματα, στο ύψος της ήβης δάχτυλα. Καπακωμένες ενοχές με θλίψη ευθυτενή. Κόκκινα μάγουλα, μάτια επίσης, ξόμπλι του οίκου, εύτηκτο.
Μετά την παρφουμάρανε, χαράματα. Χωρίς μπουκιά, πομαδιασμένη. «Πάμι!» Ένα τσουβάλι, να μεταλάβει το χρυσό δοντάκι, κι ας βρώμαγε λεμόνι. Λιβανιζότανε ξινίλες στις μετάνοιες, σε κάθε επίκυψη δίναν και παίρναν σφάχτες κοσμιότητας. Αφόριζε υγρά. Χωρίς μπουκιά, πομαδιασμένη. Σε λίγο θα τα επέστρεφε και αρώματα και χρυσαφικά και δώρα. Όλα θα τα επέστρεφε. Αντίδωρα. Κρυφά στην τουαλέτα, φλομωμένη, ωραία πεθαμένη
.

 

Dino_Valls_-_In_Memoriam

.

Μετρούσε το λείψανο το ωραίο στο χωριό της. Ανήκε στα υπέρ του αποδημήσαντος, το εξετάζανε στις κηδείες, λες κι ήταν ανδραγάθημα, το έσχατο του πεθαμένου, να ζέχνει κάλλος και χλομάδα. Κι ένα φόρτωμα από άνθη από πάνω, να κρατάει. Και δώσ’ του άνθη και μπαμπάκια από αγάπη να μπουκώσει, να συχωρέσει το κουκούλωμα στο χώμα. Μετά κοιτάγανε τον πεθαμένο, ώρες πολλές τον πεθαμένο, από συμφέρον μόνο: «μπας και χαμογελάει; Θα πάρει κι άλλους σύντομα μαζί του, γι’ αυτό χαμογελάει ο πανούργος φασκιωμένος». Φτυνόντουσαν κρυφά –δε χώραγε η σκέψη πώς στέργει να ’σαι χαλασμένος κι αδιάφορος. Μειδίαζε εκείνος. Τον σκάγανε μ’ ένα ασπρομάντιλο στο τέλος, του το φοράγανε κατάμουτρα – όπως κι εκείνος κατάμουτρα τους πέταξε το σμίξιμο του κάλλους με το θάνατο. Αλλά δεν ξέρανε από τέτοια.

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Το τραγούδι του λύγκα, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Γρηγόρη 2011

Πίνακες: Dino Valls

http://www.newsville.be/gr/politismos/siafaka-lygkas.asp

 

 

Tags: ,

Image

Επαμεινώνδας Χ. Γονατάς, Φυλακισμένος

.

Φυλακισμένος μες στο γυαλί, δεν έβλεπα παρά τα παχουλά χέρια της μητέρας μου, που ξαναβούλωνε σφιχτά το καπάκι. Ύστερα κόλλησε μια ετικέτα στο μπουκάλι, και μ’ απόθεσε ψηλά, σ’ ένα ράφι της κουζίνας ανάμεσα στα άλλα βάζα με τις μαρμελάδες της.

 

Tags: ,

Image

ΠρόβΑ θανάτου

Αυτό σημαίνει πρόνοια: να αυτοακυρώνεσαι από πριν γι’ αργότερα, ως παντοδύναμος επιτηρητής της αντανάκλασης του άλλου στον καθρέφτη.

Έτσι κι αλλιώς η αιωνιότητα θα σε καθρεφτίζει απόλυτα και μόνον.

Πίνακας: Dmitry Shlykov,  The passage of time

________________________

 

Tags: ,

Image

Μικρό σχόλιο στη “θυσία” του Ταρκόφσκι

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του Ταρκόφσκι, η «Θυσία» παραμένει μία αριστουργηματική ταινία και πάντα επίκαιρη, νομίζω, υπερβολικά επίκαιρη σήμερα, πραγματευόμενη τον συμβολικό ευνουχισμό που εξανθρωπίζει, έχοντας ως εφαλτήριο την «πίστη» σε κάτι που άπτεται της υπαρξιακής τάξεως και που χωρίς αυτό διακυβεύεται η ύπαρξη.

Για να «κερδίσεις» κάτι το οποίο είναι πραγματικά σημαντικό για σένα, μας λέει ο Ταρκόφσκι, πρέπει να «χάσεις» κάτι, έχεις να κάνεις μια «επιλογή», παίρνοντας αφενός το ρίσκο της επιθυμίας σου και έχοντας αφετέρου «πίστη» για την πραγμάτωση του στόχου σου : Tίποτε δεν παρέχεται δωρεάν και χωρίς ρίσκο, χωρίς πνευματική και συναισθηματική εμπλοκή, χωρίς έμπρακτη έκθεση προς τον στόχο σου, χωρίς κίνηση προς τον άλλον, χωρίς διακύβευση του ίδιου σου του εαυτού και των μέχρι στιγμής κεκτημένων που σου εξασφαλίζουν μεν μία πραγματικότητα, αλλά δε σου διασφαλίζουν την ίδια τη ζωή σου.

Johnson Tsang (12)

Το μήνυμα της «Θυσίας» βρίσκεται στον αντίποδα της σύγχρονης φαστφουντάδικης πραγματικότητας σε όλες τις εκφάνσεις της: από τον έρωτα έως την πολιτική και από τη διαπλεκόμενη διανόηση έως το παγκόσμιο οικονομικό Βατερλό. Το φαστ φουντ μας βόλεψε, γιατί ήταν γρήγορο και φτηνό, και ιδού τα αποτελέσματα! O Ταρκόφσκι, εδώ που τα λέμε, έπεφτε αργός και βαρύς στη χώνεψη.

http://www.koinotopia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=514%3A-the-sacrifice-offret-andrei-tarkovsky&catid=10%3A2009-10-18-21-13-18&Itemid=11&lang=el

———————————————————-

———————-

—————————

Γλυπτική: Johnson Tsang

 

Tags: ,