Το βράδυ δεν έκλεισα καθόλου μάτι, είναι και η βροχή που τσαλαβουτά στο μισοσπασμένο μαρμαράκι στο περβάζι κι έπειτα πλαφ! σάλτο μορτάλε για τον τσίγκο, στο μικρό υπόστεγο της πόρτας. Βρέχει πολύ εδώ, ω θεέ μου, βρέχει, και ύστερα πέφτουν, συνέχεια πέφτουν, απ’ το μικρό υπόστεγο της πόρτας και τουρτουρίζουν οι στάλες, ξαπλωμένες, μ’ ανοιγμένα τα υγρά τους στο οδόστρωμα. Η πόρτα τρίζει, πολλές φορές, από τα βάρη που χαστουκίζει πάνω της η μπόρα. Η πόρτα είναι ξύλινη, παλιά, σε χρώμα πράσινο κι αρχίζει πλέον να ξεφτάει, γιατί δε γλείφω με βερνίκια τους καιρούς. Πράσινα τσιγαρόχαρτα τα ξέφτια της τραβολογιούνται σαν ελπίδες στους ανέμους και τα φυσώ κι εγώ, φου, φου! τα ξαίνω πρώτα με το βλέμμα σαν μοίρα ή μάνα που εύχονται πάνω απ’ τους κομμένους λώρους των μωρών τους. Φυσάει εδώ. Εγώ φταίω για όλα.Μια φορά στον ύπνο μου είχα δει πως κόλλησα με τόση δύναμη επάνω της, που έγινα όλη κι όλη μια πράσινη σανίδα. Σ’ αυτό το όνειρο είχα σώμα, πίστευα όμως πως κάποια μέρα θα το χάσω ή πως το είχα ήδη χάσει ή, τέλος πάντων, πως κάπου ήταν αφημένο. Γουργούριζε και η κοιλιά μου, γεμάτη αίματα από καρπούζι κι έναν γυρίνο ασημένιο. Δεν ήμουν ασώματη όπως τώρα ούτε φορούσα κόκκινες γαλότσες. Μ’ έβλεπα ξύλινη και πράσινη με το κεφάλι χωμένο στην τρύπα που βάζουμε τα γράμματα, δεν ήταν ορατό. Είχα όμως πλαστικότητα, γιατί εξείχαν λαιμός, βυζιά, κοιλιά, γλουτοί, γόνατα και τα μεγάλα δάχτυλα στα πόδια. Τα χέρια μου ήταν δυο κόκκινα ελατήρια από νίκελ που εξείχαν και κράταγαν στις άκρες τους πουλιά. Οι κόκκινες γαλότσες μου πετούσαν στον αιθέρα. Βρέχει ακόμη (σας το χω πει πως βρέχει εδώ και είκοσι δύο μήνες ακατάπαυστα).
Tag Archives: ζωγραφική
To κορίτσι με τις κόκκινες γαλότσες
Η ασπιρίνη (στίχοι τραγουδιού)
Στη γλώσσα την κακιά αναμετράει τη ζημιά
αμπάριζα στη φόρα της αρπάζει δυο φιλιά
ξεπέσανε κι οι ώρες τα μαζέψανε πνιχτά
πώς είναι να κρατάς μια σταυρωμένη πεθυμιά;Αχ, ασπιρίνη, εν ειρήνη, στρογγυλή αυγή
εν οίδα, ότι τα ’χασα με μια ψυχή γυμνή
πορεία κυκλική, αχ ασπιρίνη, πάλι ζει
τ’ ανάθεμα που λιώνει στη λευκή ανακωχήΣφηνώνει στο λαιμό και χαστουκίζει το λυγμό
μια στο καρφί και μια στο πέταλο, φωνή χτυπώ
φοβάται, κλαψουρίζει και μαρσάρει στο γκρεμό
το ένζυμο το φταίξιμο το παίρνει για εχθρόΑχ, ασπιρίνη, εν ειρήνη, στρογγυλή αυγή
εν οίδα, ότι τα ’χασα με μια ψυχή γυμνή
πορεία κυκλική, αχ ασπιρίνη, πάλι ζει
τ’ ανάθεμα που λιώνει στη λευκή ανακωχή
Αθήνα 1999
Πίνακας: Fred Wessel
Πίνακας: Fred Wessel
.
A two week trip that I took to Italy in 1984, had a profound and prolonged influence on my work. At that time I was involved in making a series of aquarium images. I went to Italy to view the art of the Renaissance, for it is my belief that all visual artists, especially realists, should experience and study this work firsthand. I could not have predicted the dramatic impact, both direct and indirect, that this journey of discovery would have on my ensuing work. I believe that in our search for novelty in post-modernist art making, we often lose touch with certain basics: beauty, grace, harmony and visual poetry are nowadays rarely considered important criteria in evaluating contemporary works of art.
Since the Bauhaus, the term ‘precious’ has had a negative connotation in art schools. It was a term used derisively in the 1960’s to describe work that did not adhere to the fashionably pared down kernels of conceptualism or minimalism.
But after seeing the beauty, sensitivity, harmony—the ‘preciousness’—of Italian Renaissance painting—especially the early Renaissance work of artists such as Fra Angelico, Duccio and Simone Martini—I realize that, as artists, we may have abandoned too much. The ever–changing inner light that radiates from gold leaf used judiciously on the surface of a painting, and the use of pockets of rich, intense colors that illuminate the picture’s surface impressed me deeply. It was ‘preciousness’ elevated to grand heights: semi–precious gems such as lapis lazuli, malachite, azurite, etc., were ground up, mixed with egg yolk and applied as paint pigments, producing dazzling, breathtaking colors! The surface of these colors forms a texture that sparkles and reflects light much like gold does, but in ways that are much more subtle than gold.
I look to the early Renaissance as a source of inspiration that I can use along with contemporary content and image making. I look to the Renaissance as the artists of that time looked back to early Greek and Roman art—not as a reactionary but as one who rediscovers and reapplies important but forgotten visual stimuli. ”
Fred Wessel
Πίνακας: Chen Mantian
Seeing bulbous goldfish swimming through air in the tangible world may be a physical impossibility, but at least it’s a visual realization in these Chen Mantian portraits. In addition to rendering beautiful women in his paintings, Mantian incorporates aquatic animals gracefully floating about as naturally as they would under water. It adds a surreal element to his stunning photo-like images, and viewers get a euphoric rush from staring at something so bizarrely mesmerizing.
Aside from these works, Chen Mantian also paints more traditional pieces that capture the loveliness of his subjects and their surroundings. He often depicts women of Chinese ethnicity using techniques that are commonly associated with Western art. This distinct marriage of technique and subject matter makes Mantian’s creations stand out in comparison to his contem Seeing bulbous goldfish swimming through air in the tangible world may be a physical impossibility, but at least it’s a visual realization in these Chen Mantian portraits. In addition to rendering beautiful women in his paintings, Mantian incorporates aquatic animals gracefully floating about as naturally as they would under water. It adds a surreal element to his stunning photo-like images, and viewers get a euphoric rush from staring at something so bizarrely mesmerizing.
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 