RSS

Author Archives: Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka

About Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka

Η Ιφιγένεια Σιαφάκα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967. Αποφοίτησε από το τμήμα Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, και έκτοτε έχει εργαστεί ως εκπαιδευτικός, κειμενογράφος, μεταφράστρια και επιμελήτρια εκδόσεων. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής και έχει ασχοληθεί με το θέατρο, το χορό και τη γραφιστική. Άρθρα, κριτικές και αποσπάσματα δημιουργικής γραφής (ποίηση, στίχος, διήγημα, μυθιστόρημα) έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και συνεχίζουν να δημοσιεύονται έως σήμερα. Έχει γράψει ποίηση, μυθιστόρηματα, διηγήματα και δοκίμια. Από το 2016 επιμελείται την ετήσια περιοδική ανθολογία πεζού και ποιητικού λόγου Dip generation. Ο ιστότοπος Ενύπνια Ψιχίων είναι η προσωπική της ιστοσελίδα.

Τα γούρια του 2014: Ρεγγίνα Μπου, Ο Λουίς Μπουνιουέλ ξέρει τι κάνει

02 Jan

(…) Κάποια στιγμή, αποφάσισε πως έπρεπε να έχει τα μάτια της δεκατέσσερα. Να μαζέψει το κουράγιο της και να κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει για να βρει τα χρήματα να αγοράσει εκείνο το υπέροχο σπίτι στην περιοχή πάνω στους λόφους. Να γίνει πόρνη. Να ψάξει να βρει πελάτες και να δικτυωθεί. Και όχι μόνο. Να εκδηλώσει επιτέλους την περιφρόνηση που έτρεφε προς το ανθρώπινο είδος. Να σκύψει τόσο βαθιά στον εαυτό της που να νοιώσει ότι πνίγεται. Να πνιγεί. Και μετά, βαφτισμένη και αναγεννημένη, να επιδοθεί σε αυτό που αισθανόταν ως εσωτερικό προορισμό της: στην αποδόμηση κάθε ανθρώπινης αξίας. Η λέξη τής έφερνε γέλια, καθώς βούρτσιζε τα δόντια της μπροστά από τον βενετσιάνικο καθρέφτη του σαλονιού. Έφτυσε πάνω στο έπιπλο της κονσόλας. Κληρονομιά μαζί με το σπίτι. (…)

Τα γούρια του 2014: Επιλογή από τις αναρτήσεις της Πρωτοχρονιάς του 2014 στο διαδίκτυο

Leave a comment

Posted by Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka on 02/01/2014 in Ρεγγίνα Μπου, Τα γούρια του 2014, ΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ - ΓΡΑΦΕΣ

Τα γούρια του 2014: Kώστας Κουκουζέλης, Σονέτο στο γύρισμα του χρόνου

02 Jan

φέτος. ας αθωώσουμε όμμασι
όσα καταδίκασε η προκατάληψη
\της προσφυγοπούλας γιαγιάς σου
και του χωροφύλακα με το πενάκι\

ή έστω \φιλόξενη με τις κόρες μου
άσ’ τες να διανυκτερεύσουν \άπαξ \
στο μεσόγειο τοπίο του κορμιού σου
στο εύκρατο κλίμα της ανάσας σου
τα χελιδόνια τα μελτέμια \όλα \
θα έρθουν και θα φύγουν
ως είθισται κι ως πρέπει

δεν ξέρω πια τι πρέπει \δε με νοιάζει\
μόνο σε ό,τι είθισται
ας κάνουμε μια εξαίρεση. Φέτος

Τα γούρια του 2014: Επιλογή από τις αναρτήσεις της Πρωτοχρονιάς του 2014 στο διαδίκτυο

Leave a comment

Posted by Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka on 02/01/2014 in Τα γούρια του 2014, ΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ - ΓΡΑΦΕΣ, Kώστας Κουκουζέλης

Iφιγένεια Σιαφάκα, Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες, Εκδόσεις Αrs Poetica

27 Dec

Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες (αφηγηματα αναδρομων πλεξεων), To πλεκτό, Ars Poetica,

Υπό έκδοση

2 Comments

Posted by Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka on 27/12/2013 in ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΕΝΥΠΝΙΑ ΨΙΧΙΩΝ/ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΙΑΦΑΚΑ: TO ΠΛΕΚΤΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΛΕΚΤΑΝΕΣ, 2014

Noël 2013

22 Dec

Leave a comment

Posted by Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka on 22/12/2013 in NOEL 2013

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Βιτρίνα

17 Dec

Πέρασες μπροστά από την ομήγυρη
κι άρχισες τα χαμόγελα,
τις χειραψίες με όλους,
μοίραζες φιλοφρονήσεις
-τόσο ευγενικός κι εγκάρδιος.

Για μένα αυτά τα χαμόγελα και οι διαχύσεις σου
ψεύτικη βιτρίνα.
Μόνο εγώ ήξερα τις κατάπτυστες αθλιότητές σου,
και τι στυγνό μούτρο ήσουν.
Να έφευγες αμέσως, να εξαφανιζόσουν.

«Το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων» εκδ. Σαιξπηρικόν, 2012

Πίνακας: Francesco Romoli

Λαβωμένη, κυνηγημένη, εξουθενωμένη από φοβερές εμπειρίες προερχόμενες από το οικογενειακό και ευρύτερο συγγενικό μου περιβάλλον, από την επαγγελματική μου ζωή, το λογοτεχνικό σινάφι, τις διάφορες φιλίες και συναναστροφές, με διαύγεια και αμεσότητα κατέθεσα το απόσταγμα αυτών των πικρών εμπειριών στα κοινωνικά ποιήματα της συλλογής. Ένα απόσταγμα πλήρους έκθεσης και απογύμνωσης, «σαν ημερολόγιο σε ξένα χέρια» – χωρίς, σε αντιδιαστολή, να εξαιρέσω περιπτώσεις που αποτελούν οάσεις ευγένειας, θαλπωρής, ανιδιοτέλειας από γενναιόδωρους στην ψυχή ανθρώπους. Το κακό απειλεί και πληγώνει, ανακατεύει την τράπουλα και φέρνει τα πάνω κάτω. Είναι πανίσχυρο και ακατάβλητο, γιατί ενεδρεύει στην πρωτόγονη φύση του ανθρώπου, που καμιά επίστρωση πολιτισμού και ελέγχου των ενστίκτων δεν μπορεί να εξαλείψει. Το κακό, ως έπαρση, αδικία, βία, εκμετάλλευση, φθόνος, απύθμενος εγωκεντρισμός, μας περιμένει στη γωνία ανά πάσα στιγμή για να κτυπήσει, να τσαλαπατήσει αδυσώπητα. Τα πολλά και δαιμονικά πρόσωπα του κακού με την τραχύτητα, τη φονική τους τραχύτητα, παρουσιάζονται ανάγλυφα και με σαφήνεια στους στίχους μου. Μια σαφήνεια που δεν αφήνει καθόλου χώρο για μελοδραματισμούς, δειλίες και κλάψες. Επίσης, μια αιχμηρή ειρωνεία κι ένας υπόγειος σαρκασμός καυτηριάζει καθετί βάναυσο. Γιατί αυτός είναι ο κόσμος μας, όχι όλος ο κόσμος, όμως ένα σκοτεινό, σκοτεινότατο μέρος του, όπου σαν αχόρταγο θηρίο άπειρες μορφές βίας ελλοχεύουν γύρω μας. Το «ένδον σκάπτε» αναπότρεπτα οδηγεί να αφουγκραστούμε, να αναρωτηθούμε, να μελετήσουμε και το πιο «βρόμικο», με την ευρύτερη έννοια, σε συμπεριφορές ατομικές ή της κοινωνίας, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να φτάσουμε στην αυθεντική αίσθηση των πραγμάτων.

http://diastixo.gr/aprosopo-2/1988-alexandra-bakonika%CE%BF%CF%85

3 Comments

Posted by Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka on 17/12/2013 in Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Iφιγένεια Σιαφάκα, Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες, Εκδόσεις Αrs Poetica

15 Dec

Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες (αφηγηματα αναδρομων πλεξεων), Σώματα, Ars Poetica

Υπό έκδοση

http://wp.me/p2VUjZ-2kI

Leave a comment

Posted by Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka on 15/12/2013 in ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΕΝΥΠΝΙΑ ΨΙΧΙΩΝ/ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΙΑΦΑΚΑ: TO ΠΛΕΚΤΟ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΛΕΚΤΑΝΕΣ, 2014

George Le Nonce, Zauberberg

13 Dec

«Ἤρθανε. Ἦρθαν νὰ σὲ πάρουν.»

Κατέβηκα τρέχοντας στὸν δρόμο καὶ μπῆκα στὸ αὐτοκίνητο. Ὁδηγοῦσε ἕνας λιπαρὸς μεσόκοπος, μὲ δασὺ μουστάκι καὶ θολὰ μάτια. Στὴ θέση τοῦ συνοδηγοῦ καθόταν ἡ μάνα μου, χαμογελαστή, μὲ τὸ ἀγαπημένο της φλορὰλ ταγέρ.

Ἅπλωσα τὰ βιβλία καὶ τὰ τετράδιά μου στὸ πίσω κάθισμα. Ἤμουν ἀποφασισμένος ὄχι μόνο νὰ μὴ μιλήσω καθόλου σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς διαδρομῆς, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴν κοιτάζω κἂν γύρω μου, νὰ μὴ βλέπω τὰ τοπία ἀπὸ τὰ ὁποῖα περνούσαμε, νὰ παραμείνω βυθισμένος στὸ διάβασμα καί, ὅσο ἦταν δυνατό, στὸ γράψιμο, ὅσες ὧρες καὶ ἂν κρατοῦσε τὸ ταξίδι.

Ἔκλεισα τὰ αὐτιά μου στὰ χωρατὰ τοῦ ὁδηγοῦ, στὰ γέλια τῆς μάνας μου, στὴν ὑπόκωφη βοὴ τῆς μηχανῆς τοῦ αὐτοκινήτου.

Σὰν νὰ ἤμουν πέντε χρονῶν, σὰν νὰ ἔπαιζα στὸ πάτωμα τῆς κουζίνας μὲ τὰ lego καὶ τὰ playmobil μου, περιμένοντας νὰ νυχτώσει γιὰ τὰ καλὰ καὶ νὰ μὲ βάλουνε γιὰ ὕπνο.

Ξαφνικά, ἄνοιξε ἡ πίσω πόρτα τοῦ αὐτοκινήτου. «Φτάσαμε, ἀγόρι μου, μάζεψε, σὲ παρακαλῶ, τὰ πράγματά σου», ἄκουσα ραγισμένη τὴ φωνὴ τῆς μάνας μου.

Σήκωσα τὸ κεφάλι καὶ τὴν εἶδα. Ἦταν, πράγματι, δακρυσμένη.

Δίπλα της, ὁ νοσοκόμος μοῦ χαμογελοῦσε συγκαταβατικά. Τὰ δόντια του ἦσαν ἄσπρα σὰν ἀσβέστης. «Μὴν ἀνησυχεῖτε», εἶπε.

Μιλοῦσε προφανῶς στὸν ὁδηγό, ἴσως καὶ στὴ μάνα μου, πάντως ὄχι σὲ μένα, ἐμένα δὲν μοῦ ἀπευθύνθηκε ποτέ, οὔτε μιὰ λέξη δὲν μοῦ εἶπε ὅσα χρόνια ἔμεινα ἐκεῖ.

«Ὅλα θὰ πᾶνε καλὰ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα. Ἥσυχος θὰ ἐκμετρήσει τὸν βίο του, ἥσυχοι καὶ ἐσεῖς θὰ ζήσετε.»

Ἔκτοτε, κάθε φορὰ ποὺ τὴ ρωτοῦσαν γιὰ μένα, ἀπαντοῦσε πανομοιότυπα: «Μὲ τὴ θέλησή του πῆγε˙ δὲν τὸν ἀναγκάσαμε. Ἦταν πάντα ἰδιόρρυθμος».

Ὁ Ἐμονίδης, από την ενότητα “ἐξ ἰδίων τὰ ἀλλότρια”, σελίδα 25, εκδόσεις Μικρή Άρκτος, 2013

Πίνακας: Egon Schiele

1 Comment

Posted by Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka on 13/12/2013 in George Le Nonce

Λίνα Φυτιλή, Τώρα είναι αργά

11 Dec

Μια ιστορία ανάμεσα στις άλλες. Το μάτι στην κλειδαρότρυπα. Η φωνή σου ακούγεται απαλή, σχεδόν βελούδινη. Κάτι είναι στον αέρα σαν προαίσθημα. Η καθαρότητα των διφορούμενων λέξεων. Μετά σιωπή μεταλλική. Σ΄ακολουθώ χωρίς δισταγμό. Μην κλαις, μην κλαις… Μια παραλία κι ένας πελαργός στη στέγη του καμπαναριού. Το ξέρεις ότι το Σάββατο θα πεθάνεις; Μη βιάζεσαι, οι μέρες περνούν γρήγορα. You are always on my mind, ακούγεται το τραγούδι ενός ξεχασμένου μεσημεριού. Μην κλαις. Το αλάτι στο δέρμα σου γυαλίζει. Ένα ακόμη καλοκαίρι στη θάλασσα, ίσως το τελευταίο. Δάκρυα από αλάτι και σκουριασμένα Σαββατοκύριακα. Η φωνή σου δεν ακούγεται πλέον καθόλου. Οι ώρες περνάνε, οι μέρες φεύγουν. Το φως εισβάλλει θριαμβευτικά. Έχει ξημερώσει. Ξέρεις τι μέρα είναι;