RSS

Monthly Archives: September 2013

Image

Στεφάν Μαλλαρμέ, Οπτασία

Στεφάν Μαλλαρμέ, Οπτασία

Θλιβόταν η σελήνη. Σεραφείμ με ολοφυρμούς
Κρατώντας τα δοξάρια μες σε βαρύθυμους ανθούς
Ονειρεύονταν, και από βιόλες που ’σβηναν αντλούσαν
Λευκούς λυγμούς που πάνω στους γαλάζιους κάλυκες γλιστρούσαν.
– Ήταν η ευλογημένη μέρα του πρώτου σου φιλιού
Ο ρεμβασμός μου θέλοντας να με βασανίσει
Μεθούσε φρόνιμα με το άρωμα της θλίψης
Που δίχως μετάνοια και δίχως πίκρα καμιά αποθέτει
Το τρύγημα ενός Ονείρου στην καρδιά που το δρέπει
Περιπλανιόμουνα λοιπόν το βλέμμα προσηλώνοντας
Στο λιθόστρωτο το παλιό όταν με ήλιο στα μαλλιά
Μέσα στο βράδυ απ’ το δρόμο πρόβαλλες εσύ γελώντας
Και πίστεψα πως έβλεπα με κάλυμμα φωτός την νεράιδα την παλιά
Που περνούσε από τα όμορφα ονείρατά μου τα παιδικά
Κι άφηνε να πέφτουν σαν νιφάδες από τα μισόκλειστά της χέρια
Χίλια μπουκέτα μυρωμένα αστέρια.

Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Πίνακας: Hayv Kahraman

.

 

Tags:

Image

Nίκος Σταμπάκης, από την ενότητα «Ο Αναμαλλιασμένος Κρόκος»

Lydia Marano flat,550x550,075,f

 
Το σούρουπο ψάχνει στην τζέπη του γι’ αστέρια
Και δεν βρίσκει
 
Ελλείψει αυτών
Αμολάει φιάλες ιωδίου
Με την ένδειξη «Μην ανακινείτε»
Αλλ’ η βροχή δεν ξεύρει να διαβάζει
Μήτες ο ανεμοδείχτης
Μήτες οι μαύροι κύκλοι των ματιών
Με δαχτυλίους ως τέμνουν
Τ’ αυλάκια που οι προβολείς χαράσσουν στον αιθέρα
Σαν τρέχει η μύτη τους
Στραβώνοντας τον Παρθενώνα
Που τρεκλίζει
 
Ναι η βροχή δεν ξεύρει να διαβάζει
Ξεύρει μονάχα να διαολίζει τα στενά του Στρέφη
Και να κοσμεί τα μήλα της με ροκανίδια
Στάζοντας σκιών ψήγματα στους δυο κερματοδέχτες
Που τρεμοπαίζουν σαν λεπτά φύλλα από λαμαρίνα
Κάμνοντας να παρομοιάζει με την Σύλβια Σίδνεϋ
Με μαλλιά κυανού ατμού
Και δαγκωμένα χείλη
 
Όχι ο ανεμοδείχτης δεν ρωτάει πολλά
Κι αδράχνει ως λάσο απ’ το μαλλί την Ουρανία Σκεπίδου
 Όπου αρουραίοι κι αρθριτικές αράχνες κάμνουν σκι
 Με οστά καρβουνιασμένων αρχαγγέλων.
 

 Nίκος Σταμπάκης, Το άλας των ηφαιστείων, Εκδόσεις Φαρφουλάς, 2010, από την ενότητα «Ο Αναμαλλιασμένος Κρόκος»

Φωτό: Lydia Marano

.

 

Tags:

Image

Μελοποιημένη ποίηση: Γιάννης Σκαρίμπας, Σπασμένο καράβι

Μελοποιημένη ποίηση: Γιάννης Σκαρίμπας

Μουσική: Γ.Σπανός
Στίχοι:Γ.Σκαρίμπας

Εκτέλεση: Kώστας Καράλης

Σπασμένο καράβι

Σπασμένο καράβι νά ’μαι πέρα βαθιά
έτσι νά ’μαι
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά
να κοιμάμαι
Νά  ν’ αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω γύρω
με κουφάρι γειρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω
Νά ’ν’ η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά
έτσι νά ’ναι
και τα βράχια κατάπληκτα και τ’ αστέρια μακριά
να κοιτάνε
Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές
δίχως χάρη
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές
το φεγγάρι
Έτσι νά ’μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό
έτσι νά ’μαι
σ’ αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό
να κοιμάμαι

Φωτό: George Grie

.

GEORGE GRIE

.

.

 

Tags:

Image

Φωτογραφία: Μisha Gordin

Φωτογραφία: Μisha Gordin

.

 

Tags:

Image

Franz Kafka, Το κτίσμα

Franz Kafka, Το κτίσμα

Ένα από αυτά τα αγαπημένα μου σχέδια ήταν να αποσπάσω την κεντρική πλατεία από το χώμα που την περιβάλλει, δηλαδή να αφήσω τα τοιχώματά της σε ένα πάχος όσο περίπου το ύψος μου και να δημιουργήσω ολόγυρά της, εκτός  από μια αναπόσπαστη από το έδαφος μικρή βάση, ένα κενό στο μέγεθος του τοιχώματος. Σε αυτό το κενό φανταζόμουν πάντοτε, και μάλλον δεν είχα άδικο, τον ωραιότερο τόπο παραμονής που θα μπορούσε να υπάρξει για μένα. Να κρέμομαι πάνω σε αυτήν την καμπύλη, να σέρνομαι να γλιστρώ απάνω της να κάνω τούμπες και να πέφτω και πάλι με τα πόδια στο έδαφος και να παίζω όλα  αυτά τα παιχνίδια κυριολεκτικά απάνω στο σώμα της κεντρικής πλατείας χωρίς όμως να βρίσκομαι μέσα στον ίδιο της το χώρο· να μπορώ να αποφεύγω την κεντρική πλατεία, να μπορώ να ξεκουράζω τα μάτια μου από την εικόνα της, να αναβάλλω γι’ αργότερα τη χαρά να την αντικρίσω και παρ’ όλα αυτά να μην πρέπει να τη στερηθώ, αλλά να την κρατώ κυριολεκτικά γραπωμένη με τα νύχια μου, κάτι που είναι αδύνατον αν υπάρχει μονάχα η μία συνηθισμένη ανοιχτή πρόσβαση. Προπάντων, όμως, να μπορώ να τη φυλάω, να είναι δηλαδή τέτοιας τάξης η αποζημίωση από τη στέρηση της όψης της, ώστε, αν θα έπρεπε να διαλέξει κανείς ανάμεσα στην παραμονή στην πλατεία ή στο κενό τριγύρω της, να επέλεγε σαφώς τον κενό χώρο, για όλη του τη ζωή, μονάχα να βηματίζει εκεί, πάνω-κάτω, και να προφυλάσσει την κεντρική πλατεία. Δεν θα υπήρχαν τότε τοίχοι στα τοιχώματα, θρασύτατα σκαψίματα ως την κεντρική πλατεία θα ήταν εξασφαλισμένη η γαλήνη και εγώ θα ήμουν ο φρουρός της, δεν θα είχα να στήνω αηδιασμένος αυτί στα σκαψίματα των μικρών ζώων, αλλά θα απολάμβανα κάτι άλλο, που τώρα το έχω χάσει εντελώς: το βούισμα της σιωπής στην κεντρική πλατεία.

Μτφρ.: Αλεξάνδρα Ρασιδάκη, σελ. 42-44, Εκδόσεις Άγρα, 2001

Φωτογραφία: Μisha Gordin

.

 
Image

E.T.A. Hoffman, Κρέσπελ και Αντωνία

E.T.A. Hoffman, Κρέσπελ και Αντωνία

.

Mπαίνοντας εκεί, σε μιαν αλέα, που σε πήγαινε σ’ έναν δημόσιο χώρο, κάτι σαν πλατεία αντίκρισα με τα μάτια μου τα ίδια το πιο αλλόκοτο θέαμα που έτυχε να δω, εγώ τουλάχιστον, στη ζωή μου. Δυο άντρες μαυροντυμένοι υποβάσταζαν τον δημοτικό σύμβουλο Κρέσπελ ο οποίος πάλευε να τους ξεφύγει  με κάτι περίεργα αλματάκια. Φορούσε —κατά το συνήθειό του— τα γνωστά παράξενα γκρίζα του ρούχα, ραμμένα πάνω σε δικής του επινοήσεως φασόν, μόνο που, κείνη την ώρα, απ’ το μικρό τρίκωχο καπελάκι του, που το είχε κατεβασμένο αρειμανίως ίσαμε τ΄ αφτιά, έμοιαζε να κρέμεται ένα στενόμακρο κρέπι, σημάδι πένθους, που ο άνεμος το ’παιρνε και το επήγαινε μια πέρα και μια δώθε. Είχε ζωστεί μια μαύρη ζώνη πολεμική, μα αντί για ξίφος είχε περασμένο ένα —βιολιού— μακρύ δοξάρι. Ρίγος τρομερό με διέτρεξε από πάνω μέχρι κάτω: Kαλά αυτός είναι εντελώς για δέσιμο, σκέφτηκα, και τους επήρα σιγά σιγά στο κατόπι. (…)  O Kρέσπελ, με τα χέρια του σταυρωμένα, στεκόταν ασάλευτος δίπλα μου και με κοιτούσε. Του ’δειξα το στεφάνι : «Όταν πέθανε η Αντωνία», μου είπε με τόνο, χαμηλό, μεγαλόπρεπο, «το δοξάρι του βιολιού έσπασε μ’ έναν κρότο φοβερό, και η τράπεζα της αρμονίας έγινε κομμάτια. Το πιστό μου το βιολί δεν μπορούσε, βλέπετε, παρά να ζει γι’ αυτή, και μόνο γι’ αυτή… Το ’θαψα μαζί της… είναι θαμμένο στον τάφο της κι αυτό…» 

E.T.A. Hoffman, Κρέσπελ και Αντωνία, σελ. 51-53, μτφρ.: Γιώργος Κεντρωτής, Εκδόσεις Μαΐστρος 2004

Πίνακας: Jacques-Samuel Bernard

 

Tags:

Image

Φωτογραφία: Bασίλης Γκέκας (Bill Gekas)

Φωτογραφία: Bασίλης Γκέκας (Bill Gekas)

http://www.billgekas.com/p1014938437/h4810feb4#h3424efbe

Bill Gekas

http://www.thousandnews.gr/index.php/aschalarosoume/41-freesubj/48879-2013-04-28-08-57-52.html

.

 

Tags: