Τα κύματα της θάλασσας μου το ‘πανε
αυτή η νύχτα μένει
για αύριο ποιος ξέρει.Έλα, πουλί, μου να πάμε στην Πέραμο
στην Αρζεντίνα να βρεθούμε
φωτιές να δουν τα πέλαγα
πω, πω, χαρές τ’ αστέρια.Κι ο ζων-νεκρός της μνήμης μας
μια πτήση στον αιθέρα
στο χάος και στο όνειρο
απελπισιά χορτάτος
Αποχαιρετισμός
Β΄. Το παιδί
Φυσά βοριάς, φυσά θρακιάς, γεννιέται μπόρα φοβερή
με παίρνουν, μάνα, σαν φτερό, σαν πεταλούδα τρυφερή
και δεν μπορώ να κρατηθώ•
μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.Βογγούν του κόσμου τα στοιχειά σηκώνουν κύμα βροντερό
θαρρείς ανάλυωσεν η γη, και τρέχ’ η στράτα, σαν νερό
και γω το κύμα τ’ ακλουθώ
μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.Όσες γλυκάδες και χαρές μας περεχύν’ ο ερχομός
τόσες πικράδες και χολές μας δίν’ ο μαύρος χωρισμός
ωχ! Ας ημπόργα να σταθώ
μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.Πλάκωσε γύρω καταχνιά, κι ήρθε στα χείλη μ’ η ψυχή
δος με την άγια σου δεξιά, δος με συντρόφισσαν ευχή
να με φυλάγη μη χαθώ,
μάνα μην κλαις, θα ξαναρθώ.
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 