«Πέντε ελαττώματα επικίνδυνα για ένα στρατηγό: Αν είναι παράτολμος, οι άντρες του θα σκοτωθούν. Αν είναι δειλός, ο στρατός του θα αιχμαλωτισθεί. Αν είναι οξύθυμος, θα αντιδρά από θυμό. Αν είναι υπερόπτης, μπορεί να εξαπατηθεί. Αν είναι δεμένος με τους άντρες του, θα διστάσει την κρίσιμη στιγμή».
Σουν Τζου
Φωτό: Angela Bacon Κidwell
«Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς ούτε ένα μόριο ακολασίας, αν δεν την γευτήκαμε ποτέ μας. Αν, όμως, μια φορά τη δοκιμάσουμε, παραδινόμαστε σ’ αυτή πρόθυμα.»
Τόμας Χαλιμπάρτον
«Σχεδόν όλοι γεννιόμαστε μεγαλοφυΐες και πεθαίνουμε ηλίθιοι».
«Το σεξ έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν είναι το παν. Εννοώ ότι δεν είναι τόσο σημαντικό όσο η αφόδευση. Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει 70 χρόνια χωρίς να γαμήσει ούτε ένα κώλο, αλλά μπορεί να πεθάνει σε μια βδομάδα χωρίς μια σύσπαση των εντέρων ».
«Ο γαμημένος ο ήλιος είχε τα χάλια του. Ζωογονώντας τα ίδια κουρασμένα λουλούδια και τις ίδιες μεταχειρισμένες κοπέλες».
Oι σημειώσεις ενός πορνόγερου, Τσαρλς Μπουκόφσκι
http://breakthenightwithcolor.blogspot.be/2011/10/charles-bukowski.html
Η αιωνιότητα είναι ποιότητα, δεν είναι ποσότητα, αυτό είναι το μεγάλο, πολύ απλό μυστικό.
Νίκος Καζαντζάκης
«Αν θες να πεις στους ανθρώπους την αλήθεια, κάν’ τους να γελάσουν, αλλιώς θα σε σκοτώσουν».
«Ο ποιητής μπορεί να υπομείνει τα πάντα, εκτός από ένα τυπογραφικό λάθος».
Oscar Wilde
Γι’ αυτό εσύ θα δείξεις –άσε που θα το βρουν αυτοί, αν τελικά δεν με αγγίξεις πεθαμένο– εκείνο το χαρτάκι που ’ναι καρφιτσωμένο στην αριστερή την κάλτσα μου. Τη βλέπεις. Μην απορήσεις που φοράω μόνο μία, αν και γουλί και τσίτσιδος. Άφησα μια κάλτσα μόνο εξ ανάγκης, τρέμοντας από φόβο μήπως κάνας αέρας ή τίποτε άλλο που δεν περνάει τώρα απ’ το μυαλό μου κάνει ζημιά σε τούτο το ευλογοφανές πειστήριο, πως είσαι αθώος ως τα μπούνια δηλαδή: «Πατέρα, απέτυχα ως καλλιτέχνης. Συγχώρεσέ με. Σ’ αγαπώ». Γάντι κολλάει, γάντι στην περίπτωση. Δε συμφωνείς κι εσύ;
Ποιος το σινάφι μου το παίρνει σοβαρά; Μισότρελο, αλαφιασμένο, γραφικό, ιδεολόγοι, ονειροπόλοι, κουλτούρα να φύγουμε και πράγματα άνοστα, βαριά και τα λοιπά και τα λοιπά και δε βαριέσαι… όσα δε φθάνει η άσημη διαπλεκόμενη αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Και ιδού το κρεμαστάρι ! Όλα επιτρέπονται άλλωστε σε μας, αυτοκαταστροφή κυρίως. Είναι τόπος κοινός, κατ’ επανάληψη, κυρίως, κατειλημμένος. Για ρίξε μια ματιά στους διάσημους μπεκρήδες και αυτόχειρες. Άσε που ο θάνατός μας είναι και πόθος ευσεβής για όσους μας φθονούν ή δεν μας φθάνουν ή τους χαλά την πιάτσα η ζωή μας. Εδώ και χρόνια την κοιμίζουν με ωραία παραμύθια και ξεστομίζουν φιλάργυρα, όλο χλιδή οράματα, το πέτο ύστερα κοσμούν με εύσημο υπέρβασης κι ο λαουτζίκος βοσκάει λόγια αιχμηρά και σκουριασμένα, που τρέχουν στη συνέχεια αυτοί σαν αρωγοί φερέγγυοι, για να τα σπρώξουν στο λαρύγγι. Οι φιλάνθρωποι. Τέτοια σκατά κι απόσκατα, πατέρα !
Ιφιγένεια Σιαφάκα, Το τραγούδι του λύγκα, μυθιστόρημα, Εκδόσεις Γρηγόρη 2011
Πίνακας: Cuong Ngugen
.
.
.
Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.
Γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα
Με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού
Όταν ασπρίσουν τα κόκκαλά τους και τριφτούν τ’ άσπρα κόκκαλα
θα ’χουν αστέρια στον αγκώνα και στο πόδι
Αν τρελλάθηκαν η γνώση τους θα ξαναρθεί,
Αν βούλιαξαν στο πέλαγος θ’ αναδυθούν
Αν χάθηκαν οι εραστές δεν θα χαθεί η αγάπη
Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.
Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.
.
.
.
.
Όσους βαθειά σκεπάζουν οι στροφάδες των νερών
Δεν θ’ αφανίσει ανεμοστρόβιλος
Κι αν στρίβει ο τροχαλίας κι οι κλειδώσεις ξεφτίζουν
Στον τροχό αν τους παιδεύουν δεν θα τους συντρίψουν
Στα σπασμένα τα χέρια τους θα’ ναι η πίστη διπλή
Κι οι μονόκεροι δαίμονες ας τρυπούν το κορμί
Χίλια κομμάτια θρύψαλα κι αράγιστοι θα μείνουν
Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.
Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.
.
.
.
.
Ας μη φωνάζουν πια στο αυτί τους γλάροι
Ας μην σπάζει μ’ ορμή στο γιαλό τους το κύμα
Εκεί που εν’ άνθι φούντωνε δεν έχει τώρα ανθό
Να υψώσει την κορφή του στης βροχής το φούντωμα
Τρελλοί, μπορεί, και ξόδια, ψόφια καρφιά, μα ιδές
Φύτρα των σημαδιών τους, να, σφυριές οι μαργαρίτες
Ορμούν στον ήλιο ωσότου ο ήλιος να καταλυθεί,
Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία
Μετάφραση: Λύντια Στεφάνου
Πίνακες: Elena Arcangeli
Πηγή: Bακχικόν
.
.
.
.
Τα καθαρά φανταστικά πράγματα, όπως η σφίγγα, η σειρήνα, ο φαύνος, ο μινώταυρος, ο ιδανικός άνθρωπος κλπ. είναι εκείνα για την ωραιότητα των οποίων οι γνώμες δεν διίστανται πολύ, και αυτό δεν είναι παράξενο: αυτά τα φανταστικά πλάσματα έχουν τωόντι επινοηθεί με βάση τις σχέσεις που παρατηρούνται στα πραγματικά πλάσματα• αλλά το πρότυπο στο οποίο οφείλουν να μοιάζουν, διάσπαρτο στα διάφορα προϊόντα της φύσης, βρίσκεται ακριβώς παντού και πουθενά.
Ντενί Ντιντερό, Αισθητικά
Για την προέλευση και τη φύση του ωραίου, σελ. 159
Εκδόσεις Εστία, 2003, μτφρ: Kλαίρη Μητσοτάκη
.
Είσαι μέσα μου άνοιξη βαθιά:
Ξαναμαθαίνω μέσα σου πώς να φυτρώνω.
Πάμπλο Νερούδα (Ωδή και φύτρα), απόσπασμα
Απόδοση: Αγαθή Δημητρούκα
.
.
Then he dreamed that he was in the village on his bed and there was a norther and he was very cold and his right arm was asleep because his head had rested on it instead of a pillow.
After that he began to dream of the long yellow beach and he saw the first of the lions come down onto it in the early dark and then the other lions came and he rested his chin on the wood of the bows where the ship lay anchored with the evening off-shore breeze and he waited to see if there would be more lions and he was happy.
Πίνακας: Alexander Ivanov
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 