
Διάλεξε τους εχθρούς σου. Αλλά άφησε τους φίλους να σε διαλέξουν.
André Gide
Αυτό που εγώ ονομάζω δημιουργό έχει μια διαρκή επαφή με ένα επέκεινα των πραγμάτων, έμψυχων και άψυχων. Αισθάνεται αυτό το επέκεινα σαν ένα ρεύμα αέρα παγωμένου. Πρόκειται φυσικά για μια αφή του άγνωστου που ίσως είναι ο θάνατος, η αιωνιότητα του σκοταδιού ή η αιωνιότητα του φωτός, δηλαδή, αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό. Διαθέτει ο δημιουργός μια πανοραμική όραση του χρόνου και του κόσμου, που όμως είναι η καθημερινότητά του, τη βιώνει καθημερινά μ’ έναν «πανικό», κι αυτός ο πανικός, αυτός ο τρόμος είναι που τον σπρώχνει στους άλλους ανθρώπους, σαν να ζητάει άσυλο. Ο συγγραφέας-δημιουργός πλάθει τον άνθρωπο χρησιμοποιώντας όλες τις ανθρώπινες ύλες, που φυσικά και ο ίδιος διαθέτει, χωρίς όμως να του επιτρέπεται να αυτοβιογραφείται. Είναι ο μοναδικός που ζει δίπλα και μέσα στους ανθρώπους. Εκείνος που ακολουθεί πιστά το πλήθος των ανθρώπων και που δεν έχει άλλη ζωή από τη ζωή του άλλου.
—————————————————————————————————————–
Πίνακας: Γεώργιος Κίτσος
I learned that courage was not the absence of fear, but the triumph over it. The brave man is not he who does not feel afraid, but he who conquers that fear.
If you talk to a man in a language he understands, that goes to his head. If you talk to him in his language, that goes to his heart.
Does anybody really think that they didn’t get what they had because they didn’t have the talent or the strength or the endurance or the commitment?
Nelson Mandela

Κάποιος ρώτησε τον Αριστοτέλη το γιατί αρέσει στους ανθρώπους να πηγαίνουν σε ωραία μέρη και να κάνουν παρέα με ωραία πρόσωπα, και ο Αριστοτέλης απάντησε: «είναι μια ερώτηση που μόνο ένας τυφλός θα έκανε».
Πίνακας: Dan Witz
Ο άνθρωπος ζητάει απ’ τους θεούς μόνο τη γεύση από υγρά οργανικά να δοκιμάζει. Αυτά τα γενετήσια της τραγωδίας. Να ’ναι στυφά, να υπονοούνε απογόνους ασυνείδητους που μόνο το πελέκι της σκληρότητας να εγκολπώνονται. Τίποτα, τίποτα να μην τους γεφυρώνει με τη μνήμη και μόνο η βία του κυνόδοντα να τους κανοναρχεί. Οίνος τερπνός στον ουρανίσκο ούτε στάλα.
Ο άνθρωπος ζητάει απ’ τους θεούς αφή σαν των σαλιγκαριών που εφάπτονται και σαλιαρίζουν. Να γίνεται το χώμα ωραίο ένδυμα που, ακόμα και με άλλον αγκαλιά, στο τίποτα και στο μηδέν να τον τεκμηριώνει. Κι αν τύχει η ύπουλη βροχή ανάσταση να υπονοήσει, να είναι ετούτη τόσο στυγερή που εύκολα να την αποποιείται η ψυχή του. Ποτέ μετάξι.