Tag Archives: ΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ – ΓΡΑΦΕΣ

Ω των χειλιών πορφυροί ανθώνες,
μαύρα των μαλλιών μελάνια γράφουνε πόθους
σε γυάλινα δάση, πώς, πώς να σε κόψω Ω χαρά, που διαβολικά έρπεις
στις φλέβες…
Στην ευπείθεια του λαιμού το μαδριγάλι της λαιμητόμου
θα χιμήξει, κόκκινη άρπα μες στη λευκότητα…

=================

Πίνακας:Graham Dean

Κάτι μου έλεγε ότι εκείνη η ώρα δεν ήτο αληθής, αν και με την αλήθεια, βέβαια, πλήρης αβεβαιότητα επικρατεί, πλήρης σύγχυση, απ’ τη στιγμή που για όλα τα ιδεατά υπάρχουνε αντίθετα,
να! το ωραίο ψέμα, η πλάνη είναι εξίσου καλά. Κι αληθινά! Kάποτε, κατ’ ανατολάς που πήγαινα, συνάντησα ένα μάγο που ’χε νικήσει την απαίσια βαρύτητα. Έκανε γκλουουουπ με τα χείλη του, και ξαφνικά άρχισε ν’ ανεβαίνει κάθετα προς τα πάνω, όρθιος, χωρίς να κινεί κανένα μέλος, έφτανε στα μεσούρανα, σαν μύγα στα σύγνεφα, κι ύστερα ερχόταν —τι φοβερός!— πάνω κάτω ασταμάτητα, πουλί-άνθρωπος, υπέροχο θέαμα!
Α, λέω, δεν είναι αληθής τούτη η ώρα,
χωρίς πύραυλο
δε γίνεται, όπως κι εκείνη η άλλη ώρα, που
πέταξε
η μητέρα
χωρίς πύραυλο,
χωρίς επιστροφή από τότε, κι όπως άλλες ώρες διάφορες, κυρίως αυτές κατά τις οποίες
βαριόμουνα εμένα και τη ζωή μου, κι ανέβαινα,αλλά
χωρίς σώμα
εγώ
στης φαντασίας μου
τα ύψη
χωρίς πύραυλο
ανέβαινα και
κατέβαινα,
αληθής, αναληθής, ψέμα, πλάνη, αλλά κι εκείνη η ώρα του χθες που σας έλεγα, κάτι μου λέει πως δεν ήτο αληθής, ασφαλώς δεν ήτο αληθής η ώρα εκείνη, που ασάλευτος έμεινε και άπνους και νεκρός, χθες στην αγκάλη που πάγωσε στη θερμή μου αγκάλη
ο πατέρας
κι έφυγε
ύστερα και
πάει
ψηλά
χωρίς
πύραυλο
Πάει…
Πάει…
Πάει…

Και να ευτυχείς μέσα στην ισορροπία της ηδονής
με την ενοχή, λοιπόν, να σε χαϊδεύει στα γυμνά σου μέρη
το βλέμμα μου απαλότερο κι απ’ το μουστάκι του Θεού
και το χέρι μου να σε χαϊδεύει εκεί που έχεις το σεντούκι με τη γλύκα
απαλό και το χέρι μου απαλότερο απ’ την απαλάμη του Ζέφυρου,
όλα να είναι απαλά και υγρά και να επικροτούν
τη δαιμονισμένη πράξη, τη σύμπραξη που σε καταξιώνει
σε διαιώνιση τώρα, να ποθείς, να επιθυμείς, να θέλεις,
και όταν επέλθει το σκότος των κλειστών οφθαλμών ακολουθούμενο
από τα ρυθμικά βογκητά σου, από το παλινδρομικό παλιρροϊκό κύμα
των ελαφρολυγισμένων μηρών, απ΄ τον υπέροχο χορό τον πυρρίχιο των μαστών σου,
τότε να σβήσω ολόκληρο το είναι μου μέσα στο ελάχιστο εκείνο μυστικό
σημείο του σώματός σου, που ο προορισμός μου το ανακάλυψε εκδικούμενος
το θάνατό του να σε μολύνω εκεί με τη λάβα του σπέρματος, να σε πονέσω με άπειρη γλύκα,
έκρηξη με φωνές μεγάλες συνονθύλευμα γέλιων, κλαμάτων, πόνου, θλίψης, χαράς,
ενωθέντων αιμάτων, και να σβήσουμε ύστερα σιγανά-σιγανά στα παράλυτα μέλη λιτοί
να διπλωθούμε να κοιμηθούμε ηδονικά μέσα ο ένας στον άλλον έτσι γυμνοί αμέσως μετά την ηδονή έτσι, θριαμβικά εποχούμενοι της ήρεμης προσωρινής ευτυχίας
να εξομολογηθούμε και να πούμε:
«αμάρτησα, Κύριε, σ’ ευχαριστώ που μ’ εξέπεσες απ’ την Εδέμ του Αδάμ,
και με πέταξες στον Παράδεισο τούτον!»

–

Το σκηνικό
είχε από καιρό στηθεί:
Το έρημο σπίτι,
τα πεινασμένα δωμάτια,
και μια σκόνη εγκάθετη
τραβούσε απ’ τα μαλλιά
την ακαμψία των πεθαμένων επίπλων.

Αίφνης,
ο ξερόβηχας ενός πίνακα
αιωρήθηκε.
«Πώς κατορθώνονται,
οι πινελιές να ρέουν
να μιλούν, να ανασαίνουν;»
Κοιτούσα με μάτια γυμνά
την αυλή
που ήταν άμμος και την πατούσα
και τη θάλασσα που έτριζε ήρεμα
καθώς άνεμος κανένας δεν
κινούσε το δειλινό τοπίο,
δεν το παράλλασσε και δεν το αιφνιδίαζε.
Μια πολτώδης σιωπή.
Η γυναίκα κοιτούσε. Το φόρεμά της
δροσερό, στο κίτρινο δοσμένο.
Ένα κουκούλι που την γεννούσε.

Το θέαμα εξελίχθηκε:
Το πλάσμα αυτό το δειλινό
στης θάλασσας την πρώτη αγρύπνια
έμοιαζε να προσεύχεται,
όταν απροσδόκητα
πέρασε ένα φεγγάρι. Αιχμηρό.

Σχίστηκαν ήχοι
στης βεντάλιας της το ολόγραμμα,
μετακινήθηκαν βουνά και ο ορίζοντας,
Γυρίσανε τα συκώτια τ’ ουρανού
και μελάνιασε ο τόπος,
καθώς γρυλίσαν μέσα της
τα μέγιστα της λύπης τα μυδράλια.

Και τότε πρόσεξα. Το είδα καλά,
από τα μάτια της,
από τα μάτια της
έβγαινε όλη αυτή η θάλασσα…

Όταν βγήκα στο δρόμο χρόνια μετά
ήταν πρωί,
ήταν χειμώνας,
και είχα λερώσει
τα ρούχα μου με κίτρινη μπογιά.
α, ναι…
«κι έκλαιγε ένα πουλί σαν άνεμος»

Από τη βραβευμένη συλλογή “Xαμηλές οκτάβες”

Πίνακες: Μaki Horanai,  Aaron Lifferth

Ο ουρανός γέμισε δαντέλες και κηλίδες.
Σημάδι πως κάτι θα ερχόταν. Μια μπόρα ίσως, μια αλλαγή.
Το ρολόι συστρεφόταν σα φίδι
ακολουθώντας τη θάλασσα
που σάπιζε στην άκρη.

Τα πυροτεχνήματα φτιάχνανε ωραίες κουρτίνες
μπροστά από το μάτι
της κρυμμένης στην κάμαρα γυναίκας
που κάτι σημάδευε στο υφαντό, σκοτάδι ίσως
και τελείες πουλιών.
Το πρόσωπό της ήταν όλο μια προσευχή.
δεν είχε στόμα.

Μια λύρα με επτά φωνές
θρύλησε στον αέρα
ενόσω μια ανεμώνη από αμμωνία,
καθάριζε το επικείμενο τοπίο – που είχε διαφύγει της προσοχής
εραστών εν ευθυμία.
Κάτι ερχόταν, μια μπόρα ίσως μια αλλαγή.

Η νύχτα έδειξε τα δόντια της, μα ευπρεπώς.
Κι ο κρόκος της σελήνης ,
υδραργυρικώς υποβάσταζε το σκοτάδι όταν:
ένα χέρι τράβηξε το κορδόνι
της γέφυρας όλων αυτών,
ένα σκυλί αλύχτησε κι ύστερα πέθανε σαν χελιδόνι,
και η γνωμάτευση του ταριχευμένου γεωμέτρη, ασαφής:
«Δεν ξέρω, παιδί μου, να διαβάζω τα ιώδη.
Και η λέξη Οδυσσέας μελανιάζει».

Από τη βραβευμένη ποιητική συλλογή «Χαμηλές οκτάβες»

Πίνακες: Δημήτρης Μηλιώνης

—————————————————————————————-

.

Την κοιταξε στα ματια
και βουρκωσε:
«Σε λατρευω», της ειπε.
Κι αυτή ελαμψε.
Μετα της έφτιαξε
ενα βαθρο
από ελεφαντοστό.
Με φυλλα χρυσου
στα ωραια της ποδια
τα λευκα σαν πορσελανη.
Και την εβαλε να ζει εκει πανω
ψηλα
μονη κι ερημη
κι αυτή μαραζωνε
μα δεν αλλαζε σταση
δεν εχανε την ποζα της
την αψογη
μονο την ψυχη της εχανε.
Στη νεα σεληνη
της αναβε στα ποδια
θυμιαματα
και θυσιαζε μικρα παραδεισια πτηνα
με προσευχες και ψαλμους
Απαραμιλλους.

Περασαν τα χρονια.

Μια Δευτέρα
ενα δακρυ κυλησε
απ’ το αγαλμα της
τρεμοπαιξαν τα χειλη.
«μα ειχες πει με λατρευες», του ειπε
«αληθεια είναι» , απαντησε αυτος.
» Σε λατρευω δεν σημαινει σ’ αγαπω
σημαινει σε φοβαμαι και σε ακινητοποιω».

Πίνακας: Henry Wanton Jones

.

.

Ο χρόνος μετρήθηκε με τη βαριά βραχνάδα του πενθοφόρου, το ρόδι που έσκασε ήταν η καρδιά της και η λάμψη που άστραψε στις αμμουδιές του αυτιού της ήταν μια γκρι σταγόνα παραμύθι.

Πίνακας:Dmitry Shlykov

Μια στυφή σιωπή που απλώνονταν σαν κατακάθι καφέ στο πολυκαιρισμένο φλιτζάνι έκανε το σπίτι να μοιάζει μεγάλο. Πάνω στο παλιό τραπέζι μια λερωμένη χαρτοπετσέτα έκρυβε τα πειστήρια μίας αλλοτινής λαιμαργίας, δίνοντας στη λεία επιφάνεια του ξύλου την αίσθηση της ερήμου –το είχε κουβαλήσει πίσω στο σπίτι, χιλιόμετρα πάνω στους ώμους του, ο παππούς, αμέσως μετά την άτακτη υποχώρηση των κατακτητών– ποτέ του δεν δέχτηκε αυτή την απώλεια.Τα ελάχιστα ψίχουλα και μια κόρα ψωμί με απολιθωμένα κύτταρα μαρμέλαδας δεν ήταν αρκετά για να υποθέσει κανείς την πείνα των άδοξων ημερών που έλαβαν χώρα στο σπίτι στα δύσκολα χρόνια της ήττας. Μια αδύναμη αχτίδα φωτός που είχε κλέψει το χρώμα της κουρασμένης κουρτίνας έδειχνε τον ακριβή τόπο των θαυμάτων, αλλά δεν έφτανε για να κτίσει ούτε καν μία σκιά. Το φως δεν προέβη σε καμία υπόδειξη βίου ούτε όταν άνοιξα τα υπερήλικα στόρια. Ακόμα και το γαλήνιο βλέμμα του αυτόχειρα άγιου, που είχε ξεθωριάσει κρεμασμένο στον υγρό τοίχο, αρνιόταν να αντικρίσει τη σηψαιμία του χώρου, ενώ η ακαταστασία της ανόργανης ύλης ενοχοποιούσε τις χαραμάδες της πόρτας για την εξάχνωση κάθε έμβιας ύλης.

Τo ’χει αυτό το συνήθειο ο χρόνος, να επιβάλλει το θάνατο σε ό,τι δεν κατοικείται, κάνοντας τους τοίχους να μοιάζουν με επίπεδες λύπες. Τα άχρωμα ρούχα μες στην ντουλάπα, σαν να φορούσαν ακόμα νεκρούς, σιωπούσαν, και μια μυρωδιά μούχλας, ιδρώτα, σπέρματος, γάμου και χώματος μαρτυρούσε πως κάποτε εδώ κατοικούσαν χαμόγελα, φωνές και ανάγκες αθώων. Πέρασαν έτσι οι μέρες, σαν ήττες, σαν στάχτες, και ούτε ένας απρόσκλητος μουσαφίρης ούτε ένας φίλος, να στολίσει τον παλιό καναπέ με ένα ανέμελο σταυροπόδι. Μόνον εγώ είχα τη θεία τύχη να αλωνίσω αυτό το μουσείο θανάτου, ως τελευταίος επιζών του μακάβριου πολέμου.

Φωτό: August Sander,  Rodney Smith

———————————–