Category Archives: ΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ – ΓΡΑΦΕΣ

Περα από κατι
Αστειες πια εξιδανικευσεις
–γιατι μετα από μια ηλικια
η αφελεια είναι σκετη μαλακια–
όχι, δεν είναι που δεν ειχε μονιμες σχεσεις.
Ειχε εκεινο το κοριτσι, πενηνταρα μεν,
κουκλα δε!
Με τα μεγαλα βυζια.
Σιλικονη-ξεσιλικονη
Κουκλα!
Κοκκαλιαρα ψηλη και με χειλη σαρκωδη
Ουτε σου –ξου-μου
Ουτε τιποτε

Ναι. Toν ισοπεδωνε ενιοτε με τη βλακεια της.
Αλλα ας ειμαστε κομματακι τιμιοι, και πολύ του επεφτε.
Πολύ πιο αυθεντικη από εκεινον. Και κυριως. Διαθεσιμη.
Δεχοταν ολη την ηλιθια του υποτιμηση.
Κι όχι από βλακεια. Απο ανωτεροτητα.
Από μια ελαφραδα και καλοσυνη.
Και την αυτιστικη του ειρωνεια.
Επειδη διαβασε δυο βιβλια, για κακη μας τυχη,
Περνουσε για «φαλλος» στην πιατσα, μα κυριως στην φαντασια του
Εκεινη;
Ακουγε Ρεμο και Θεoδωριδου.
Ναι, Λαϊκη κοπελα. Που εκανε σχεδια για ταξιδια και μποτοξ.
Ο,τι μπορει να υποτιμαει
Μπορει και να το ανεχεται.
Ειχε μηπως ποτε για τοσα χρονια μπες βγες άλλη γυναικα μονιμα στα σεντονια του;

Ποια αλλη τον ανεχτηκε;
Ασχετα που εφευγε ταχα μου πρωτος;
Μηπως θα τον κραταγε καμια;
Εκεινο το λαϊκο κοριτσι που εκραζε μεσα του
Όταν «κουνιοταν» στις «διανοουμενες» φιλες του…
Ισως αυτή να μην τον αγαπησε μοναχα απo βολεμα
ή από σκετη φτηνη υστερια…
Φτηνη σαν το χυμα αρωμα που αγοραζε τρια ευρω με το κιλο στην αγορα.

Πίνακας: Nikolay Stoev

Ω των χειλιών πορφυροί ανθώνες,
μαύρα των μαλλιών μελάνια γράφουνε πόθους
σε γυάλινα δάση, πώς, πώς να σε κόψω Ω χαρά, που διαβολικά έρπεις
στις φλέβες…
Στην ευπείθεια του λαιμού το μαδριγάλι της λαιμητόμου
θα χιμήξει, κόκκινη άρπα μες στη λευκότητα…

=================

Πίνακας:Graham Dean

Mistério de Afrodite

«Από τα άνθη της πορτοκαλιάς μόνο το ένα στα δέκα γίνεται πορτοκάλι. Ποίηση είναι οι εννέα μικροί αυτοί θάνατοι».

Xλόη Κουτσουμπέλη

Λατινικά Ποιήματα

Στροβιλίστηκαν και πύρωσαν στον έρωτα.
Ναρκωμένη ακόμη απ’ τα φιλιά του
νόμισε πως έβρεχε έξω, αλλά εκείνος την πρόλαβε:
«Δεν είναι βροχή παρά οι κρότοι απ’ τα ξερόκλαδα
που καίει ο κηπουρός στον κήπο».
Ντύθηκαν, και αφού της έβαλε κάτι να πιεί,
άνοιξε και της διάβασε ποίηση του Οράτιου
απ’ το πρωτότυπο.
Της διάβασε γαμήλιους ύμνους.
Ιδιόρρυθμοι λαρυγγισμοί και φθόγγοι
και χυμώδεις λέξεις των λατινικών.
Μετά τον έρωτα τελείωσαν με στίχους.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Από τη συλλογή «Θείο κορμί» Διαγώνιος 1994

.

«Με το λυκοφως το εσπερινο
Ακουσαμε ξεμακρες τις ορδες των νηπιων
Που προφεραν τις πρωτες λεξεις
Συλλαβες από ένα επος Πρωτοφατο»

Μαρία Μαργαρίτη

.

.

«Με μια Μέδουσα στην πρύmνη Που πenθη fωσφόrιζε στα λέπια των ψαριών την ώρα που enας μικρός και αγαθός Περσέας αγνάντευε μαστουρωμένος επιείκεια Στην kουπαστή της ιερής μετάlηψης».

Canto Del Cigno

«Δεν χρειαζόταν να ψαλιδίσεις αρχαία μηνύματα
συνδαιτυμόνα της γραφής, για να δειπνήσουμε με μονοκονδυλιές».

Στέλλα Δούμου

.

.

Κάτι μου έλεγε ότι εκείνη η ώρα δεν ήτο αληθής, αν και με την αλήθεια, βέβαια, πλήρης αβεβαιότητα επικρατεί, πλήρης σύγχυση, απ’ τη στιγμή που για όλα τα ιδεατά υπάρχουνε αντίθετα,
να! το ωραίο ψέμα, η πλάνη είναι εξίσου καλά. Κι αληθινά! Kάποτε, κατ’ ανατολάς που πήγαινα, συνάντησα ένα μάγο που ’χε νικήσει την απαίσια βαρύτητα. Έκανε γκλουουουπ με τα χείλη του, και ξαφνικά άρχισε ν’ ανεβαίνει κάθετα προς τα πάνω, όρθιος, χωρίς να κινεί κανένα μέλος, έφτανε στα μεσούρανα, σαν μύγα στα σύγνεφα, κι ύστερα ερχόταν —τι φοβερός!— πάνω κάτω ασταμάτητα, πουλί-άνθρωπος, υπέροχο θέαμα!
Α, λέω, δεν είναι αληθής τούτη η ώρα,
χωρίς πύραυλο
δε γίνεται, όπως κι εκείνη η άλλη ώρα, που
πέταξε
η μητέρα
χωρίς πύραυλο,
χωρίς επιστροφή από τότε, κι όπως άλλες ώρες διάφορες, κυρίως αυτές κατά τις οποίες
βαριόμουνα εμένα και τη ζωή μου, κι ανέβαινα,αλλά
χωρίς σώμα
εγώ
στης φαντασίας μου
τα ύψη
χωρίς πύραυλο
ανέβαινα και
κατέβαινα,
αληθής, αναληθής, ψέμα, πλάνη, αλλά κι εκείνη η ώρα του χθες που σας έλεγα, κάτι μου λέει πως δεν ήτο αληθής, ασφαλώς δεν ήτο αληθής η ώρα εκείνη, που ασάλευτος έμεινε και άπνους και νεκρός, χθες στην αγκάλη που πάγωσε στη θερμή μου αγκάλη
ο πατέρας
κι έφυγε
ύστερα και
πάει
ψηλά
χωρίς
πύραυλο
Πάει…
Πάει…
Πάει…

.

Ένας άνεμος φυσά, ανηλεής
ξυρίζει τα πάντα
Ένας κακός άνεμος φυσά γκρεμίζει τα πάντα
Ένας μεγάλος κακός άνεμος φυσά μέχρι βαθιά στον ωκεανό

έρχεται από τον ουρανό έρχεται από βαθιά

έρχεται από τα κατακάθια έρχεται από τις κορυφές
μαύρος κακός καταλύτης κοσμοχαλαστής
ιδρυμένος από πάθη απληστία μοχθηρότητα
σκοτεινιάζουν οι προοπτικές εκτραχύνονται οι τρόποι
κατάπτωση κυριεύει κάθε πτυχή της καθημερινότητας
βία ακολασία έρεβος
Όλη η χώρα παραδομένη πατόκορφα στο έκνομο
Διαμαρτύρομαι για το έγκλημα τον μεγάλο κακό μαύρο άνεμο
Αυλακωμένο το μέτωπο χέρι δε βρίσκεται να ελαφρύνει τον εφιάλτη
Ξεριζώθηκε κάθε νόημα από ουρανό και από γη
ελάχιστος από το χρόνο ορίζεται
το παν παραδίνεται στα σκυλιά της φρίκης.

Και να ευτυχείς μέσα στην ισορροπία της ηδονής
με την ενοχή, λοιπόν, να σε χαϊδεύει στα γυμνά σου μέρη
το βλέμμα μου απαλότερο κι απ’ το μουστάκι του Θεού
και το χέρι μου να σε χαϊδεύει εκεί που έχεις το σεντούκι με τη γλύκα
απαλό και το χέρι μου απαλότερο απ’ την απαλάμη του Ζέφυρου,
όλα να είναι απαλά και υγρά και να επικροτούν
τη δαιμονισμένη πράξη, τη σύμπραξη που σε καταξιώνει
σε διαιώνιση τώρα, να ποθείς, να επιθυμείς, να θέλεις,
και όταν επέλθει το σκότος των κλειστών οφθαλμών ακολουθούμενο
από τα ρυθμικά βογκητά σου, από το παλινδρομικό παλιρροϊκό κύμα
των ελαφρολυγισμένων μηρών, απ΄ τον υπέροχο χορό τον πυρρίχιο των μαστών σου,
τότε να σβήσω ολόκληρο το είναι μου μέσα στο ελάχιστο εκείνο μυστικό
σημείο του σώματός σου, που ο προορισμός μου το ανακάλυψε εκδικούμενος
το θάνατό του να σε μολύνω εκεί με τη λάβα του σπέρματος, να σε πονέσω με άπειρη γλύκα,
έκρηξη με φωνές μεγάλες συνονθύλευμα γέλιων, κλαμάτων, πόνου, θλίψης, χαράς,
ενωθέντων αιμάτων, και να σβήσουμε ύστερα σιγανά-σιγανά στα παράλυτα μέλη λιτοί
να διπλωθούμε να κοιμηθούμε ηδονικά μέσα ο ένας στον άλλον έτσι γυμνοί αμέσως μετά την ηδονή έτσι, θριαμβικά εποχούμενοι της ήρεμης προσωρινής ευτυχίας
να εξομολογηθούμε και να πούμε:
«αμάρτησα, Κύριε, σ’ ευχαριστώ που μ’ εξέπεσες απ’ την Εδέμ του Αδάμ,
και με πέταξες στον Παράδεισο τούτον!»

–

.

Την κοιταξε στα ματια
και βουρκωσε:
«Σε λατρευω», της ειπε.
Κι αυτή ελαμψε.
Μετα της έφτιαξε
ενα βαθρο
από ελεφαντοστό.
Με φυλλα χρυσου
στα ωραια της ποδια
τα λευκα σαν πορσελανη.
Και την εβαλε να ζει εκει πανω
ψηλα
μονη κι ερημη
κι αυτή μαραζωνε
μα δεν αλλαζε σταση
δεν εχανε την ποζα της
την αψογη
μονο την ψυχη της εχανε.
Στη νεα σεληνη
της αναβε στα ποδια
θυμιαματα
και θυσιαζε μικρα παραδεισια πτηνα
με προσευχες και ψαλμους
Απαραμιλλους.

Περασαν τα χρονια.

Μια Δευτέρα
ενα δακρυ κυλησε
απ’ το αγαλμα της
τρεμοπαιξαν τα χειλη.
«μα ειχες πει με λατρευες», του ειπε
«αληθεια είναι» , απαντησε αυτος.
» Σε λατρευω δεν σημαινει σ’ αγαπω
σημαινει σε φοβαμαι και σε ακινητοποιω».

Πίνακας: Henry Wanton Jones

.

.