.
..προτιμώ τη σιωπή/
στην εντιμότητα επιλογών
πρωτεύει/
κραταιά και ακριβή
αξιοπρεπής/
παραπλανά/
πως είναι καθαρτήριο/
και όχι κρατητήριο…
Πίνακας: Alison Rector
Category Archives: ΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ – ΓΡΑΦΕΣ
Image
Κωνσταντίνος Λουκόπουλος
Image
Θανάσης Πάνου, Δέηση β ́
.
Μυριάδες ψυχές
μετέωρες στο σύμπαν
δέονται σκυφτά
σε γονυκλισίες που σχεδίασαν ιερατεία
για το ουράνιο το κάλεσμα
που εξαϋλώνει τη σάρκα
και την επιδερμίδα της γης
εις τους αιώνας των αιώνων.
Η φούγκα της νόησης
δέεται να συλλάβει
το νόημα από τα δακρυσμένα μάτια
τους αλαλαγμούς
των λαθών,
τη βουλιμία του θανάτου,
την έκρηξη του σύμπαντος
και την αποκάλυψη του μέλλοντος.
Φτερούγες σκόνης
αυτό το προαιώνιο σπέρμα
το αγκιστρωμένο
στο ασύλληπτο της αιωνιότητας.
Στώμεν καλώς
Στώμεν μετά φόβου.
Από τη συλλογή, Φίλοι στα άχυρα
Φωτό: Brian Day
.
.
Image
Tζούλια Φορτούνη, Θαλασσογραφία
Πίνακας: Jacob Pfeiffer
“τόσο ταιριαστοί σαν τελείως άγνωστοι” (T. S. Eliot) Το πλάνο μακρινό Τραπεζάκι δίπλα στο κύμα Εκείνος συμπαγής Εκείνη διάφανη Απέναντι έτσι όπως κάθονται “τόσο ταιριαστοί σαν τελείως άγνωστοι” Ορίζουν τη θαλασσογραφία Ανάμεσά τους στρογγυλό – που με φεγγάρι μοιάζει-Το κενό
Που απαιτεί μια έκρηξη
______
Image
Ματτίας Μάρε (Στρατής Φάβρος)
Λεία επιδερμίδα λευκή μυρίζει βανίλια και δαμάσκηνο
Χαμογελάει και ανατέλλει η ροδαλή έως
Τα στήθη της δύο πορτοκάλια πορφυρά
Με ένα κεράσι στο σημείο του ανθού
Τη φιλάει και εκείνη,
του δίνει τη γλώσσα της χορευτικά
Την δαγκώνει στο λαιμό κι αναστενάζει
Τη φιλάει και τη γλείφει καθώς
Στο τρυφερό πηγάδι της κατηφορίζει
Χρυσίζει το μέτωπό της και το κορμί της
Σε τόξο αρμονικό τον μαγνητίζει,
Και κείνος το δροσερό μουνί φιλάει
Κι αχόρταγα τη μύτη του βυθάει
Την εύγεστη ουσία της καθώς τρυγάει,
Τεντώνεται, άρπας χορδή και αναστενάζει
Με τους χυμούς της τον μεθάει
κι αυτός σε οίστρο θαμπό ηδονίζεται
σκληρός και αλύπητος, αγρίμι κι απολίτιστος
Να τη τρυπήσει θέλει ,
όλη η παιδεία του και ο πολιτισμός
σε ένα σημείο, Ηomo erectus
.
.
Xυμάει μέσα της και το γλυκό μουνί της
Τον δαγκώνει, χίλιες γλυκές γλώσσες
τον φιλούν και τον κραδαίνουν ,
τη φιλάει και τη δαγκώνει στα πλευρά
βυθίζεται και ανασηκώνεται
λαχταράει και ξεψυχάει,
γλύκα που λιγώνει,
με μια κίνηση επιτακτική την γυρίζει
είναι τώρα ένα σερνικό και ένα θηλυκό
που διάπυροι λιώνουν στις σπηλιές του Κρο Μανιόν
φωτιά, ηδονή, ανταύγειες πορφυρές
σκιές και δέος ανάμικτα σε άναρθρες κραυγές
το κορμί της έχει γίνει μαλακό σα πλαστελίνη
αντιδρά στο παλλόμενο μέσα της
υνί του, με σπασμούς χορεύοντας ταμ ταμ
χαϊδεύοντας σε μια τελετουργία
εκρηκτική την κλειτορίδα της,
η όσφρηση του γεμάτη είναι από γλυκιά βανίλια
και η όραση του θολή απ’ το γυμνό κορμί,
τι θάνατος για μια στιγμή,
.
.
κουνάει τρυφερά τους γλουτούς της και όπως είναι
διπλωμένη σε μια εκμαυλιστική θεατρικότητα υποταγής
στο έλεος του πόθου του την πλημμυρίζει
με το ποτάμι της άρρητης του ηδονής,
για ένα του δευτερολέπτου δισεκατομμυριοστό
μικρό, στριμωγμένο σε μια του ορμέμφυτου γωνία,
έχοντας στο παρόν παραμείνει
προνόησε προφύλαξη να φέρει.
Την επόμενη στιγμή είναι δύο συναινούντες ενήλικοι.
Αυτός ανάβει τσιγάρο και πυκνά φυσά τον καπνό
Αυτάρεσκα, Εκείνη αναδεύει το αίσθημα της.
.
.
Image
Τούλα Μπαρνασά
Το παιχνίδι με τις λέξεις δεν προσεγγίζει απαραίτητα
την ποίηση.
Ο ποιητής δεν ζει στο χρόνο που αντιλαμβανόμαστε.
Και είναι σπάνιος, όσο ένας πελαργός σε ουρανοξύστη
και όσο ένα τζιτζίκι σε άδεντρο πέλαγος.
Image
Ματτίας Μάρε (Στρατής Φάβρος)
“κι ὁ φουκαριάρης ὁ Ἰησοῦς
κρεμιέται κάθε χρόνο στὰ ἔαρα”
Νίκος Καρούζος
«Στην ύλη εισχώρησα» με οιμωγές
και γοές ταπείνωσης, με ουρλιαχτά
Για τον ξεπεσμό τον αναπόφευκτο
Για τη μοιραία ηθική εκχώρηση της επιβίωσης
Ό,τι και αν κάνεις όσο κι αν θεωρείς
Η καθημερινότητα στο δικό της δρόμο
Σε υποβάλλει μισητά,
βδελυρότερο από τοκογλύφο
ρυπαρότερο από πόρνη που ασκείται
σε παράνομες πεολειχίες
Και σε ποιον την ελπίδα μου να αποτείνω;
Εμείς όλοι, οι ίδιοι, δεν είμαστε
αυτοί που μας κρεμάσαμε;
Ματτίας Μάρε (Στρατής Φάβρος)
http://roger.kustner.free.fr/pages/artistes/art077.htm
http://www.visual-arts-cork.com/old-masters/matthias-grunewald.htm
Πίνακας: Matthias Grünewald, Crucifixion from the Isenheim Altarpiece
Image
Nίκος Βουτσινάς, Το δωμάτιο
Είμαι ολόκληρο το δωμάτιο. Το σώμα μου είναι έως εκεί που φτάνει η πόρτα. Ούτε χιλιοστό παραπέρα. Ως την καφέ λαδομπογιά της πόρτας. Τα δάχτυλα των χεριών μου είναι σοβατισμένα λευκά με ρελιέφ ειδικό για ταβάνια. Οι γάμπες μου είναι βρόχινα παράθυρα, και οι κολόνες με τις σιδερόβεργες τα τσακισμένα γόνατά μου, φυτρωμένα βαθιά μέσα στη γη. Το στραβοκαρφωμένο ρολόι στο διάδρομο –αυτό που κάθε τόσο το γυρνώ πέντε λεπτά– είναι οι χτύποι της καρδιάς μου. Έξω από δω δεν υπάρχω.
Το βασίλειό μου είναι εδώ, με τις αποθήκες των σπιτιών και τα καμπαναριά, με τα σκυφτά σκυλιά και τις πέτρες στους βρεγμένους χωματόδρομους. Με τα κατεβασμένα καπέλα των χωρικών, με τη σιωπή και το ξεθωριασμένο πορτοκαλί του φθινοπώρου. Με τις λίμνες και τα σκοτεινά δάση, την πρωινή πάχνη πάνω στις στέγες. Με την πανδαισία των αγέννητων λουλουδιών και με τον ήσυχο άνεμο. Οι αισθήσεις μου όλη μέρα ξεσταχίζουν και φουρνίζουν, και τις νύχτες αποκοιμιούνται μ’ ένα χλωμό κίτρινο φως στις σοφίτες, μετρώντας τα σύννεφα. Και τις ατέλειωτες στρατιές των ξωτικών μου. Είμαι ολόκληρο αυτό εδώ το δωμάτιο.
Μόλις βγω από δω εξαϋλώνομαι. Αποσυντίθεμαι και καταστρέφομαι και δυσκολεύομαι κάθε φορά να επιστρέψω. Γι’ αυτό μένω εδώ. Σ’ αυτό εδώ το δωμάτιο. Η κοιλιά μου είναι αυτό το γραφείο που γράφω. Ο ομφαλός μου για την ακρίβεια, ορθάνοιχτος. Οι φτερούγες των χεριών μου χτυπούν δυνατά πάνω στους τοίχους και κάνουν παράξενους ήχους, απόκοσμους. Μ’ αρέσει αυτή η μουσική. Μ’ αρέσει αυτό το δωμάτιο. Είναι τ’ αυτιά μου. Είμαι αυτό εδώ το δωμάτιο. Το σώμα μου είναι έως εκεί που φτάνει η πόρτα. Ούτε χιλιοστό παραπέρα.
Πίνακες: Beatriz Martin Vidal, Aron Wiesemfeld
H μουσική είναι επιλογή του Νίκου Βουτσινά
Image
Kωνσταντίνος Λουκόπουλος
Όταν η σελήνη ανάβει/
γυρίζουν προς τα έσω/
αναζητώντας/
ο καθένας τον σπασμένο ήλιο του/
χωρίς επιτυχία προφανώς/
δεν συγκλίνουν οι γραμμές του είναι/
σε κοίλα κάτοπτρα/
Πίνακας: Adam Rhude
Image
Mαρία Μαργαρίτη
Απ΄ τις ραγισματιες του τοιχου
σε βλεπω μεσα στο μπουντρουμι σου
να ξεφυσας έναν τυφωνα θυμο
Ηρωας υπο ορους
Υπο αιρεση
Δογματικος, Ισχυρογνωμων, Νομοθετης.
Ολες οι αξιες σου αποστραμμενες απ΄τον Κοσμο.
Ολη σου η ψυχη μια μηχανη ενδοσκοπησης.
Γρηγορα κλεινω τις μικρες ραγισματιες
Με σβωλους απ΄ τη λασπη μου
Γρηγορα και πιο γρηγορα.
Και μια ματια σου αν με πετυχαινε
Κατακαρδα
Θα με αποσβολωνε
Θα με εκανε κομματι του εντος σου
Και μια ματια θα με φυλακιζε στο απανθρωπο
των αυστηρων σου ιδεων.
Στο σκληρο παραδεισενιο κηπο
Οπου τα λαθη μενουν ασυγχωρητα
Μαρία Μαργαρίτη
Πίνακας: Juan Gatti
Image
Μαρία Μαργαρίτη, O θανατος, το καλυτερο Photoshop
Πρωτα τη σκοτωσε.
Με μια βαθια μαχαιριά.
Επειτα την αγαπησε. Βαθια.
Ηταν νεκρη και στολισμενη μεσα του.
Και δικαιωμενη.
Αρα ομορφη.
Αναμνηση πια.
Αρα ακινδυνη.
Εμ, βεβαια.
Τα πτωματα κι οι αναμνησεις είναι πιο τρυφερα απ’ τους ανθρωπους.
Δεν διαμαρτυρονται.
Δεν αντιμιλουν.
Δεν εχουν ηλιθιες απαιτησεις.
Δεν σου χαλανε τη σειρα.
Διπλωνουν στα δυο και δεν πιανουν πολύ χωρο.
Α, ναι! και οι «εξ α π ο σ τ α σ ε ω ς» αγαπες
Αλλα πανω απ’ όλα οι ανεκπληρωτοι ερωτες.
Αυτοι κι αν είναι μεγα κελεπουρι!
Χαριζουν ένα αισθημα γλυκο
της παραλιγο πληροτητας
στην ματαιωμενη στην ανεκπληρωτη
στην «παραλιγο ζωη»
Φωτογραφία: Peter Kemp
.
.
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 