Σκάψαμε με τα χέρια
το χώμα της ανάστασης
(μήτρα ζωής η γη
υιών και θυγατέρων),
ποτίζοντας ρίζες
που αλωνίσαμε
(δούναι και λαβείν
κατά φύσιν
κεκτημένα),
ξεθάβοντας νεκρούς
που αφορίσαμε
(δούναι και λαβείν
παρά φύσιν
τεκταινόμενα).
Από τη συλλογή Γραβάτα δημοσίας αιδούς
http://www.dimitriskraniotis.com/
Όταν λοιπόν μιλώ για τα πεύκα, τα πλατάνια, τα κρύα νερά, τις ελιές και τους σταφιδόκαμπους, υπονοώ την αίσθηση που μου μεταδίδει η εικόνα του ολύμπιου τοπίου, η οποία έχει εμποτίσει βαθιά το συναισθηματικό μου κόσμο. Η αίσθηση που με οδηγεί μέσα από την εικόνα, σε βαθύτερες πηγές αυτογνωσίας, που μόνο με την κατάλληλη πνευματική άσκηση μπορείς να εντοπίσεις και να τη φέρεις, μέσω της τέχνης σου, στο φως. Αυτό καλείται να ανιχνεύσει ένας καλός καλλιτέχνης, πέρα από το πρώτο κοίταγμα των εικόνων.
Ηλίας Ανδριόπουλος, Αντι-ηχήσεις (Yστερόγραφο για την αρχαία Ολυμπία), σελ. 173, Εκδόσεις Μαΐστρος
Σκουριασμένο σούρουπο
με θύλακες νύχτας να παραμονεύουν,
γωνία ασήμαντης οδού και βορεινής ακτής
μιας σύμπτωσης
άγγιξες την άκρη του βιαστικού παλτού μου
και σταμάτησες.
Φύσηξε για λίγο μια άρρωστη νιότη
πολύ λίγο, να, ώσπου να πάρεις σχήμα.
Ψέλλισες κάτι. Σε άγνωστη γλώσσα μου φάνηκε.
Νόμισες πως εντυπωσιάστηκα.
«Μα, είσαι πεθαμένος από χρόνια»
σου είπα ατάραχα «δεν το ήξερες;»
Σε κήδεψα σ’ έναν φριχτό κήπο
από μπελαντόνες στη μέση της θάλασσας.
Γύρω-γύρω άλειψα άβυσσο σιωπής.
Τη μύτη σου, την κήδεψα χωριστά
σ’ ένα κουτί από αμίαντο
γιατί άνθιζε ψέματα συνεχώς.
Το όνομά σου το ’τριψα στα πουλιά
που ’θέλαν να πεθάνουν.
Τον όρκο σου τον κρέμασα
στο φεγγάρι να σκιάζονται
τα μικρά κορίτσια
πριν κερώσουν με το αίμα τους
το νήμα της αγάπης
«Τι να την κάνω τη συγγνώμη σου τώρα;»
είπα, και συνέχισα το δρόμο μου
βάζοντας δύο κέρματα
στα μάτια του γερο-ζητιάνου
που άκουσε τα ιώδη και πέτρωσε.
Στο μεταξύ είχε νυχτώσει πολύ…. .
Μέσα κι έξω από το σώμα.
Πρωτα τη σκοτωσε.
Με μια βαθια μαχαιριά.
Επειτα την αγαπησε. Βαθια.
Ηταν νεκρη και στολισμενη μεσα του.
Και δικαιωμενη.
Αρα ομορφη.
Αναμνηση πια.
Αρα ακινδυνη.
Εμ, βεβαια.
Τα πτωματα κι οι αναμνησεις είναι πιο τρυφερα απ’ τους ανθρωπους.
Δεν διαμαρτυρονται.
Δεν αντιμιλουν.
Δεν εχουν ηλιθιες απαιτησεις.
Δεν σου χαλανε τη σειρα.
Διπλωνουν στα δυο και δεν πιανουν πολύ χωρο.
Α, ναι! και οι «εξ α π ο σ τ α σ ε ω ς» αγαπες
Αλλα πανω απ’ όλα οι ανεκπληρωτοι ερωτες.
Αυτοι κι αν είναι μεγα κελεπουρι!
Χαριζουν ένα αισθημα γλυκο
της παραλιγο πληροτητας
στην ματαιωμενη στην ανεκπληρωτη
στην «παραλιγο ζωη»
Φωτογραφία: Peter Kemp
.
.
Η ΣΥΝΤΑ-ΓΗ γυριζει (ΙΙ)
O Souperman δεν είναι κρετινος
Να σωζει αιωνια ξανθες
Με προεμμηνορροϊκό συνδρομο
Και τσιχλοφουσκα εκει που η σαμπρελα χανει αερααααααα(χ)
Εκανε μαθηματα διαλογισμου
Στην αλχημεια του Κοελιο
Και τωρα ξερει πως το συμπαν
Δεν δινει δεκαρα
Αλλα η «τυχη» είναι ενας ακομη τροπος
Ενας ακομη Θεος
Για να προβαλουν πανω του οι ανθρωποι την αφανερωτη —ακομη και στους ιδιους—
τη βαθια επιθυμια τους.
Αυτή που οριζει τη μοιρα τους.
Ετσι ο Souper εγινε απλος
κι εμεις;
καπως καλυτερα — μα τον Θεό…
Μαρία Μαργαρίτη
Πίνακας: Igor Morski
«Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν.»
Κι οι ποιητές μπροστά από έναν άνθρωπο δεν
κρύβονται;
οι ποιητές κουβαλούν ατόφιο το βάρος
όλου του φάσματος της ανθρώπινης φαιδρότητας,
εξιλεώνονται ότι για μια στιγμή …
ακέραια και πολύτιμη
σε επαφή θα βρεθούν εντελή
με την ηθική της ιδέας καθαρότητα,
δεν σου μιλώ γι’ εκείνους
που ποιητών δόξα ζηλούν
μὴ γάρ σε θρῆνος οὑμὸς εἰς ἔχθραν βάλῃ
σου μιλώ για τους Ποιητές
που θα καούν και θα αναληφθούν
για χάριν της ιδέας, του ποιήματος, του χρέους.
Πετιῶμαι ἀπάνω. Ἡ ἀλαφρότη μου
εἶναι ἴσια με τὴ δύναμή μου.
Aυτή η ορθότης, πιθανόν, είν’ η αιτία της μομφής.
Mαττίας Μάρε
Φωτογραφία: Gjon Mili
http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=795
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 