Children watching the story of St. George and the Dragon at the Puppet Theater in Τhe Tuileries
Author Archives: Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Image
Ενάργεια είχαν τα λόγια της:
Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Μετάνοιες
.
Ενάργεια είχαν τα λόγια της:
“Από ένστικτο και πείρα δύσκολα ενδίδω.
Θέλω ο άνδρας να με πολιορκεί επίμονα,
να παρακαλάει, να χάνει τον εαυτό του για χάρη μου.
Αλησμόνητος μένει στο μυαλό μου ένας θαυμαστής
σε κάποιο ταξίδι.
Πριν πέσουμε στο κρεβάτι και όπως ήμουν όρθια,
με λατρεία έσκυψε στα πόδια μου, κι έκανε μετάνοιες
στο γυμνό μου σώμα,
μετά από τα γόνατα άρχισε να με φιλάει”.
Από τη συλλογή “Ηδονή και εξουσία” Μεταίχμιο, 2009
Φωτό: Talon Abraxas
Video
Άκης Δήμου, Η Μαργαρίτα Γκωτιέ ταξιδεύει απόψε
ΑΡΜΑΝΔΟΣ: Είμαστε ζωντανοί, Μαργαρίτα. Οι κήποι είναι ακόμα εκεί. Μας περιμένουν. Θα πάμε ξανά! Μαζί!
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ: Κανείς δεν είναι μαζί… κανείς με κανέναν. (παύση) Τα κεριά … Σβήστε τα κεριά!
AΡΜΑΝΔΟΣ: Δεν έχω ωραιότερο όνειρο από εσένα.
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ: Κανείς με κανέναν. Μια νύχτα μόνο, κι ύστερα… ύστερα έρχεται μέσα από το στήθος σου ένα δέντρο… ένα πυκνό ανήμερο δέντρο… κλαδιά και φύλλα τυλιγμένα πάνω σου, κι είσαι πια μόνη, μόνη… εσύ και το δέντρο… χωρίς ένα πουλί, χωρίς ένα λουλούδι… χιλιάδες φύλλα κι ούτε μια καμέλια… Βρέχει έξω; (…)
Άκης Δήμου, Η Μαργαρίτα Γκωτιέ ταξιδεύει απόψε (θεατρική μεταγραφή του μυθιστορήματος του Α. Δουμά Η κυρία με τις καμέλιες, 2005)
http://www.ntng.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=64&item=923
Τα κείμενα είναι από το βιβλίο του Άκη Δήμου και τη θεατρική παράσταση: “Η Μαργαρίτα Γκωτιέ ταξιδεύει απόψε”, που στηρίχθηκε στο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά: “Η κυρία με τις καμέλιες”
La dame aux camélias, d’Alexandre Dumas Fils
« …Tu comprends que le bonheur ne rentre pas aussi brusquement dans un cœur désolé depuis longtemps, sans l’oppresser un peu…»
http://www.alalettre.com/dumas-fils-oeuvres-la-dame-aux-camelias.php
.
.
Image
Σκοτ Φιτζέραλντ, O μεγάλος Γκάτσμπυ
Ο κεντρικός μηχανισμός της αφήγησης ή, πιο σωστά, το ρομαντικό πάθος του Γκάτσμπυ για την Νταίζυ είναι ένα από τα αξεπέραστα μοτίβα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το πάθος που βρίσκει ανταπόκριση και οδηγεί στην τεκνογονία –ευλογημένο ψυχικά και κοινωνικά– μπορεί να επαληθεύει τους νόμους της ζωής, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με το «άρρωστο» και ως εκ τούτου «λογοτεχνικό» πάθος του εραστή, ο οποίος δεν επιβεβαιώνεται. Ο Γκάτσμπυ εμφανίζεται περίπου ως τριτοξάδελφος του Χήθκλιφ, ως μακρινός συγγενής του Φρεντερίκ, του ήρωα της Αισθηματικής Αγωγής του Φλωμπέρ, ίσως και του κατοπινού ήρωα της Συνείδησης του Ζήνωνα. Το σκοτάδι, ο φθόνος, το πάθος για εκδίκηση συγκροτούν έναν μύχιο κόσμο που μπορεί να φτάσει μέχρι φόνου, παρά το γεγονός ότι η αρχική επιθυμία λάμπει από αθωότητα. Ο έρως, με άλλα λόγια, είναι άπειρος, ενώ ο γάμος έχει όρια τα ίδια τα παιδιά. Έτσι, άλλωστε, εξηγείται και το πάθος χωρίς ανταπόκριση, που είναι μεν σκοτεινό, αλλά δημιουργεί άτομα τα οποία –τελικά– ευλογούν τη λογοτεχνία και ενίοτε τον ίδιο τον θάνατο. Το εντυπωσιακό σε αυτό το καταλυτικό πάθος χωρίς ανταπόκριση είναι ότι η γυναίκα δεν δοξάζεται, απεναντίας είναι μια «όμορφη χαζούλα» με μια ναζιάρικη φωνή – «μια φωνή γεμάτη λεφτά»!
———
«Η φωνή της έχει μιαν αναίδεια, είπα. Είναι γεμάτη – δίστασα. Η φωνή της είναι γεμάτη λεφτά, είπε απότομα. Ναι, αυτό ήταν. Δεν το είχα καταλάβει μέχρι τότε. Ήταν γεμάτη λεφτά – αυτή ήταν η ανεξάντλητη γοητεία της κυματιστής φωνής της, αυτό το ανεβοκατέβασμα, το κουδούνισμα… Ψηλά σε ένα λευκό παλάτι, η θυγατέρα του βασιλιά, το χρυσό κορίτσι…».
(…)
O Χέμινγουεϊ επέτυχε έναν περίτεχνο χαρακτηρισμό της λογοτεχνικής ιδιοφυΐας του Φιτζέραλντ:
«Το ταλέντο του ήταν τόσο φυσικό, όσο τα σχέδια στα φτερά μιας πεταλούδας. Στην αρχή δεν είχε μεγαλύτερη επίγνωση του ταλέντου του απ’ όση έχει η πεταλούδα για τα χρώματά της κι ούτε καταλάβαινε πότε το χνούδι των φτερών του τριβόταν και χάλαγε. Αργότερα συνειδητοποίησε τη φθορά στα φτερά του, κατάλαβε την κατασκευή τους και άρχισε να προβληματίζεται, αλλά δεν μπορούσε να πετάξει πια γιατί η λαχτάρα να πετά είχε χαθεί και θυμόταν μόνο όταν πετούσε χωρίς καμιά προσπάθεια».
Του Κωστή Παπαγιώργη (Lifo, 28/03/13)
Σχόλιο: Πέραν των άλλων, ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του μυθιστορήματος αυτού είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Φιτζέραλντ παίζει με το φως. Ένας προσεκτικός αναγνώστης αντιλαμβάνεται ήδη εξαρχής ότι το τέλος θα είναι τραγικό. Το φως είτε πρόκειται για κεριά, πολυελαίους, λάμπες, δύση ή ανατολή ηλίου, φανοστάτες… προοικονομεί. Είναι το καλύτερο μυθιστόρημα, απ’ όσα έχω διαβάσει έως σήμερα, όπου ένα σημαίνον προοικονομεί και κινητοποιεί με τέτοιον τρόπο τη δράση,
Image
Γιώργος Λίλλης, «H Δίκη» του Κάφκα… επίκαιρη
Το αμάρτημα του Γιόζεφ στο μυθιστόρημα η Δίκη του Κάφκα είναι ότι δεν παραδέχεται το έγκλημά του. Ο ήρωας δείχνει με ποιο τρόπο μπορεί να εξαρθρωθεί με σχετική ευκολία το όριο του ατομικού με του συλλογικού, αλλοίωση μέσα στα πλαίσια του κόσμου, ο οποίος όχι μόνο μας περιβάλλει, αλλά και μας διαμορφώνει. Κάποιος πρέπει να παίξει το ρόλο του κακού, για να υπάρχουν καλοί, κάποιος πρέπει να καθοδηγήσει, για να υπάρχουν καθοδηγούμενοι, κάποιος πρέπει να νομοθετήσει, για να υπάρχουν τηρητές νόμων.
Το σύστημα, έκδηλα απορροφά και αφομοιώνει την ατομική ουσία, δεσμεύει την ελευθερία κινήσεων, καταχράται όσους αντιστέκονται.
Ο Γιόζεφ Κ δεν γνωρίζει το έγκλημα που διέπραξε. Οι υπόλοιποι όμως έχουν αποδεχθεί την άποψη ότι το διέπραξε. Από ένα σημείο και μετά δεν έχει σημασία, ούτε και για τον ίδιο ακόμα, η συγκεκριμένη εγκληματική πράξη, αλλά η αποδοχή της ενοχής, η δημόσια κατάθεση ότι είναι πράγματι ένοχος και πως εκείνος δεν ήταν έτοιμος, ώστε να συνειδητοποιήσει το ειδικό βάρος που έπαιρνε η δίκη του, η απολογία του, η ίδια του η ζωή και ο αντίκτυπός της στη κοινωνία.
Δεν είσαι λοιπόν αυτός που πίστευες ότι είσαι, δεν είσαι ούτε καν αυτό που ονειρεύτηκες ότι είσαι, αλλά είσαι αυτό που οι άλλοι έχουν προσδιορίσει ότι είσαι.
Η προσωπικότητα του Γιόζεφ, η αδιάφθορη ψυχή του έχει πίσω από τις λέξεις έναν ευγενή δημιουργό, ο οποίος καλείται να απολογηθεί στον ίδιο του τον εαυτό και κατ΄ επέκταση στον ιδιωτικό χώρο όπου δρα αυτός ο εαυτός. Σαν τυφλός ξιφομάχος που προσπαθεί απεγνωσμένα να πετύχει το στόχο του. Αν ο στόχος αυτός δεν είναι ούτε καν προσδιορισμένος τότε η κατάσταση γίνεται πιο τραγική, αφού οι αντίπαλοι μπορεί να είναι πολλοί και οπουδήποτε. Ο Γιόζεφ Κ αυτοτραυματίζεται, αγωνιά, προσπαθεί να αποβεί σε μια καίρια κίνηση για να τον οδηγήσει σε συμπεράσματα τα οποία θα του δώσουν το έναυσμα να προσδιορίσει το περιβάλλον του και τον εαυτό του μέσα στο περιβάλλον του. Η αυτογνωσία είναι μια ψευδαίσθηση ή μια ετυμηγορία; Η διορατικότητα είναι ωριμότητα; Η αντισυμβατικότητα; Ποιος από εμάς τους δυο θα παίξει τον Γιόζεφ και ποιος τον φύλακα που τον συλλαμβάνει;
«Το μόνο που μπορώ τώρα να κάνω», σκέφτεται ο Γιόζεφ, «είναι να διατηρήσω ως το τέλος το μυαλό μου νηφάλιο. Επεδίωκα πάντα να αδράξω τον κόσμο με είκοσι χέρια, και μάλιστα για ένα σκοπό όχι και τόσο αθώο. Ήταν λάθος. Θ΄ αφήσω λοιπόν να με κατηγορήσουν ότι, έναν ολόκληρο χρόνο που κράτησε η δίκη μου, δε διδάχτηκα απολύτως τίποτα;»
Τα λόγια αυτά, λίγο πριν οι δύο φύλακες τον δολοφονήσουν, αποτελούν την κορύφωση της δραματικής γλώσσας του Κάφκα. Πόσο επίκαιρα λόγια στις μέρες μας. Σήμερα ζούμε στην Ευρώπη μια παρόμοια κατάσταση. Η πολιτική και το οικονομικό λόμπι μας φόρτωσαν μια ζωή που δεν θελήσαμε να ζήσουμε. Μια ζωή από δεύτερο χέρι. Και τώρα πληρώνουμε. Σε μια κοινωνία όπου η κοινή γνώμη παίζει τον ρόλο του δημοδιδάσκαλου, ποιος θα αντισταθεί; Ποιος θα αλλάξει ρότα ψάχνοντας σε άλλους δρόμους την ουσία της πραγματικής ζωής;
Αrtwork: Chiharu Shiota
Image
Σαν να λέμε (εν είδει «υπεράσπισης») «θα το μπαλώσουμε, γιατί τα έχει και μισοχαμένα… κι ας δώσουμε τόπο στην οργή. Με το ένα πόδι στον τάφο είναι! Kαι η θεια μου η Καλλιόπη τα ίδια λέει! Δεν βαριέσαι… αλλιώς έπρεπε να τα πει, αλλά τι περιμένεις από τις γριές;».
Λουπάκη Ευγενία (Eφημερίδα η Αυγή on line) Το λίγο του κόσμου (και ένα σχόλιο επ’ αυτού)
Πίνακας: Κris Lewis
Ολόκληρο τo κείμενο της κ. Λουπάκη στον παρακάτω σύνδεσμο
http://www.avgi.gr/article/297105/to-ligo-tou-kosmou
( …)
Εκείνο που με τρομάζει είναι ότι η λαίλαπα των καταδικαστικών σχολίων για την επίμαχη φράση ξέσπασε πριν δημοσιευθεί η ακριβής διατύπωση και η όλη τοποθέτηση της 82χρονης ποιήτριας. Ότι είδα σε γνωστό ειδησεογραφικό μπλογκ, που κατάλαβε ότι το θέμα “πουλάει”, να αναρτάται το θέμα με τίτλο “ρατσιστικό παραλήρημα”, ότι είδα ανθρώπους που εκτιμώ και που με γνωρίζουν προσωπικά να αναρωτιούνται τί κοινό μπορεί να έχω εγώ με τη Σώτη Τριανταφύλλου, επειδή αντέδρασα στην πυρά που κατά τη γνώμη μου στήθηκε. Και να επιστρατεύονται παλιότερες θέσεις της, όπως η περιβόητη διακήρυξη των 32 “πνευματικών ανθρώπων” υπέρ του Μνημονίου, για να δικαιολογηθεί η μήνις για το παγκάκι. ( …) Αλλά είναι ποιήτρια. Σε κάποιους από μας μιλάει η ποίησή της, σε άλλους όχι. Όσο για τον δημόσιο λόγο της, απ’ τη στιγμή που αποφασίζει να τον εκφέρει, δικαιούμαστε όλοι να τον κρίνουμε. Αφού ακούσουμε, αφού διαβάσουμε, αφού ενημερωθούμε, αφού σκεφθούμε. Όχι σαν όχλος, αλλά ως ελεύθεροι, σκεπτόμενοι, ευαίσθητοι άνθρωποι. Ως αριστεροί, δηλαδή, που έχουμε όλοι, μα όλοι, αμαρτήσει…
Φωτό: Robert Doisneau
Σχόλιο
Το παραπάνω λινκ μού απεστάλη χθες το βράδυ από κάποιον δημοσιογράφο, ο οποίος είχε διαβάσει το δικό μου σχόλιο για την Κική Δημουλά http://wp.me/p2VUjZ-29I, και εκτίμησε το ανθρώπινο και ειλικρινές, που το διέπνεε. Το δικό μου, βεβαίως, κείμενο, εν πλήρει συνειδήσει, δεν συναντά τον αυστηρό δημοσιογραφικό λόγο, διότι δεν επρόκειτο να δημοσιευτεί σε κάποια εφημερίδα, αλλά στο δικό μου ιστολόγιο, στο οποίο μου επιτρέπω να χρησιμοποιώ και το προσωπικό μου ύφος. Δεν εκπροσωπώ, άλλωστε, κανέναν, παρά μόνον τον εαυτό μου. Αρχής γενομένης, κάναμε και μία συζήτηση για τα λάθη της Αριστεράς, τα οποία είναι και γνωστά και επαναλαμβανόμενα, και, οπωσδήποτε, απογοητευτικά, όταν κανείς ορίζει την αριστερή σκέψη όπως ακριβώς η κ. Λουπάκη. Το κείμενό της, στην ουσία, διασταυρώνεται με τη δική μου άποψη, και είναι ευτυχές, που, επιτέλους, στην «Αυγή» δημοσιεύεται ένα άρθρο, που εκπροσωπεί το «όραμα» της παλιάς αριστερής διανόησης. Η σκέψη της κ. Λουπάκη είναι νηφάλια, καθαρά πολιτική και οργανωμένη. Η κ. Λουπάκη, ως φαίνεται, δέχθηκε πυρά από τους συναδέλφους της. Αλλά αυτός είναι ο χώρος της δημοσιογραφίας, και είναι γνωστές οι τακτικές που χρησιμοποιούνται.
Φωτό: Henri Bresson
Εκείνο, όμως, που είναι άξιον προβληματισμού αφορά στη θέση των ομοτέχνων της Κικής Δημουλά. Προσωπικά, διαβάζοντας διάφορα άρθρα, είδα, μεταξύ άλλων, και το κείμενο του Γιώργη του Γιατρομανωλάκη (εδώ έχουν ενδιαφέρον τα σχόλια που έγιναν) http://www.tovima.gr/opinions/artic/?aid=511799#.UYyKd29zz6I.facebook, αλλά και την ανακοίνωση συμπαράστασης της Eταιρείας Συγγραφέων http://www.tanea.gr/news/culture/article/5016702/sto-pleyro-ths-kikhs-dhmoyla-h-etaireia-ellhnwn-syggrafewn/#externaldisquss_div
Το να μην είναι σε θέση να διαβάζει σωστά κανείς ένα απλό κείμενο μπορεί να γίνει, εν μέρει, κατανοητό, όταν πρόκειται για ανθρώπους οι οποίοι ούτε έχουν ιδιαίτερη σχέση με το χώρο των Γραμμάτων ούτε εκδοτική παρουσία, είτε αμιγώς στο χώρο της λογοτεχνίας είτε στο χώρο της αρθρογραφίας και του δοκιμίου. Ένας υποτιθέμενος «συγγραφέας» όμως; Διότι περί αυτού πρόκειται και, μάλιστα, ύστερα από όλον τον οχλοκρατικό θόρυβο, ύστερα από τη δημοσίευση ολόκληρου του κειμένου της Κικής Δημουλά, και κυρίως, ύστερα, από την ανακοίνωση της Eταιρείας Συγγραφέων.
Για μένα εγείρονται, στο συγκεκριμένο σημείο, θέματα δεοντολογίας. Με τι ήθος, απλώς επειδή κάποιος έχει καλές δημόσιες σχέσεις, αποκαλεί δημοσίως έναν ομότεχνο «ηλικιωμένη…», έμπροσθεν της κάμερας, εν είδει «υπεράσπισης» (η πνευματικότητα, ο φόβος και η περιγραφή μίας πραγματικότητας έχουν ηλικία;) προχωρώντας σε δημόσια και αρνητική «λογοτεχνική κριτική» (εν είδει «υπεράσπισης»), δίνοντας έμφαση στην «υπερπροβολή» της (εν είδει «υπεράσπισης») και, δοθείσης ευκαιρίας, εμπλέκοντας, με εντελώς άστοχο τρόπο, δύο διαφορετικά θέματα, αποπροσανατολίζοντας άλλη μία φορά και ομιλώντας (εν είδει «υπεράσπισης») για λαϊκό αίσθημα που καταφέρεται εναντίον της ποιήτριας λόγω παλαιότερών της θέσεων; Ποιος καταφέρθηκε εναντίον της Κικής Δημουλά, ο λαός ή οι δημοσιογράφοι;
Photo: Emil Brunner
Εν τέλει, πώς «καταδέχεται» ο ίδιος να βρίσκεται στην ίδια λίστα με ανθρώπους, το έργο των οποίων και τη στάση όχι μόνον δεν εκτιμά «λόγω ηλικίας», αλλά τους «αποκηρύσσει» (εν είδει «υπεράσπισης») ονομαστικά και δημοσίως με αυτόν τον, κατά την άποψή μου, επιπόλαιο τρόπο, που μόνον ως «υπεράσπιση» δεν λειτούργησε, καθότι επέμενε να μην « διαβάζει» ολοκληρωμένο το κείμενο της Δημουλά, κρατώντας αποκλειστικά και μόνον μία φράση; Ποιον εμπαίζει, τάχα υποδυόμενος τον συνήγορο; Από την άλλη, πώς είναι δυνατόν να είναι δεκτοί, από την Εταιρεία Συγγραφέων, κάποιοι, οι οποίοι δεν είναι καν σε θέση να διαβάσουν ολοκληρωμένα και να ερμηνεύσουν το πλέον απλό κείμενο και των οποίων, τόσο οι τακτικές όσο και οι συμπεριφορές τους, δίνουν έναυσμα σε εμφύλιες διαμάχες εν είδει «υπεράσπισης» ;
Και τι λόγο ύπαρξης μπορεί να έχει η Εταιρεία Συγγραφέων ως θεσμός, όταν δεν τηρούνται στοιχειώδεις κανόνες ευγένειας (εν είδει «υπεράσπισης») μεταξύ των μελών; Η «διαφορετική άποψη» (εν είδει «υπεράσπισης») δεν συνεπάγεται προσβολή με το επίθετο της «ηλικιωμένης», που οδηγεί σε συνειρμούς για δυσλειτουργία σκέψεως, κρίσεως και δυσκολίας ελέγχου του θυμικού μέρους.
Σαν να λέμε (εν είδει «υπεράσπισης») «θα το μπαλώσουμε, γιατί τα έχει και μισοχαμένα… κι ας δώσουμε τόπο στην οργή. Με το ένα πόδι στον τάφο είναι! Kαι η θεια μου η Καλλιόπη τα ίδια λέει! Δεν βαριέσαι… αλλιώς έπρεπε να τα πει, αλλά τι περιμένεις από τις γριές;».
Εάν το αναλύσει κανείς, θα διαπιστώσει ότι η βάση της μομφής (εν είδει «υπεράσπισης») παραμένει, δεν αναιρείται η κακοήθης διαστρέβλωση, αλλά (εν είδει «υπεράσπισης») προστίθεται και η «ανακουφιστική» μομφή της ηλικίας. Ποια είναι η εικόνα που δίνεται προς τα έξω εις τους νουν έχοντας; Από πού να πιαστεί κανείς και σε τι να ελπίσει, όταν ο υποτιθέμενος κόσμος των Γραμμάτων εμφανίζει συμπεριφορές και θέσεις που ενισχύουν την καταρρακωμένη, από τον τρόμο, την κακουχία και το αβέβαιο μέλλον, ορθή σκέψη της πλειονότητας;
Φωτό: William Wegman
Εάν δεν υπάρχουν κανόνες θεσπισμένης δεοντολογίας, τι νόημα έχουν αυτές οι λίστες των γραφόντων στην Εταιρεία Συγγραφέων; Στην biblionet, βρίσκει κανείς το έργο τους, εκδηλώσεις για τη λογοτεχνία και παρουσιάσεις βιβλίων οργανώνονται από πολλούς και διαφορετικούς φορείς· λέσχες, κινήματα ή άλλου τύπου συσπειρώσεις και θεσμοί, και «βραβεία» απονέμουν και συμμετοχή εμφανίζουν σε εκδηλώσεις που αφορούν τη λογοτεχνία εντός και εκτός της χώρας, επίλυση σε βασικά θέματα που αφορούν το καθεστώς του συγγραφέα όσον αφορά το συνταξιοδοτικό και την κοινωνική ασφάλιση δεν επιτεύχθηκε ποτέ, το διαδίκτυο προσφέρει άφθονο χώρο σε καθέναν να δημοσιεύσει αυτό που επιθυμεί, και, κυρίως, άνευ κριτηρίων, η ένταση, η βία, η υστερία και η επιθετικότητα είναι καθημερινή πραγματικότητα. Υπάρχουν τα πάντα.
Eρωτήματα θέτω. Είναι όπως το ερώτημα που, πλειστάκις, έχει διατυπωθεί για την ύπαρξη του ΝΑΤΟ σήμερα.
Για να κλείσω το σχόλιο, επισημαίνω ότι δεν έχω λόγο να αναφερθώ στο όνομα του συγγραφέως, διότι στόχος μου, αφενός, δεν είναι να δημιουργήσω ίντριγκες και να προβώ σε κατά μέτωπον επίθεση, και, αφετέρου, δεν θα προέβαινα ποτέ σε διαφήμιση (σ’ έναν χώρο, την απόλυτη ευθύνη του οποίου έχω εγώ) κάποιου, που πάντοτε θεωρούσα ότι το λογοτεχνικό του έργο δεν συμπορεύεται με τα αισθητικά μου κριτήρια. Δικαιούμαι κι εγώ, όπως καθένας, να έχω την προσωπική μου άποψη.
Φωτό: Eduard Boubat
Υπάρχουν πολλά «κακομαθημένα παιδιά» των μίντια : ως επί το πλείστον, προσωπικότητες υπερεκτιμημένες, υπερφίαλες και μειωμένων ικανοτήτων. Το ντεκαρτιανό «σκέφτομαι, άρα υπάρχω», θα μπορούσε να παραλλαχθεί και σ’ ένα «γράφω, άρα υπάρχω» στην περίπτωση αυτή. Το τι; όμως, είναι η ουσία της ερώτησης και το κατά πόσο αν αυτό που «γράφω» με συναντά στην πραγματικότητα και στη συμπεριφορά μου, όταν έρθει η ώρα, για να το αποδείξω…
Μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα συνέβαινε εάν η Κική Δημουλά αποφαινόταν δημοσίως ότι ευελπιστεί και σε «τιμητική σύνταξη», όπως αποφάνθηκαν άλλοι «εθνοσωτήρες συγγραφείς». Δεν άκουσα, ωστόσο, κανένα σχόλιο για το θράσος και την έλλειψη στοιχειώδους λογικής να ευελπιστείς, δημοσίως, να σε πληρώσει ένας ολόκληρος λαός από την τσέπη του, και, μάλιστα, τώρα που πεινάει, σε γνωρίζει, δεν σε γνωρίζει, εκτιμά ή δεν εκτιμά το έργο σου, επειδή απλώς και μόνον θεωρείς εαυτόν αφιερωμένο στη λογοτεχνία και ύψιστο αρωγό στην, καθ’ όλα τα φαινόμενα, πνευματική εξέλιξη της χώρας.
Φωτό: Gjon Mili
Κική Δημουλά, Ωδή σε μια επιτραπέζια λάμπα (και ένα σχόλιο για τα ευτράπελα)
Στη μνήμη του θείου μου
Παναγιώτη Kαλαμαριώτη
Παλιά επιτραπέζια λάμπα,
δουλεμένη από τεχνίτη Aνατολίτη
με φαντασία και πρόβλεψη.
Tην έφερ’ ένας θειος μου δικαστής από τη Σμύρνη
και στο φως της
δεθήκανε οι νόμοι με τις πράξεις των ανθρώπων.
H πείρα της μεγάλη στα ελαφρυντικά,
στο τι βρασμός ψυχής, τι προμελέτη.
Tόσα χτυπήματα στο στήθος από ζηλοτυπία,
βεντέτες για μια μεσοτοιχία,
για μια κατσίκα που μηρύκασε ξένο χορτάρι.
Γνώρισε πάμπολλους προτέρους έντιμους βίους
κι ερωτεύτηκε ενόχους.
Kαημένε θείε,
πώς τα πας μ’ αυτόν το νέο νομοθέτη
και τους νόμους του –
ύλη αδίδακτη ο θάνατος.
Tης ύπαρξής σου δεν πήγες συνήγορος.
Aλλ’ είναι η ζωή
απ’ τις χαμένες υποθέσεις,
ακόμα και για τους δυνατούς νομομαθείς,
όπως ήσουν.
Kληρονομιά μου τώρα η λάμπα.
Δουλεμένη με φαντασία
και προπαντός με πρόβλεψη.
Tο φως της, για νά ’ρθει να σταθεί
σαν άλλος ένας κουρασμένος αναγνώστης
του ίδιου μ’ εμένανε βιβλίου
ή σαν διαιτητής ανάμεσα στο άγραφο χαρτί,
που νικητής πάλι βγαίνει απόψε
και νικημένα όσα σκόπευα να γράψω,
πηδάει μέσ’ από πλούσια φύλλα φοινικιάς.
Kι αυτό υποκινεί βλάστηση.
Kάτω απ’ τη φοινικιά
στέκει, σκυφτός και μειλίχιος, ένας γέροντας.
Eίχε και φλέβα πείρας ο τεχνίτης:
μόνο φως, μόνο φύλλα φοινικιάς,
φόβων και καιρών αντίπαλοι δεν γίνονται.
H μοναξιά φοβάται μόνο τον άνθρωπο δίπλα σου.
Kαλά λοιπόν που είναι εδώ αυτός ο γέροντας.
Aνατολίτη τον δείχνει η κελεμπία, το σαρίκι
και το μαυριδερό άσαρκο πρόσωπο.
Tο χέρι του, απλωμένο σε σένα,
δεν ξέρεις αν σε καλεί να πλησιάσεις,
αν απαιτεί, εξηγεί, οδηγεί ή προβλέπει.
Όλ’ αυτά ένας τεχνίτης μπορεί να τα χωρέσει
στην ίδια κίνηση,
όπως κι η ζωή τα χωράει όλα στο ένα της πέρασμα.
Mπορεί να είναι μουεζίνης
κι ετούτη τη στιγμή να εξηγεί στο θεό του
τι λείπει από τον έναν κόσμο.
Mπορεί να είναι επαίτης.
Ή νυχτοφύλακας
της προεκτεινόμενης πέρ’ απ’ τη λάμπα τροπικότητας.
Ίσως ρήτορας ξεπεσμένος σε είδη διακοσμητικά,
ασκητής,
οδοιπόρος που πέτυχε ίσκιο αναπάντεχο
στην προεκτεινόμενη πέρ’ απ’ τη λάμπα έρημο.
Ποιος ξέρει; Kανένας περιηγητής,
που έχασε το δρόμο
αλλά και το νόημα της περιηγήσεώς του.
Kαι τώρα, υψώνοντας το χέρι, με ρωτάει
ποιος είν’ ο δρόμος και ποιο το νόημά του.
Eμένα ρωτάει
ποιος είν’ ο δρόμος και ποιο το νόημά του;
Nυχτοφύλακας ή επαίτης,
περιηγητής, ρήτορας,
μωαμεθανός ή άπατρις,
εμένα δεν με νοιάζει.
Eγώ,
έτσι που πέρασαν τα χρόνια,
έτσι που ήρθανε τα πράγματα,
Προφήτη τον ορίζω.
Γιατί Προφήτη τον χρειάζομαι,
έτσι που χάθηκαν τα χρόνια,
έτσι που στέκουνε τα πράγματα.
(από Tο λίγο του κόσμου, Στιγμή 1994)
Πίνακες: Danielle Duer
Από την πρώτη μέρα που ακούστηκαν οι χυδαιότητες για την Κική Δημουλά, ήθελα να κάνω την ανάρτηση αυτή. Αλλά είπα να σιωπήσω, θεωρώντας ότι, βλέποντας κανείς ολοκληρωμένο το κείμενο, θα αντιλαμβανόταν ότι επρόκειτο περί εκούσιας και κακόβουλης διαστρέβλωσης των λεγομένων της και ότι θα σταματούσε εκεί η τρομοκρατία της «λαϊκής συνείδησης».Δεν κρύβω ότι, βλέποντας ξεκρέμαστη τη φράση, σοκαρίστηκα, αλλά μου ήταν πολύ δύσκολο, από την άλλη, να πιστέψω ότι η Κική Δημουλά προέβη δημοσίως σε τέτοια ανόητη δήλωση. Αντί να ακολουθήσω έξαλλη τους οχλοκρατικούς ρυθμούς, έψαξα και βρήκα ολόκληρο το κείμενο. Όποιος γνωρίζει ελληνικά, δεν είναι δυνατόν να οδηγηθεί στα προβαλλόμενα συμπεράσματα.
http://www.nooz.gr/greece/ti-akrivos-eipe-i-kiki-dimoula-gia-tin-kupseli-kai-tous-metanastes
www.enikos.gr/stathis/143406,Epimetron.html
http://maga.gr/2013/05/07/i-kiki-dimoula-apanta-apoklistika-sto-maga-gr/
Είδα, ωστόσο, με μεγάλη έκπληξη και λύπη μου, ανθρώπους στο διαδίκτυο, που θεωρούσα νοήμονες, να κάνουν θλιβερές, άκρως προσβλητικές και άνευ αγχίνοιας αναρτήσεις, παίρνοντας το μέρος των μίντια, που, άλλη μία φορά, χρησιμοποιούν τη γνωστή τακτική της αποκοπής μίας φράσης από ένα κείμενο, για να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να παρασύρουν τον όχλο στις γνωστές τακτικές τους, που θρέφουν το λαϊκισμό και ηρωοποιούν τους άνευ ήθους εκπροσώπους τους, σε μια περίοδο επώδυνη και πραγματικής εξαθλίωσης ολόκληρης της χώρας. Υπό το πρόσχημα της «πασοκικής τσοβολικής δημοκρατίας και ισότητας», η χώρα οδηγήθηκε στη λαοκρατία, στην ισοπέδωση, στην αναξιοκρατία και στη λογική της μικροαστικής, βολεμένης και βλακώδους εξέγερσης από τον καναπέ της τηλεόρασης συνοδεία πίτσας και ροζ ιστοριών, την οποία, σιγοντάρει, αμήχανη και η Αριστερά, υπό το πρόσχημα της υπεράσπισης του μη κυρίαρχου λαού. Η Δεξιά γνωρίζουμε τι κάνει, οι προθέσεις της ήταν πάντα εμφανείς. Βεβαίως, σήμερα που ο πολιτικός λόγος είναι μονόδρομος, καθότι παγκοσμιοποιημένος, η διάκριση αυτή, μάλλον, σε ζοφερά συμπεράσματα μπορεί να οδηγήσει.
Οι μάγκες «αριστεροί» δημοσιογράφοι, αντί να κάνουν τη γνωστή πολιτική της πλάκας με τα κροκοδείλια δάκρυα για τους πάσχοντες αυτού του κόσμου, απλώς για να προβάλουν έναν τάχα «αριστερό» λόγο και αντίλογο προς τη «Δεξιά», ας αρθρώσουν έναν αντιΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ λόγο προς το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και τους οικονομικούς του δολοφόνους και ας γίνουν ακτιβιστές μαζί με τις αυτοεπιδοτούμενες μη κυβερνητικές οργανώσεις, την ώρα που μπατάρουν τα καράβια και πνίγεται ο έρμος ο κοσμάκης, ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ μεταναστευτική πολιτική. Οι μάγκες «αριστεροί» να κατέβουν σε απεργία πείνας μαζί με αυτούς που «πιάνουν τα παγκάκια» και τρέχουν σαν σκύλοι στα σκουπίδια για να βρουν ένα ξεροκόματο να φάνε, αντί να γυρνάνε στα στούντιο, ως καλοπληρωμένη και βολεμένη ιντελιγκέντσια της τέταρτης εξουσίας. Οι μάγκες «αριστεροί» βουρκοδημοσιογράφοι, με σπουδές στα Παρίσια και στα Λονδίνα, συμφοιτητές με τους «δεξιούς» γραβατωμένους και τους ζιβαγκάκηδες «σοσιαλιστές», ας καταλάβουν ότι ο λόγος που αρθρώνουν δεν είναι αριστερός, αλλά στυγνά κομματικός και ανεγκέφαλος. Και γίνονται γελοίοι.
Oι μάγκες φιλόστοργοι «αριστεροί» να μας πουν αν και όταν καλούν στο σπίτι τους «φίλους» να φιλοξενήσουν, αν τους πετούν σαν ζώα να κοιμηθούνε στο μπαλκόνι και τους αφήνουν χωρίς ρούχα και ατάιστους, για να ψοφήσουν απ΄ το κρύο και την πείνα. Οι μάγκες «αριστεροί» ας θυμηθούν τον Ξένιο Δία… και ας κάνουν και μία επανάληψη στο ότι ο ρατσισμός δεν έχει μόνον φυλετικό πρόσωπο, έχει πολλαπλά, ένα εκ των οποίων είναι και το κομματικό. Όρτσα για τον νέο εμφύλιο! Διότι ζούμε, εδώ και χρόνια, το σενάριο μίας ατέρμονης υποκουλτούρας, με στοιχεία που διαπνέουν τη συμπεριφορά εθνών αμνημόνων, ανιστόρητων και καταδικασμένων να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη που οδήγησαν σε εμφύλιες διαμάχες και εξοβέλισαν ανθρώπους ικανούς όχι μόνον από την πολιτική αλλά και την πνευματική σκηνή αυτής της χώρας, για λόγους καθαρά κομματικούς. Η καθαρή πολιτική σκέψη δεν μπορεί να είναι κομματική, και μάλιστα σήμερα που ο ρόλος των κυβερνήσεων είναι εκμηδενισμένος. Το κομματικό discours ισοδυναμεί με την απόχη του τρελού που προσπαθεί να μετατρέψει τα απωθημένα του σε καρβέλια εν μέσω της ερήμου των πολιτικών επιλογών. Πόσο μυαλό θέλει αυτό για να γίνει αντιληπτό!
Δεδομένης ευκαιρίας, πάτησαν πολλοί και στο σαρακοφαγωμένο εφαλτήριο της μπουρδολογούσας «λογοτεχνικής κριτικής», για να εκτοξεύσουν ρατσιστικά κριτήρια πεζολογικής ή σουρεαλιστικής ποιητικής απόφανσης, και να επιτεθούν σε ολόκληρο το έργο της Κικής Δημουλά. Άλλο το δεν μου πάει και άλλο το δεν είναι στη φόρμα του σωστό. Άλλο το δεν βάζω στο σαλόνι μου τον Ελ Γκρέκο και άλλο ότι ο Ελ Γκρέκο είναι ατάλαντος. Μέσα από αυτήν τη βλακώδη λογική, η Κική Δημουλά αντιμετωπίστηκε σαν κοκότα της δημοσιογραφίας, διαπλεκόμενη σε ξέπλυμα χρήματος και σαν κλινοσκεπάστρα από χνώτα μεγαλοεκδοτών και σημαιοφόρο πολιτικών σκοπιμοτήτων — τις γνωστές, δηλαδή, τακτικές της προβολής των χρυσών μετριοτήτων, των εγχωρίων μύθων ή των περισσότερων εχόντων «εξέχουσα» θέση στην ελληνική «λογοτεχνία», τους οποίους στο εξωτερικό δεν γνωρίζει κανείς, καθότι δεν μπορούν να συναγωνιστούν τα μεγάλα ονόματα της εγχώριας παραγωγής τους. Eάν δικαίως, ένα πρόσωπο, είναι αναγνωρισμένο και λαοφιλές, έχοντας μοχθήσει γι’ αυτό πάρα πολλά χρόνια, είναι η Κική Δημουλά. Η Δημουλά δεν επιβλήθηκε ποτέ με τη λογική του «λογοτεχνικού κομήτη», για να τυγχάνει τέτοιων χαμερπών και γλοιωδών σχολίων.
Τυχαίνει να μοιράζω, πλέον, τη ζωή μου ανάμεσα στην Ελλάδα και στο Βέλγιο. Αλλά εδώ και χρόνια, ζούσα αποκλειστικά στις Βρυξέλλες. Και ας μην πάει ο νους κανενός σε βιοπορισμό στους κόλπους της ΕΕ. Έφυγα κι εγώ από τη χώρα μου και ξέρω τι είναι να μεταναστεύεις, ν’ αφήνεις την πατρίδα σου, να βρίσκεσαι σε έναν ξένο τόπο, με άλλη κουλτούρα, με άλλη νοοτροπία, όπου δεν μιλούν τη γλώσσα σου και όπου πασχίζεις να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα. Ό, τι και να κάνεις είσαι ένας ξένος, και, μάλιστα, όταν είσαι και Έλληνας, έχεις να λουστείς τις προσβολές του τεμπέλη, του φαταούλα, του κλέφτη και του φοβερού βάρους για ολόκληρη την Ευρώπη. Έχεις να υποστείς τον ρατσισμό, αυτήν τη γενικευμένη στερεοτυπική φιλολογία, που σαρώνει τα πάντα αδιακρίτως προσώπων. Το υπέστην. Συνεπώς, η ευαισθησία μου σε θέματα μετανάστευσης και ρατσισμού είναι αυξημένη, και για το λόγο αυτό μού επιτρέπεται να έχω άποψη, η οποία, πέρα από την ακαδημαϊκή γνώση έρχεται να συγχρονιστεί και με το βίωμα.
Όταν έφθασα στις Βρυξέλλες, τόπο από τον οποίο γράφω αυτήν τη στιγμή το άρθρο μου, όχι μόνον καλοβαλμένη, όχι μόνον με χρήματα στην τσέπη μου, για να μπορέσω να ζήσω αξιοπρεπώς, αλλά και με ένα background κουλτούρας, ήμουν υποχρεωμένη, ήθελα δεν ήθελα, να περάσω από όλα τα στάδια της νομοθετημένης βέλγικης μεταναστευτικής πολιτικής. Κάποιος, ο οποίος ζούσε αξιοπρεπώς, έχοντας σπίτι, εργασία και ήταν φορολογούμενος πολίτης όφειλε να εγγυηθεί για μένα, προκειμένου να μου δοθεί ένα χαρτί εξάμηνης προσωρινής διαμονής. Στο διάστημα αυτό, η Αστυνομία πέρασε, σε ανύποπτο χρόνο, τρεις φορές από το σπίτι, για να διαπιστώσει, εάν όντως η δήλωση που είχε γίνει στα αρχεία του Δήμου ήταν αληθής, προκειμένου να περάσουμε στο δεύτερο στάδιο της άδειας διαμονής και να μου χορηγηθεί η ανάλογη ταυτότητα.Το Βέλγιο είναι μία χώρα υποδοχής μεταναστών, όπου κανείς συναντά όλες τις φυλές του Ισραήλ. Το 60 τοις εκατό των κατοίκων των Βρυξελλών είναι Μαροκινοί. Αν προσθέσει κανείς τους κατοίκους της πρώην βελγικής αποικίας του Κογκό, τους ανθρώπους από την Τουρκία, την Ινδία, τις ανατολικές χώρες, τη Λατινική Αμερική, την Ελλάδα, φυσικά, τους Πακιστανούς, των νησιών του Ειρηνικού, τους Κινέζους κοκ, αντιλαμβάνεται ότι οι Βέλγοι σχεδόν χάνονται μπρος σε αυτήν την κοσμοπλημμύρα των μεταναστών. Απλό παράδειγμα, στην πολυκατοικία όπου διαμένω, υπάρχουν 10 διαμερίσματα, 3 μόνον ανήκουν σε Βέλγους. Οι γείτονές μου είναι μία ευγενέστατη οικογένεια Ρουμάνων, που πρόσφατα αγόρασε το σπίτι. Στον επάνω όροφο, ζει μια επίσης ευγενέστατη οικογένεια από το Μαρόκο, με τρία παιδιά, τα οποία καν δεν ακούγονται, διότι τα έχουν εκπαιδεύσει να μην ενοχλούν τους γείτονες, κι εγώ απολαμβάνω τον σύζυγο της οικογένειας, πραγματικά, όταν προσεύχεται μπρος απ΄ το Κοράνι του. Μαγικός! Περπατώ στους δρόμους και απολαμβάνω όλη αυτήν την πολυπολιτισμικότητα, τα χρωματιστά ρούχα της Αφρικής, τις κελεμπίες των Μαροκινών, τους Εβραίους με τα κοτσιδάκια τους, τις Ινδές με τα μεταξωτά τους και τη ζωγραφιστή ελιά, τα διακοσμητικά τους τατουάζ στα χέρια, τα τσιγκελωτά τούρκικα μουστάκια, το μελαμψό των Πακιστανών, τις ωχρές γυναικείες φιγούρες των ανατολικών χωρών, τα λαμέ τζαζ αφρικάνικα κοστούμια.
Πέραν τούτου, τα επίπεδα της εγκληματικότητας είναι σχεδόν μηδενικά. Υπάρχει ελάχιστη εγκληματικότητα και υπό αυστηρό έλεγχο. Μαχαιρώματα για κλοπή, στα 7 χρόνια που ζω εδώ, ακούσαμε μία μόνο φορά. Στους δρόμους δεν βλέπεις άστεγους, στα φανάρια δεν βλέπεις εξαθλιωμένους, δεν υπάρχουν συσσίτια, στα πάρκα και στις πλατείες υπάρχει χώρος για όλους τους ανθρώπους (δεν καταλαβαίνω γιατί, όχι μόνον η Κική Δημουλά αλλά ο καθένας, να μη θέλει να καθίσει στο παγκάκι της γειτονιάς του. Όταν δε βρίσκεις θέση στην ταβέρνα για το κοψίδι σου, δεν κάνεις σχόλιο; Eκεί, βέβαια, θα την πέσεις στον αγενή Ελληνάρα, που κάθεται 500 ώρες, επειδή απλώς πληρώνει. Έφαγες, πήρες και επιδόρπιο, χτύπησες και τις σόδες σου, χαχάνισες επαρκώς, κάπνισες και τις πίπες σου, και φεύγεις, μουρτζόβλαχε ! Περιμένουν κι άλλοι!) δεν φοβάσαι να κυκλοφορήσεις, δεν έχουμε συναγερμό στα σπίτια, οι μετανάστες, κυρίως οι χειρώνακτες, βρίσκουν εύκολα εργασία και απολαμβάνουν όλα τα οφέλη της βέλγικης νομοθεσίας ισότιμα. Οι ίδιες απολαβές που αφορούν τους Βέλγους αφορούν και τους ανθρώπους που έφυγαν από τη χώρα τους για μια καλύτερη μοίρα, και κανείς δεν εκμεταλλεύεται κανέναν, τα ίδια επιδόματα δίνονται σε όλους. Δεν μπορείς να νοικιάσεις σπίτι, εάν δεν υποβάλεις, μαζί με το συμφωνητικό, τις μηνιαίες αποδοχές σου, το χαρτί από την Τράπεζα για την αυτόματη πληρωμή του ενοικίου και την ασφάλεια για την περίπτωση πυρκαγιάς. Σε κανένα σπίτι πενήντα τετραγωνικών δεν ζουν πάνω από τέσσερα άτομα. Και αυτή είναι η χειρότερη περίπτωση. Υπάρχουν κατάλληλες υπηρεσίες που θα βοηθήσουν, ανά πάσα στιγμή, όλους αυτούς τους ανθρώπους, προκειμένου να ενσωματωθούν, να ζήσουν αξιοπρεπώς και να ενταχθούν ισότιμα στη νέα τους πατρίδα.
Το να περιφέρεσαι
ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΕΝΟΣ και σαν ΖΩΟ
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΩΣ.
Είναι θέμα ηθικής και αισθητικής.
O κομματικός «αριστερός» λόγος είναι και ανήθικος και κακόγουστος συνάμα. Το κιτς της πολιτικής. Ο φασιστικός λόγος είναι πιο καλόγουστος, αν και απευκταίος, καθότι συνεπής με την εγγενή κακογουστιά του, τη φύση του.Tον δεξιό τον γνωρίζω; και δε με αφορά, τον σοσιαλιστικό ας τον συνοδέψουμε στον τάφο του με το Κάρμινα Μπουράνα.
Τι είπε, επιτέλους, η Κική Δημουλά, ένας πραγματικός και άξιος άνθρωπος του πνεύματος, που, για «κακή μας τύχη», έχει πεποιθήσεις «δεξιές»; Ποιοι άνοιξαν ανεξέλεγκτα τις πόρτες της χώρας, αδιάφοροι και ασυνείδητοι για τα σοβαρά κοινωνικά θέματα που συνεπάγεται η έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής; (Eίναι «δεξιό» αυτό που λέει η Δημουλά; Eγώ για «αντιδεξιό» το ακούω, εάν υποτεθεί ότι το σχόλιό της είναι… «προβοκατόρικο») για να υποστεί αυτήν τη διαπόμπευση από τους τάχα αντιρατσιστές, που δεν επαναστατούν με την ψήφο τους απέναντι σε αυτήν την εξαθλίωση που περιφέρεται εδώ και χρόνια σε όλη την Αθήνα, που δεν ντρέπονται να ανέχονται ένα κράτος, χωρίς μεταναστευτική πολιτική, και δεν βομβαρδίζουν με άρθρα τις εφημερίδες, υπενθυμίζοντας στοιχειώδη πράγματα που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, που, με τον άλφα ή βήτα τρόπο, επικροτούν και δέχονται να ζει ένα μεγάλο ποσοστό μεταναστών σε συνθήκες όμοιες με κείνες των σκλάβων που μεταφέρονταν στις ΗΠΑ, που δεν κραυγάζει όταν γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάθε τυχάρπαστο και αντιρατσιστή Ελληνάρα (προσφέρει εργασία γαρ), που δεν κλαίνε πικρά για τη χώρα που γέννησε τα ιδανικά της Δημοκρατίας και του ανθρωπισμού να εξευτελίζει με τον ίδιο τρόπο που εξευτελίζει τους ίδιους και όσους υποδέχεται, που δεν έχουν ιδέα από τη μεταναστευτική πολιτική των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών και για το θέμα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, ως σταυροδρόμι και ως πέρασμα, που ανέχονται όλους αυτούς τους ανεγκέφαλους πολιτικούς και δεν επαναστατούν απέναντι στο φασισμό που βρίσκεται μέσα στη Βουλή, αυτοαναιρώντας την ίδια την έννοια της Δημοκρατίας;
H Κική Δημουλά νοστάλγησε την παλιά Κυψέλη, όπως την είχε νοσταλγήσει στη Γραμμή του ορίζοντος και ο Χρήστος Βακαλόπουλος, και είπε δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω, είναι λυπηρό, αν το συγκρίνω με το παρελθόν. Δεν είπε: Να φύγουν! Δεν μίλησε ενάντια στους ανθρώπους αυτούς, τουναντίον! Tη θλιβερή νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα περιέγραψε, όπως θα την περιγράφαμε και θα την καταγράφαμε σε ένα ρεπορτάζ ή σε ένα μυθιστόρημα. Oύτε και μένα μου αρέσει το θέαμα, με ενοχλεί. Διότι με ταράζει η εξαθλίωση ως άνθρωπο, δεν το αντέχω! Δεν με ενοχλούν οι άνθρωποι, αλλά η παγκόσμια πολιτική σκηνή, που εκφράζεται διά μέσου των ανθρώπων αυτών. Kι εδώ υπάρχει ένα λεπτό σημείο, αλλά θέλει και λεπτότητα σκέψης, για να γίνει κατανοητό: είναι σαν να λέμε ότι οι ρατσιστές δεν αντέχουν την εξαθλίωση και ότι οι αντιρατσιστές την επικροτούν. Βλέπε Άουσβιτς! Η αλήθεια είναι ότι οι ρατσιστές δεν αντέχουν τίποτε, παρά μόνον τον εαυτό τους, το κέντρο της γης, το οποίο, επειδή, ακριβώς, βουλιάζει στον καιάδα συνεχώς, συμπαρασέρνει και όλη την ανθρωπότητα μαζί του, με τη μοναδική αλήθεια και το ένα και ύψιστο ιδανικό τους! Αυτό είναι το “Αγαπάμε του μετανάστες!”. Μάγκες, η πολλή και ένθερμη αγάπη, όπως και το υπερβολικό, γενικά, κρύβει από πίσω το αντίθετο! Όπως ακριβώς ο κρυφοομοφυλόφιλος κόπτεται πολύ για τον ανδρισμό του!
Οι αντιρατσιστές δεν αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο ως ζώο, διότι μπορώ να φανταστώ τι ακριβώς αντίκρισαν τα μάτια της Κικής Δημουλά. Είναι αυτό που αντικρίζω κι εγώ κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα και πέφτω σε κατάθλιψη, λέγοντας «τι χάλι είναι τούτο!» Αυτό είναι ένδειξη ρατσισμού ή προβληματισμός και αυξημένη ευαισθησία; Αν, αύριο, ανοίξω το ψυγείο και πω «μπαγιάτεψε το κρέας», σημαίνει ότι τα βάζω με τον κρεοπώλη; Ή ότι κάνω σκέψεις για τους λόγους που άφησα την τροφή, επί παραδείγματι, εκτός κατάψυξης;
Και να δεις πώς έρχονται καμιά φορά τα πράγματα! Όσην ώρα εγώ γράφω αυτά, στο σπίτι κυκλοφορεί ένα εξαίρετο κορίτσι από τη Ρουμανία, αφράτο και με όμορφα ροδαλά μάγουλα, η οποία ασχολείται με το νοικοκυριό. Συνεννοούμαι και στα ελληνικά και στα γαλλικά μαζί της, διότι έκανε την ίδια δουλειά και στην Ελλάδα. Ονομάζεται Adina Sutu, είναι 25 χρονών, παντρεμένη με τον Gheorghe Sutu, 28 χρονών, και με ένα τρίχρονο κοριτσάκι. Τη γνώρισα, σήμερα, πρώτη φορά, διότι, όταν ήρθε στο σπίτι, τις προηγούμενες φορές, βρισκόμουν στην Ελλάδα, και τραβούσα τα μαλλιά μου με την κατάντια που έβλεπα γύρω μου. Το κουμπί της τηλεόρασης αρνούμαι να το πατήσω στην Ελλάδα. Το επόμενο βήμα είναι να πετάξω τη συσκευή στα σκουπίδια. Η Adina είχε αντικαταστήσει την προηγούμενη κοπέλα και έμεινα έκπληκτη όταν στο δικό μου Bonjour, μου απάντησε: Kαλημέρα. Γνώριζε ότι είμαι Ελληνίδα.
Μιλάτε ελληνικά, τη ρώτησα στα γαλλικά;
Nαι, μιλάω, μου απάντησε στα ελληνικά. Από κει και πέρα ο διάλογος υπήρξε μισογαλλικός, μισοελληνικός.
Πώς κι αυτό;
Έμεινα Ελλάδα, δούλευα.
Πού ακριβώς;
Αθήνα
Σε ποια περιοχή;
Πρώτα Πατησίων, αλλά μετά Κυψέλη;
Kυψέλη;!!! (Στο μεταξύ εγώ βρίσκομαι στα μισά του παρόντος άρθρου). Nα σας ρωτήσω κάτι; Θα θέλατε να μου απαντήσετε σε κάποιες ερωτήσεις, επειδή γράφω κάτι σχετικό για την Κυψέλη και τους μετανάστες; Έχουμε μια μεγάλη ποιήτρια στην Ελλάδα, που την είπανε ρατσίστρια… και έχει σχέση με την Κυψέλη. Να σας ρωτήσω, λοιπόν, και θα μου επιτρέψετε να γράψω ό, τι θα μου πείτε στο μπλογκ μου;
Ναι, βέβαια.
Πού ακριβώς στην Κυψέλη;
Στη Ρηνείας, σε μια μεγάλη πολυκατοικία, δε θυμάμαι το νούμερο. Δίπλα στον Άγιο Δημήτριο, έχει και έναν Σκλαβενίτη και ένα ΑΒ. Μέναμε με τον άντρα μου σε ένα σπίτι 70 τ.μ.
Πόσον καιρό μείνατε στην Ελλάδα;
Από το 2005 έως το 2008
Δουλεύατε και οι δύο, τι ακριβώς κάνατε;
Εγώ καθάριζα. Δούλευα σε σπίτια, αλλά και σε καταστήματα και σε συνεργείο καθαρισμού. Ο άντρας μου δούλευε στην οικοδομή.
Χαρτιά είχατε;
O άντρας μου είχε, εγώ όχι.
Πώς έγινε αυτό, πώς ξεκινήσατε και γιατί εκείνος είχε, ενώ εσείς όχι;
Στην αρχή μέναμε στην αδελφή μου.
Η αδελφή σας δούλευε;
Nαι, και ο άντρας της.
Το σπίτι ήταν μεγάλο;
Ναι, χωρούσαμε όλοι. Δεν είχαμε πρόβλημα.
Δε δήλωσε η αδελφή σας την παραμονή σας στο σπίτι της;
Όχι. Μείναμε ένα χρόνο εκεί, αλλά δουλεύαμε, και μετά φύγαμε, πήγαμε σε δικό μας σπίτι.
Και με τα χαρτιά;
O άντρας μου μπόρεσε και έβγαλε και είχε ένσημα. Εγώ όχι.
Τι έγινε με σας; Πώς δουλεύατε εσείς, χωρίς ένσημα;
Μαύρα, δούλευα εγώ. Στα σπίτια και στο συνεργείο καθαρισμού.
Και στα μεγάλα καταστήματα; (Μου έχει αναφέρει τα ονόματα, και πρόκειται για αλυσίδες καταστημάτων)
Eκεί όποιος δεν είχε χαρτιά, έβαζαν τα ένσημα αλλού. Τα έδιναν στον άντρα μου.
Εσείς γιατί δεν είχατε χαρτιά;
Γιατί ο δικηγόρος έγραψε άλλα ονόματα στα χαρτιά μου. Είπε ότι δεν μπορούσα να πάρω χαρτιά με τα κανονικά. Άλλο όνομα πατέρα, μητέρας… Και όταν πήγα, βρήκαν ότι τα χαρτιά δεν ήταν σωστά.
Toν δικηγόρο τον πληρώσατε;
Ναι, φυσικά τον πληρώσαμε.
Μα, καλά, πώς έγινε αυτό; Εδώ στο Βέλγιο με τι χαρτιά ήρθατε.
Με άλλα.
Τι άλλα δηλαδή;
Τα χαρτιά γράφανε κανονικά το όνομα του πατέρα μου και όλα τα στοιχεία. Ήταν αληθινά.
Οπότε τακτοποιηθήκατε αμέσως.
Ναι, δεν είχαμε πρόβλημα.
Στην Ελλάδα πώς περνούσατε;
Αχ, πάρα πολύ ωραία… Οι Έλληνες είναι καλοί άνθρωποι, σου δίνουν καφέ όταν δουλεύεις στα σπίτια. Εδώ δεν σου δίνουν οι Βέλγοι.
Εγώ πάντως σας δίνω…
Εσείς, ναι, είστε Ελληνίδα.
Και τι άλλο σας άρεσε στην Ελλάδα, τι κάνατε όταν δεν δουλεύατε;
Πάρα πολύ ωραία ήταν όλα. Τα γλυκά, τα φαγητά, τα σουβλάκια, οι βόλτες. Πηγαίναμε με τους φίλους μας στη θάλασσα, στο Σούνιο, και μέναμε όλο το βράδυ. Πηγαίναμε στα μπουζούκια και κάναμε και μπάρμπεκιου.
Είχατε αυτοκίνητο;
Nαι, είχε ο κουμπάρος μου.
Προτιμάτε την Ελλάδα ή το Βέλγιο;
Tην Ελλάδα, έχει ήλιο.
Και γιατί φύγατε;
Δεν είχε πολλή δουλειά και ό άντρας μου βρήκε καλύτερη δουλειά εδώ.
Εδώ τι κάνετε ακριβώς; Εσείς, ξέρω ότι δεν δουλεύετε μαύρα, σας πληρώνουμε με τα ειδικά δελτία για την παροχή των υπηρεσιών σας, τα οποία φορολογούνται, κι έχετε και κοινωνική ασφάλιση. Ο άντρας σας;
Πολύ ωραία. Δουλεύει στην οικοδομή, αλλά πλέον είναι ανεξάρτητος επαγγελματίας. Πληρώνει φόρους, τα πάντα.
Δουλεύετε πολύ;
Ναι. Τώρα δουλεύω 30 ώρες την εβδομάδα, επειδή έχω τη μικρή. Πριν κάνω το μωρό, δούλευα 38 ώρες την εβδομάδα. Κι ο άντρας μου δουλεύει πολύ.
Και, αν επιτρέπεται, πόσα κερδίζετε το μήνα;
Eγώ περίπου 1000 ευρώ και ο άντρας μου αναλόγως, από 1500 έως 2000 το μήνα.
Δηλαδή περνάτε μία χαρά…
Ναι, δεν μας λείπει τίποτε. Έχουμε τα πάντα.
Πληρώνετε πολλά για το ενοίκιο, σε τι σπίτι μένετε εδώ;
Έχει ένα μεγάλο σαλόνι και ένα υπνοδωμάτιο. Πληρώνουμε 425 ευρώ το μήνα, αλλά θέλουμε να αγοράσουμε δικό μας, λίγο αργότερα.
Και τι άλλο θέλετε να κάνετε;
Eγώ πηγαίνω 3 ώρες την εβδομάδα και μαθαίνω μανικιούρ.
Θα κάνετε και αυτή τη δουλειά στο μέλλον; Μαύρα;
Όχι μαύρα, θα πληρώνω φόρους.
Τα γαλλικά σας θα τα βελτιώσετε;
Nαι, θέλω. Αλλά εκεί που πήγα δεν ήτανε καλά… τίποτε σχεδόν δεν έμαθα, ήταν μόνο 1,5 ώρα την εβδομάδα.
Εάν θέλετε, θα σας δώσω εγώ τη σωστή διεύθυνση. Έξι ώρες την εβδομάδα, και δεν θα σας κοστίσει πάνω από 100 ευρώ το τετράμηνο. Είναι πάρα πολύ καλή η δουλειά που γίνεται. Θα μάθετε.
Να μου τη γράψετε σε χαρτί.
Υπολογιστή έχετε στο σπίτι;
Nαι.
Θα πρέπει να πάρετε για την εγγραφή σας ραντεβού μέσω υπολογιστή, για να μην περιμένετε στην ουρά. Θα πάτε μία συγκεκριμένη μέρα. Τον Αύγουστο όμως πλέον, διότι τώρα έχουν ξεκινήσει τα μαθήματα του δεύτερου τετραμήνου. Ξέρετε να το κάνετε αυτό;
Nαι, ξέρω.
Το ορθόδοξο Πάσχα πώς το περάσατε εδώ;
Πολύ ωραία, κόκκινα αυγά, αρνί και cozonac, ένα ρουμάνικο γλυκό.
Εκκλησία πήγατε; Έχει ρουμάνικη εκκλησία εδώ;
Πήγαμε, ναι, στη ρουμάνικη εκκλησία.
Στην Ελλάδα πώς το γιορτάζατε το Πάσχα;
To ίδιο, αλλά ψήναμε αρνί στη σούβλα. Είχαμε πάει μια φορά στην Εύβοια και ψήσαμε.
Εκκλησία;
Δεν πηγαίναμε στη ρουμάνικη, γιατί είχε Αστυνομία. Είχανε πιάσει τον άντρα μου και τον είχαν βάλει φυλακή για 18 μέρες. Πηγαίναμε όμως στην ελληνική, δεν μας πείραζε.
Γιατί πιάσανε και πότε τον άντρα σας;
Ήταν στην αρχή, όταν μέναμε στην αδελφή μου, και δεν είχε προλάβει να βγάλει ακόμη τα χαρτιά του.
Και η αδελφή σας δεν μπορούσε να εγγυηθεί για σας;
Όχι.
Έχετε ακόμη φίλους και συγγενείς στην Ελλάδα;
Nαι και θέλουμε να πάμε για διακοπές.
Τι σας λένε;
Ότι δεν έχει πολλή δουλειά τώρα, άλλοι ή πήγανε αλλού ή επιστρέψανε στη Ρουμανία.
Όταν μένατε στην Ελλάδα, φοβόσαστε να κυκλοφορήσετε;
Όχι, δεν φοβόμαστε.
Στην Ελλάδα, έχει αυξηθεί η βία τώρα τελευταία. Ο κόσμος πεινάει, και είναι φυσικό αυτό. Σας λένε κάτι οι φίλοι σας γι’ αυτό;
Nαι, μου το λένε. Έχουν αλλάξει τα πράγματα. Φοβούνται. Μια φίλη μου την κλέψανε μέσα στο λεωφορείο. Είπε ότι ήταν δύο Πακιστανοί.
Η φίλη σας ήταν Ρουμάνα, δουλεύει;
Ναι, από τη Ρουμανία, δουλεύει και αυτή και ο άντρας της.
Στο Βέλγιο φοβάστε να κυκλοφορήσετε στο δρόμο;
Όχι, γιατί να φοβηθώ;
Στο Βέλγιο υπάρχουν ρατσιστές;
Nαι, υπάρχουν και κάποιοι που είναι έτσι.
Στις κρατικές υπηρεσίες, έχετε συναντήσει ρατσισμό;
Όχι, εντάξει. Όλα τα χαρτιά τα δίνουν, δεν έχουμε πρόβλημα. Ό,τι ζητάμε.
Η Αστυνομία έχει περάσει ποτέ από το σπίτι;
Ναι, πολλές φορές. Και όταν ήρθαμε και τώρα που αλλάξαμε σπίτι.
Το ίδιο συνέβη και σε μένα. Και όταν ήρθα πέρασαν από το σπίτι και όταν αλλάξαμε σπίτι, με το σύζυγό μου, ο οποίος είναι Βέλγος, πέρασαν να δουν εάν η νέα διεύθυνση που δώσαμε ήταν ακριβής.
Nαι, ψάχνουνε και τις ντουλάπες.
Γιατί νομίζετε ότι κάνουν αυτό;
Για να βεβαιωθούν ότι όντως έχουμε όλο το νοικοκυριό μας εκεί και δεν περάσαμε για μισή ώρα, για να τους κοροϊδέψουμε, και ξαναπερνάνε.
Σας ενοχλεί αυτό;
Όχι, για λόγους ασφαλείας γίνεται αυτό. Εμείς δεν έχουμε να κρύψουμε κάτι.
Θα μου δώσετε να βάλω φωτογραφίες σας στο μπλογκ μου;
Nαι, θα πάω να πάρω τη μικρή από το σταθμό, τώρα στις 5.00 και θα σας τις στείλω με μέιλ κατά τις 6.00
Σας ευχαριστώ πολύ για ό, τι μου είπατε.
================
Στις φωτογραφίες η τρίχρονη Yasmina, η Αdina και ο Gheorghe Sutu
==========
Αυτό, αγαπητοί μου, σημαίνει αντιρατσισμός. Αξιοπρέπεια σε όλα τα επίπεδα από κρατικής κυρίως απόψεως! Αλλά, αντί ο μέσος Έλλην να φανεί ευφυής και να αναλογιστεί ότι το χάλι της χώρας οφείλεται στους ηγέτες και στις πολιτικές του επιλογές και να συσπειρωθεί προς αυτήν την κατεύθυνση, επιτίθεται, με το χείριστο τρόπο, στον συμπολίτη του, που τυχαίνει να είναι και ένας πνευματικός άνθρωπος. Μίζερος, κομπλεξικός, ζηλόφθων, καιροσκόπος και αμόρφωτος!
Και μ’ έναν καφέ δεν ξεπλένεται η κακοήθεια και όσα κουβαλάει η φυλή του Καραγκιόζη!
========
Βρυξέλλες 10.05.2013
Όσο για μένα…
======
Image
[ο αποχαιρετισμός] της Μαριάννας Ράντου (e-περιοδικό bibliothèque)
Φωτό: Brooke Shaden
http://bibliotheque.gr/?p=20643
Ωραία λουλούδια και άσπρα ως ταίριαζαν πολύ. Αυτό μόνο πήρα μαζί μου, από τα λουλουδάδικα του Συντάγματος, ένα ματσάκι, κι ένα βιβλίο τσέπης ριγμένο στο χαρτοφύλακα, ανάμεσα στα χαρτιά. Σκέφτηκα να το άφηνα δίπλα, μαζί με το ματσάκι με τα λουλούδια:
Purifiés de Sarah Kane. Purifié, ως ταίριαζε, νόμιζα, πολύ. Πήγα, νιώθοντας αμήχανα. Αλλά πιο πολύ γιατί ένιωθα πως δεν μπορούσα να μην πάω. Αλλά αμήχανα. Δεν ήθελα πολύ κόσμο, επίσημο κόσμο, επιβεβλημένο ύφος, πένθιμο ύφος, προσποιητή αποθέωση. Κι αυτόν εξάλλου, όταν τον χειροκροτούσαν, δεν φαινόταν να θέλει την επιβεβλημένη αποθέωση, αλλά μια απλή απόδειξη ότι μας άρεσε το θέατρό (του). Αμήχανη, λοιπόν, στο δρόμο, ενόψει της θεσμοθετημένης αποθέωσης. Πόσο άδικο είχα. Πόσο ήξερε εκείνος όταν το ζήτησε. Πόσο είχε δίκιο που ήθελε να κανονίσει ο ίδιος, με τους δικούς του όρους, μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας, την “τελευταία του παράσταση”. Γιατί αυτό ήταν. Ήταν η τελευταία του παράσταση, σκηνοθετημένη από αυτόν τον ίδιο. Τίποτα επιβεβλημένο, τίποτα προσποιητό. Δεν υπήρχαν ηθοποιοί εκεί μέσα, μόνο οι θεατές του. Τα ωραία άσπρα μου λουλούδια δεν χρειάστηκαν -ένα ηλιοτρόπιο, μόνο του, καθόταν πάνω στο τζάμι. Και μέσα, στα χέρια του, σφιχτά, ένα βιβλίο: “Καθαροί, Πια”. Ως ταίριαζε πολύ. Σκοτεινή σκηνή, μια δεσμίδα φωτός, ένα λιτό “σκηνικό”, μια παρέλαση χαρακτήρων για έναν σιωπηλό χαιρετισμό. Και στα καθίσματα τριγύρω, θεατές. Πολλοί θεατές, σιωπηλοί. Σηκώνονταν, έφευγαν, κάθονταν, σιωπηλοί, γεμίζοντας τα καθίσματα, κοιτώντας στο κενό, κοιτώντας τους άλλους θεατές, κοιτώντας το σκηνικό, κοιτώντας το φέρετρο, κοιτώντας το Θέατρο. Ήταν η τελευταία του παράσταση. Σκηνοθετημένη από τον ίδιο.
Ήταν η τελευταία του παράσταση, κι εμείς οι τελευταίοι θεατές. ‘Εξω στο διάδρομο, στο βιβλιαράκι του γραφείου τελετών, νόμιζα πως θα’βλεπα ”μετάφραση Τζένη Μαστοράκη , σκηνικά Χλόη Ομπολένσκι , φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος”. Έξω στο δρόμο, στο φως, συνειδητοποίησα πως δεν χρειαζόταν κάν να γράψω τα αρχικά μου.
Αρκούσε απλώς το συνοδευτικό: “Οι θεατές σας”. ————–
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 