Author Archives: Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Image
Συγγραφική υστερία
.
Μπορούμε να αυτοαναιρούμε τις σκέψεις μας αλλά όχι τα δημοσιοποιημένα μας γραπτά (εκτός και αν δημοσίως τα αποκηρύξουμε). Η συγγραφική υστερία συνιστά προσωπική επιλογή, δεν ενεγράφη ουδέποτε στις στήλες των κοινωνικών γεγονότων.
Φωτό: Allan Teger
Image
Ελένη Ζάχαρη
.
Οι ακροβάτες των ψεμάτων υμνούν τάχα την εμπειρία του ύψους
της αλήθειας, ξεχνώντας να τεκμηριώσουν την πτώση τους στο Κενό.
.
Πίνακας: David Stoupakis
Image
Δάνης Κουμασίδης
.
Αν σκεφτούμε πόσα μεγαλειώδη πράγματα έχουμε κάνει για χάρη ανάξιων ανθρώπων, θα δημιουργηθεί μια σκοτεινή πυραμίδα την οποία πρέπει να υπερβούμε για να συνεχίσουμε τη ζωή μας.
,
Φωτό: Robert Doisneau
Image
To πορτρέτο του ψυχαναγκαστικού
ΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ
Τείνει προς την καταστροφή του αντικειμένου του.Προσπαθεί να καταστρέψει την επιθυμία του (επιθυμία του Άλλου) Καταστρέφει την επιθυμία του άλλου, μέσα από την καθρεφτική σχέση. Αρνείται την ετερότητα του άλλου.
ΥΠΟΒΙΒΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΣΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΑΓΑΠΗΣ
Δεν επιθυμεί τον άλλον. Δεν τον αγαπά. Αντιθέτως ζητά να αγαπηθεί (Προτιμά να βρίσκεται στο αίτημα. Ζητά συνεχώς από τον άλλον, κατανόηση, αποδοχή, συμπαράσταση, αναγνώριση, απομυζεί σαν βαμπίρ τον άλλον, χωρίς να του προσφέρει απολύτως τίποτε). Σχέση μητέρας- παιδιού.
Η ΛΙΜΠΙΝΤΟ ΠΕΦΤΕΙ
Όταν υπερπηδήσει το αίτημα αγάπης και βρεθεί ενώπιον του αντικειμένου της επιθυμίας του, υπάρχει μια τρύπα της λίμπιντο, όπου κινδυνεύει να πέσει («Θα βαρεθούμε», ερωτικά «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε»)
ΠΩΣ ΕΣΤΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ
Πρέπει να βρίσκεται σε απόσταση από την επιθυμία του, για να νιώθει ασφαλής (μαύρη τρύπα). Εξαφανίζει την επιθυμία του, κάνοντάς την απαγορευμένη (αδύνατη επιθυμία). Π.χ. έχει σαδιστικές φαντασιώσεις (μαστίγια). Το υπερεγώ του είναι πολύ απαιτητικό (πρέπει να ζητήσει την άδεια του άλλου, εξάρτηση).
Δεν μπορεί να εστιάσει στην επιθυμία του παρά μόνο ερχόμενος σε αντίθεση με αυτό που αποκαλούμε απόλυτη αρρενωπότητα (θηλυκές ταυτίσεις, υπολανθάνουσα ομοφυλοφιλία, καταστροφή της επιθυμίας).
ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ
Για να εστιάσει στην επιθυμία του επιδεικνύει «κατορθώματα», γιατί παθαίνει πανικό. «Πρέπει» να κάνει δύσκολα πράγματα, τα οποία συνήθως τα επιτυγχάνει. Είναι από τους ανθρώπους, για παράδειγμα, που δεν μπορούν να χαλαρώσουν στις διακοπές τους. Με τα «κατορθώματα» κυριαρχεί σε ένα θεμελιακό άγχος (εγώ, ο εαυτός μου). Και γι’ αυτό δε θέλει να είναι, στην ουσία, με κανέναν, δεν παίρνει κανένα ρίσκο. Κάθε ανάδειξη της επιθυμίας του έχει αντίποινα. Και γι’ αυτό είναι επιθετικός (σκέφτεται ότι θα τον εκμεταλλευτούν, θα τον κοροϊδέψουν). Βρίζει, προσβάλλει ή υποτιμά τον άλλον, προσπαθώντας να τον υποβιβάσει στο επίπεδο του αντικειμένου, να τον αναιρέσει, για να μην τον επιθυμεί.
————-
Γρήγορες… στο πόδι σημειώσεις σε ένα κείμενο για τον ψυχαναγκαστικό από φίλη ψυχαναλύτρια. Τις ξαναβρήκα, βάζοντας σε σειρά τα αρχεία μου, και χρονολογούνται από το 2003, όταν είχα ζητήσει και την επιστημονική γνώση, προκειμένου να δουλεύω επαρκώς στα γραπτά μου ό, τι η εμπειρία ή η παρατήρηση μού προσέφερε. Δεν είναι αναγκαίο ένα άτομο να συγκεντρώνει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, όπως άλλωστε δεν συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Δύο κομβικά σημεία και η γνώση της αιτίας μπορούν να δώσουν αριστουργηματικά γραπτά, εάν ασφαλώς βοηθάει και η πένα και εάν ασφαλώς έχει αντιληφθεί κανείς την όχι ψυχολογίζουσα αλλά ψυχαναλυτική οπτική του παραπάνω κειμένου. Εξαιρετικό επίσης για να δει κανείς τι κρύβεται πίσω από τις “ερωτικές και αιμοσταγείς αγριότητες”. Το γραπτό μού ανήκει, αλλά άπαξ και το δημοσιεύω, μπορείτε να κλέψετε με την ευχή μου τις ιδέες του… κυρίως οι ψυχαναγκαστικοί (sic)!
Φωτό: Christian Schloe
.
.
Image
Διονύσης Καψάλης, Ο κρότος του χρόνου
.
.
Τα ονόματα είναι αυθαίρετα, το ξέρω,
δεν διαχειρίζονται ουσία, κι όμως
έχουν κι αυτά τη σημασία τους· γερνούν
μαζί μας και λυγίζουν προς τη νύχτα
όταν φυσούν τα χρόνια και μας παίρνουν
στην ακατοίκητη πλευρά των ημερών,
εκεί που οι φόβοι μεγαλώνουν μόνοι
κι αφύλαχτοι σαν τάματα· σαν ίσκιοι
αδικημένων μας μιλούν τα ονόματα
κι όταν τους προσφωνούμε γαληνεύουν.
Δέκα μονάχα στίχοι μας αν μείνουν ─
Μα είναι κι άλλα ονόματα, πιο σκοτεινά
κι απρόσκλητα, με τις βαριές εσθήτες
και τα regalia της σημασίας·
τρέφονται από την πίκρα της ζωής μας
και ξεδιψάνε με χολή και ξίδι·
δεν κατευνάζονται, όπως κι αν τους προσφωνείς
το αποτρόπαιο ξαναγύρισμά τους,
και μεγαλώνει, όλο μεγαλώνει,
η άγρυπνή τους μέριμνα στον ύπνο.
Αν πρόκειται γι’ ανθρώπους, κάλεσέ τους
με τα πραγματικά ονόματά τους·
οφείλεις να ονομάζεις τους ανθρώπους.
Αν είναι δαίμονες, άφησε να διαβούν.
Ο θάνατος δεν έχει μεγαλείο·
στη Σωτηρία και στον Άγιο Σάββα,
στο Υγεία, στο Αλεξάνδρα, στο Ιπποκράτειο,
στον Ερυθρό Σταυρό, στον Ευαγγελισμό,
στα σπίτια της ζωής όταν βραδιάζει
και πέφτουν οι σιωπές πάνω στα χρόνια
ασήκωτες ─ στα μάτια που βουλιάζουν,
στα διάφανα δάχτυλα που ψηλαφούν
τρέμοντας ένα πέτρινο σεντόνι,
ο θάνατος δεν έχει μεγαλείο,
μόνο παράπονο και πόνο και ντροπή.
Διονύσης Καψάλης, Ο κρότος του χρόνου, Εκδόσεις Άγρα, 2007
Πίνακας: Dianne Gall
Artwork: Hugh Shurley
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 