Ενύπνια Ψιχίων

.

Βγάλε το ασκητικό κρασί
απ’ των στηθειών τις δούγες∙
κάμε τις δούγες σου φτερούγες
να υψώσεις την κραυγή.

Έγινε η νύχτα ένα ανοιχτό
βάραθρο στο πλευρό σου∙
ας πέσει ο τραγικός καρπός σου
τορπίλλη στο βυθό.

Τώρα ο μαγίστρος σε καλεί
που ξεκινά απ’ το κύμα∙
δε βρίσκει πέρασμα και σήμα
στους δρόμους η σιωπή.

Απόψε είν’ βιαστικό το φως
τα βλέμματα γυρεύει∙
πίσω απ’ τις φλούδες ενεδρεύει
άγρυπνος ο χυμός.

Κωστής Παπακόγκος, Άνω τελείες και τελείες, σελ. 36 (Κρουνηδόν) από τη συλλογή Νότος (μ’ ένα γράμμα του Ν. Δ. Καρούζου),

Αθήνα 1966, Όνειρος.

Πίνακας: Dan McCaw

.

Κίτρινο φεγγαράκι σα λεμόνι
κρούει τα νερά και ταξιδεύει
το καναρίνι βροχερό μέσα στις νοσταλγίες.
Κι έρχεσαι συ με βλέμματα ηχερά φτερά να σφάξουν
τα θερινά μου οράματα
όπως πατούσες βότσαλα τα βάσανά σου στο ακρογιάλι
και η φούστα σου ανατάραζε το χρόνο
σε γαλανό κυμάτισμα
ανέβαιναν τα δέντρα προς το μέλλον.
Από μακρυά τα σήμαντρα φέρναν στο σώμα μας τις πυρκαγιές
όταν οι δρόμοι τίναζαν τις ώρες στον αγέρα
κρατούσες στα λεπτά σου δάχτυλα κλειστό
λουλούδια τη βραδυά.

Όνειρα δροσερά νερά της ξαστεριάς αγγίγματα
μπαίναν απ’ τα παράθυρα να βάψουν
από φωτιά τον ύπνο σου στην άκρη τα χαράματα.
Τότε το προσκλητήριο στα κόκαλά μου σφύριξε
μες απ’ των άστρων τα μελτέμια
πρόσταξα εγώ τη θάλασσα να ’ναι αλμυρή στο αίμα.
Ώσπου με νέα χρώματα τα πράγματα να ντύσεις
μέχρι να πλύνεις με κρασί τα πεζοδρόμια
με δάκρυα να μιλήσεις
να φέρεις τις τριανταφυλλιές μες στον τραχύν ορίζοντα.
Νιώθω τη μνήμη διάπλατη
στην πολυδάχτυλη βραδυά της νοσταλγίας.

Κωστής Παπακόγκος, Ακρογιαλιά της μνήμης, σελ. 11 (Σταγόνες) από τη συλλογή Νότος (μ’ ένα γράμμα του Ν. Δ. Καρούζου),

Αθήνα 1966, Όνειρος.

Πίνακες: Marina Bogdanova

.

Με πολλές θλίψεις συνομίλησα στον ενικό
όπως και τώρα ανάμεσα
στην άμπωτη και την παλίρροια του λιβανιού.
Το άυπνο σκουλήκι, μυστικοσύμβουλος των ενοχών
αφαιρεί και προσθέτει ψηφίδες στο παρελθόν
χρωματίζει αναδρομικά τις πράξεις. Τον ενεστώτα και τον μέλλοντα προγραμματίζει.
Ένας χάκερ να βρεθεί να μπει δίκαιος κομήτης
το ενδεχόμενο να λάμψει.
Του άληκτου πένθους σπάζοντας τους κωδικούς
ν’ αναχαιτίσει τον ιό της θλίψης.
Να σβήσει από τον Ιξίονα τον τροχό
το «θέλω» που υποθάλπει τον ιό
καθώς κι εκείνο το αμαρτωλό οξύμωρο
«δεν θέλω πια να θέλω»

Χριστόφορος Λιοντάκης, Ενδεχόμενο, από τη συλλογή Στο τέρμα της πλάνης, Εκδόσεις Καστανιώτης Τα ποιήματα του 2010, Κοινωνία των (δε)κάτων

Πίνακας: Douglas Flynt

.

.

.

O τυφλός τρόμος
υποχωρεί
μπροστά στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Η κυρία με τη μάσκα
την έβγαλε για να φάει.

Πίνακας: Claudio Bravo

Γιώργος Νικόλοπουλος, Να ζεις (H1N1), Γυάλινες βάρκες, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2010

Είναι φορές που χωρίς αφορμή,
κάτι γιορτάζει βαθιά στο κορμί,
και ξαναβλέπεις το φως,
σαν να ‘σουν χρόνια τυφλός.
Κι ένας αέρας ζεστός
γιασεμιά φορτωμένος, φυσάει βουρκωμένος.

Είναι φορές που δεν ξέρω γιατί
κάτι νυχτώνει βαθιά και πενθεί
και δε σου κάνει κανείς
κι όπως γυρεύεις να βρεις
λίγο λευκό να πιαστείς
γιασεμί στο σκοτάδι
σαν άστρο ανάβει.
Λευκό μου γιασεμί
μη νυχτώσεις.

Είναι φορές που χωρίς αφορμή,
μέσα μου τρέμει μια ξένη φωνή,
που μου θυμίζει στιγμές
από παλιές μου ζωές
και ένας αέρας ζεστός
γιασεμιά φορτωμένος, φυσάει βουρκωμένος.
Λευκό μου γιασεμί, μη νυχτώσεις.

.

.

.

Αφήνω
την πόρτα ανοιχτή
να μπαίνει λίγο λίγο
φεγγαράδα.

Συνήθως ψάχνει
την καρδιά
να πελαγοδρομήσει.
Της βάζω δύσκολα
πρώτα της δίνω το βλέμμα
της βροχής
μετά τακτοποιεί
τη μοναξιά
κάτω απ’ το δέρμα.

Μα ένα βράδυ
ενώθηκα μαζίτης…

Μοιάζουμε
με ξεχασμένο χάραμα
από τότε
βαρυποινίτες.

Περιοδικό Ποιείν, Αλμανάκ 2012

Πίνακας: Anja Millen

.

.

Εφτά ουρανούς
γυμνό βουνό,
την είδαν που σκαρφάλωνε
–ως την κορφή της Nanga–
κι αλόγιστα ομόρφαινε
το υποβαρές του ύψους,
στης θέας το λεπίδι ακονίζοντας
το φτερωτό της ποίημα.
Την είδαν που το χέρι της
έφτανε στη Σελήνη,
με ιλίγγους δεκατέσσερις
της έκλεβε τον οίστρο,
να τον περάσει στο λαιμό
τον ακλινή
του Κύκνου.
Μα ένα πρωί την έχασαν
τα ένοχα τα μάτια•
εφτά ουρανούς
ξετύλιγο του κόσμου το κουβάρι,
το πέταξε
και χάθηκε στον αφαλό της λίμνης.
Άκλαυτη πέτρα,
αμίλητη
κι από καιρό φευγάτη.

Nanga Parbat* από τους υψηλότερες κορυφές της οροσειράς των Ιμαλάϊων που βρίσκεται στην περιοχή του Κασμίρ. Το όνομα σημαίνει «Γυμνό Βουνό».

Λίλιαν Μπουράνη, Ερώματα, Μανδραγόρας 2012 

http://www.lilianbourani.com/#!content-9/c1o4l

Πίνακας: Jeff Faust

.

.

.

[Δοκίμιο περί της ανθρώπινης νόησης]

Τabula rasa
το μυαλό. Βλαξ γεννιέσαι,
χαζός πεθαίνεις.

Πίνακας: Evgenia Sarkisian

Χάρης Βλαβιανός, John Locke, σελ. 55, Η ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας σε 100 χαïκού, Από τους Προσωκρατικούς έως τον Ντερριντά,

Εκδόσεις Πατάκη, 2011

.

[Αστρονομούντα, και άνω βλέποντα, πεσόντα εις φρέαρ]

Ουρανό κοιτάς,
στο πηγάδι θα πέσεις.
Νερό δεν ζητάς;

Πίνακας: Evgenia Sarkisian

Χάρης Βλαβιανός, Θαλής, σελ. 17,  Η ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας σε 100 χαïκού, Από τους Προσωκρατικούς έως τον Ντερριντά,

Εκδόσεις Πατάκη, 2011

.

Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι
κι όσα για σένα είχες ελπίσει
έχουνε τώρα πια όλα σβήσει
η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι.

Σκιά ήταν ό,τι για ζωή αγαπήθη
ήχος στεγνός μιας άδειας λέξης
σαν ήρθε η ώρα να διαλέξεις
είπες ας φράξουν τη φωτιά άλλα στήθη.

Ποτάμι που έχει μείνει ξερή η κοίτη
πώς να ‘χεις έτσι ξεστρατίσει
σου άξιζε σένα αλλιώς να ζήσεις
η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι.
Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι

Photo: Alison Scarpulla
.

.