Κεφάλαιο εικοστό πέμπτο
Πάνω στο θυμό της η Μαρί έλεγε: «Όλοι οι δυστυχισμένοι είναι παιδιά ενός θυμού των γονέων τους, που η απόλαυση που ακολούθησε δεν μπόρεσε να τον χορτάσει».
Στο θυμό τ’ αυτιά μας παύουν ν’ ακούν.
Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης: «Δεν είναι πιο μπορετό στον άνθρωπο που είναι θυμωμένος να σταματήσει την οργή του απ’ ό,τι στο δύτη που πήδηξε από το βράχο να σταματήσει τη βουτιά του και να μη φράσει στο νερό».
Ο Αβάς του Σαν-Συράν: «Oργή σημαίνει αποκλεισμός του χρώματος. Ο Μώμους ο Ρωμαίος υπήρξε ο ζωγράφος της άρνησης του χρώματος. Μαύρο και οργή είναι ένα πράγμα, όπως Θεός και εκδίκηση συνιστούν τη μόνη αιώνια πράξη. Και είπεν ο Αιώνιος “Εμή η εκδίκησις”. Παλιά, χολή δεν σήμαινε οργή αλλά μαυρίλα. Στα μάτια των Αρχαίων η οργή που υπάρχει στη μελαγχολία είναι το μέλαν που υπάρχει στη νύχτα. Δεν υπάρχει ποτέ αρκετό μαύρο για να εκφράσει κανείς τη βίαιη αντίθεση που διαιρεί τον κόσμο σε γέννηση και θάνατο. Αλλά δεν είναι πρέπον να κλείνουμε τα μάτια μας, να κάνουμε δυο γύρες το πανί και να το δένουμε πίσω στο κεφάλι μας. Δεν είναι σωστό να λέμε: ανάμεσα σε γέννηση και σε θάνατο. Το σωστό είναι να λέμε με απόλυτη βεβαιότητα, σαν να ήμασταν ο Θεός: ανάμεσα σε σεξουαλικότητα και σε κόλαση».
Ο Μωμ είπε: «Tα ανθρώπινα αισθήματα είναι η βροχή που πέφτει και εξαφανίζει τα χρώματα».
Η οργή είναι εξίσου διεγερτική και ιλιγγιώδης με την ηδονή.
Οι ψαραετοί και οι γλάροι λένε πως η θάλασσα που κομματιάζει επιτέλους τον κυματοθραύστη πάνω στον οποίο σκάει και επιτέλους ξεχύνεται στους δρόμους είναι ευτυχισμένη.
Pascal Quignard, Ταράτσα στη Ρώμη, σελ. 76, μτφρ.: Θοδωρής Τσαπακίδης, Εκδόσεις Άγρα, 2002
Πίνακας: Alex Colville
.
.
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 