.
Category Archives: ΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ – ΓΡΑΦΕΣ
Αντώνης Σαπουντζάκης
.
Η κυρία των σκοτεινών ναυπηγείων
βγάζει περίπατο στο άλσος τα εν δυνάμει
κυοφορεί τα τραύματα του αίλουρου χρόνου
μέσα στην άνοιξη των επιδέσμων.
Τα μονήρη απογεύματα φοράει λεπίδες
κόβει κλαδιά της ευθείας να χαρίσει
στους δρόμους του καθρέφτη γρατζουνιές.
Στολισμένη απουσίες την ψιθυρίζουν τα χάσματα.
Απ’ τα μαλλιά της ξετυλίγει τους ανέμους
στη δυσαρθρία της πόλης τους διαρρήκτες
ως τις αδειόσυνες καμπάνες.
Την φωνάζω Αίφνης.
Ο πυρετός της μήτρας της σηκώνει τα κοτσύφια.
Έτσι παίρνει τους αιώνες και φεύγουνε
Πίνακας:Pierre Bonnard
diP generation 2019, 4ο τεύχος, Εκδόσεις Μανδραγόρας
Αντώνης Σαπουντζάκης
.
Το σώμα είναι χρόνος
πολιορκούμενος
πότε χώρος πότε χρώμα
πάντα χώμα
ενίοτε η θραύση ενός κρυστάλλου
στις ευθείες τροχιές η αφύλαχτη διάβαση
ουρανός τονισμένος στο αχ.
Το σώμα είναι επανάληψη
πολλές επαναλήψεις
μιας επινόησης
ένα κατά συνθήκην ψεύδος
προσωρινότητα με σημαία ευκαιρίας
το απαγγέλλον κύμβαλο
στα γρέζια του κατσουλιέρη
το κατ’ εικόνα
όταν στοιχίζεται με τον γκρεμό.
diP generation 2019, 4ο τεύχος, Μανδραγόρας 2019
Artwork: Joel Peter Witkin
Αντώνης Σαπουντζάκης
.
Καίγομαι, καίγομαι.
Τα χείλη της μέρας έχουν την αποφορά της νύχτας
και το φιλί ένα στοίχημα που γράφεται με ήττα
καημός ουρανός για έναν παλιάτσο ήλιο
που ήλιος δεν είναι αλλά κοινός παρονομαστής
στο μέρισμα των χαιρετισμών
που αγκαλιά δεν είναι αλλά δυο χέρια ξένα
ενεστώτας νταμάρι που σκάβουν πουτάνες
μπουλντόζες οι εποχές της σιδερένιας φτέρνας.
Νερό μου νόημα
των παρατατικών
αμάν
πυρκαγιά μου σημασία
της σκουριάς.
Καίγομαι, καίγομαι
έχω πολλή αναχώρηση
στο σώμα μου.
diP generation 2019, 4ο τεύχος, Εκδόσεις Μανδραγόρας
Artwork: Daphne Rocou
Άννα Δερέκα
,
Στις μεταβατικές ώρες
Στο δειλινό
Την πιo μελαγχολική
Ώρα της μέρας
Κατά το ηλιοβασίλεμα
Γέμισε η θάλασσα Χρώματα.
Ασημένια, βαθιά μπλε,
παλλόμενα πράσινα
Και χρυσαφιά.
Ξέβαφαν
Τα ρούχα
Των πνιγμένων.
Από τη συλλογή «Υδάτινες φλέβες», 2000
Πίνακας: Maggie Taylor
Ανδρέας Καρακόκκινος, Μεσονύχτι
.
Ένα βιβλίο ανοικτό
στα πόδια σου
κι εσύ ταξιδεύει
ο απόκρυφους πολιτισμούς
παίζοντας με τις λέξεις.
Μια πεταλούδα πολύχρωμη
κάθεται στα μαλλιά σου
νομίζοντας είσαι η άνοιξη.
Κάπου μακριά ένα ακορντεόν
στολίζει τις σελίδες
κι ένα φως αχνό
χορεύει μπρος στα μάτια σου
στη ράχη της βελόνας
που δείχνει μεσονύχτι.
Ανδρέας Καρακόκκινος, Μεσονύχτι, από την ποιητική συλλογή Λαθρεπιβάτες σε πειρατικό, Εκδόσεις Ένεκεν, Θεσσαλονίκη 2017.
Πίνακας: Henri Matisse
Άννα Δερέκα, Προϊόν αρπαγής
Έτσι είμαι
Κοντά σ’ αυτούς που αγαπώ.
Μένω ακίνητη.
Αυτοί βλέπουν
Και λένε
Δεν είναι αστέρι,
Είναι λάμπα σε έρημο δρόμο
Της Λίμνης,
Δεν βλέπει κανείς
Ας πετάξουμε πέτρες.
(Νέα Υόρκη, 1988)
Από τη συλλογή «Υδάτινες φλέβες», 2000
Πίνακας: Kristin Vestgard
Ανδρέας Καρακόκκινος, Απολιθωμένη μνήμη
.
Άδειοι τοίχοι ξεφτισμένοι
τα παλιά πορτραίτα
ξαναγύρισαν στους τάφους
η θάλασσα με τα όνειρα
ρουφήχτηκε απ’ το θεριό της λίμνης
τα έπιπλα κάηκαν στην πυρά
μαζί με τις μάγισσες της νύχτας
κι η στάχτη τους σκορπίστηκε
στα τέσσερα σημεία της ανάσας μου
να αναπνέω απολιθωμένη μνήμη.
Ανδρέας Καρακόκκινος, Απολιθωμένη μνήμη, από τη συλλογή Λεμονανθοί στο πέλαγο, Θεσσαλονίκη 2013
Πόπη Αρωνιάδα, Ήσκιος ασήκωτος (απόσπασμα)
.
[…] Σπουργίτια και κάργιες
φτύνουν στην πρώτη δοκιμή
τ’ άγρια σύκα
τους μοβ καρπούς
ανώριμης οικουμενικότητας
που σκουληκιάζουν
και πέφτουν
κάνοντας πιο γόνιμο
το έδαφος της πτώσης,
το χώμα
της αμετανόητης γερόντισσας
φωνάζοντας με τη σειρά της
«έλα εδωδά»
ν’ αναστηλώσουμε
τις πεσμένες οροφέ
με μάτια ορθάνοιχτα
και το κεφάλι
ακουμπισμένο στην καρδιά. […]
Τα μάτια αμίλητα,
μεγάλα σαν βδομάδες
διακριβώνουν πως μόνο
οι νεκροί δεν έχουν σκιές,
εξορκίζοντας έτσι το θάνατο.
Η μάνα αγριοσυκιά
στέκει αγέρωχη
μέχρι ν’ αξιωθούν
τα παρακλάδια της
πυκνό τον ίσκιο τους
να ρίξουν
παραδομένη στα χέρια τους
και το κορμί της
τροφή συνείδησης,
ως ν’ αδερφώσουν
ανίκητα τις ρίζες
απ’ τ’ άγγιγμα
ενός ευγενούς κολεόπτερου.
Έτσι μονάχα
άχρηστα πια
καταρρέουν τα σκιάχτρα.
Πόπη Αρωνιάδα, Ήσκιος ασήκωτος, από τη συλλογή Ουλές, Ροδακιό, Αθήνα 2016
Αrtwork: Sarah Jarrett
Ρογήρος Δέξτερ, “Τέτλαθι δή, κραδίη”
Δεν ξέρω αν θα με ξαναβρούν να γράφω
Τα μεσημέρια τού Αλωνάρη
Να σπέρνω λόγια σαν τραγούδια
Σε κόρφους κοριτσιών
Να με τραντάζει η αχτένιστη φυλλωσιά τού δάσους
Και τα τζιτζίκια με τους χάλκινους χιτώνες
Ν’ αψιμαχούν ηλεκτρισμένα
Δυο πουλιά που φτερούγισαν ψηλά
Και χρώματα στα ράμφη τους
Ένα πανί που χώνεψε στον ορίζοντα
Φωνές μαζεμένες σαν κουβάρι από ζητωκραυγές
Νεράιδες ή άλλες αισθήσεις
Σαν άνεμοι που λογοφέρνουν τα παράδοξα•
Μα προπαντός να ξέρω
Ότι θα πέσουν ωραίοι οι ώριμοι καρποί
Στα στήθη και στα δάχτυλά σου
Ότι θα σκάσει και πάλι γλυκά
Στα σωθικά σου ο γαλαξίας
Και τ’ αφρισμένα του νερά
Θα σε γυρίσουνε στο μέλλον
Με γλυτωμούς ιδανικούς στις κορυφώσεις
Μόλις λαλήσουν τού ήλιου των αλαλαγμών οι αλέκτορες
Αν στήσω αφτί στο ανείδωτο
Την αφουγκράζομαι την αυταπάτη•
Πως τάχα θα συγυρίσουν οι στίχοι τις πληγές
Που χάσκουν μέσα μου αιώνες
Και ποιος ξέρει
Τι άλλα ανέφικτα κατάντησα να νοσταλγώ
(“Θλίψη μου οικότροφη και πίκρα μου κατοικίδια”)
Εδώ στην άκρη μιας παραμυθίας
Πριν τα μισάνοιχτα τής νύχτας
Μετά τα μεσάνυχτα που ξαγρυπνώ
Σα να πηδώ μες στο κενό
Που όλο βαθαίνει στο φτωχό μυαλό μου.
Artwork: Gerhard Richter
.
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 