.
Πίνακας: David Silva
.
.
Category Archives: ΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ – ΓΡΑΦΕΣ
Αθανάσιος Κριτσινιώτης, Καντο των νυχτερίδων 2
Σοφία Περδίκη, άτιτλο
Στάθηκες, τότε, την περίοδο των μεγάλων ανακατατάξεων
μπροστά στις πύλες -όχι σαν τον ανδριάντα–
ρωτώ αν έβαλες τα στήθη στο φρέσκο γύψο κάποιου αγώνα
να φέρουν των παλμών το ανάγλυφο στον άπαντα αιώνα.
Έστω
οι όχθες, εκεί, στην ανήλια παγωμένη ξέρα
είναι τουλάχιστον μαλακές
να βυθίζεσαι αφήνοντας το ζεστό σου αποτύπωμα;
.
Πίνακας: Σοφία Περδίκη
.
.
Έκτωρ Πανταζής, Λέξεις από τον ακάλυπτο ύπνο
.
Πόσο απλώνεται ο πόνος πόσο είναι λίγο
τα χίλια χρόνια να χωρέσει
Πόσο είναι λίγες και μικρές οι κωμοπόλεις δυτικά
και πόσο ποτάμια και φαράγγια στενά
για να σηκώσουν τη βουή του πόνου
Πόσο είναι εύκολο να σε πικράνουν
πόσο ένα τσάχαλο χαλάει τη μέρα
Στον κόρφο της βελανιδιάς
με το πυκνό σκοτάδι
απτόητος θα ακοντίζω από ψηλά τις προφητείες
που μηνύουν φύλλα πουλιά
ώ οι οιωνοί για όλους δεν είναι
Πρέπει κι εμείς να ρίχνουμε την οργή
κάπου το δισύλλαβο μένος
κάπου το ξέσπασμα
ό,τι μας εχθρεύεται τη γλώσσα του να καταπιεί
Ένα πεφταστέρι σβήνει τη φωτερή γραμμή του στη σκούρα λίμνη
Αρχαίε φίλε που κυνηγάς τον τάρανδο με το ένα
κέρατο
πόσα μερόνυχτα σου πήρε να τον φτάσεις;
Σταμάτησες σαν έφτασες στη ρεματιά
τη φαρέτρα σου να σιγουρέψεις
ο ήλιος έγερνε στα πέρα βουνά
η νύχτα έπεφτε πάνω στον αρχαίο κόσμο
Γρήγορα τίναξες το ξινάρι και μπήχτηκε
στο σβέρκο
Φύλαξες όλη νύχτα το ζεστό κορμί του
Με το πρωί φύσηξες την κόρνα.
Όμως εγώ τώρα σε βλέπω ένα με το κοκκινόχωμα
ενωμένο
Την αιχμή κρατώ στα χέρια αστροπελέκι.
Πίνακας: David M. Bowers
Αναστασία Λιλή, Μαύρος Άγγελος
Τις νύχτες,
σπάει την καρδιά του σε καρφιά
και ψάχνει για Πιλάτους.
Είναι που τον αρνείται ο θάνατος
κάθε που ξημερώνει.
Μέσα του κέδροι, που δεν κάρπισαν,
χίλια χρόνια τώρα, αυθαίρετα συγκατοικούν.
Και πέφτει ολημερίς στον πόθο του,
ντυμένος μαύρος Άγγελος
με Κάτασπρα φτερά.
Φωτό: George Grie
.
.
Τα γούρια του 2014: Ολβία Παπαηλίου, Swan Song
Ένας μετασχηματισμός από δαντέλα είναι η μοναχικότητα του κύκνου:
Τη νοιώθετε με το ξεφύλλισμα των λέξεων της πένας, που έχει γράψει
σενάρια για τα παλιά μας όνειρα. Βαραίνουνε όπως τα σύννεφα μελλοντικής
βροχής, γράμματα ανεπίδοτα και αποσπάσματα από τραγούδια άλαλης γλώσσας. Ποιος να θυμάται το χρώμα του χαδιού και πώς να τρίζει, σαν τα φτερά του τζίτζικα, πριν γίνει απολίθωμα παλάτι; Θα σας θυμάμαι όταν, έλεγε, πετάξω σε κείνον τον πορτοκαλένιο ουρανό. Θα σας θυμάμαι μετά το θάνατο και πριν από τη σήψη, ένα για πάνταπάντα, ήταν για πάντα. Με το μεγάλο ήχο της σιωπής, ανάμνηση όπως σχηματισμός κρυστάλλων, και όταν σπάνε ανάμεσα στα κόκκινα βελούδα του Όχι του κρασιού – ένας βυθός ποντίζεται η προίκα μου: γεμίζουνε τα κύματα μαχαίρια και πιρούνια του σταυρού, μια δωδεκάδα ποτηράκια για τις ημέρες μας εκείνες που δεν έρχονται, ως τακτικά και με ασφάλεια τυλιγμένες ωσάν εικόνα και ας είν’ αχειροποίητη. Η Ελίζα, με τα χέρια της γεμάτα με τσίμπημα τσουκνίδας, ήτανε κύκνος – ήτανε κερί κι ήταν βελόνα. Και ο Βασιλικός ο Κήπος, σελίδα από το λεύκωμα το προπολεμικό, που κάπου χάθηκε.
.
Τα γούρια του 2014: Επιλογή από τις αναρτήσεις της Πρωτοχρονιάς του 2014 στο διαδίκτυο
.
.
.
Τα γούρια του 2014: Ρεγγίνα Μπου, Ο Λουίς Μπουνιουέλ ξέρει τι κάνει
(…) Κάποια στιγμή, αποφάσισε πως έπρεπε να έχει τα μάτια της δεκατέσσερα. Να μαζέψει το κουράγιο της και να κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει για να βρει τα χρήματα να αγοράσει εκείνο το υπέροχο σπίτι στην περιοχή πάνω στους λόφους. Να γίνει πόρνη. Να ψάξει να βρει πελάτες και να δικτυωθεί. Και όχι μόνο. Να εκδηλώσει επιτέλους την περιφρόνηση που έτρεφε προς το ανθρώπινο είδος. Να σκύψει τόσο βαθιά στον εαυτό της που να νοιώσει ότι πνίγεται. Να πνιγεί. Και μετά, βαφτισμένη και αναγεννημένη, να επιδοθεί σε αυτό που αισθανόταν ως εσωτερικό προορισμό της: στην αποδόμηση κάθε ανθρώπινης αξίας. Η λέξη τής έφερνε γέλια, καθώς βούρτσιζε τα δόντια της μπροστά από τον βενετσιάνικο καθρέφτη του σαλονιού. Έφτυσε πάνω στο έπιπλο της κονσόλας. Κληρονομιά μαζί με το σπίτι. (…)
.
Τα γούρια του 2014: Επιλογή από τις αναρτήσεις της Πρωτοχρονιάς του 2014 στο διαδίκτυο
.
.
Τα γούρια του 2014: Kώστας Κουκουζέλης, Σονέτο στο γύρισμα του χρόνου
φέτος. ας αθωώσουμε όμμασι
όσα καταδίκασε η προκατάληψη
\της προσφυγοπούλας γιαγιάς σου
και του χωροφύλακα με το πενάκι\
ή έστω \φιλόξενη με τις κόρες μου
άσ’ τες να διανυκτερεύσουν \άπαξ \
στο μεσόγειο τοπίο του κορμιού σου
στο εύκρατο κλίμα της ανάσας σου
τα χελιδόνια τα μελτέμια \όλα \
θα έρθουν και θα φύγουν
ως είθισται κι ως πρέπει
δεν ξέρω πια τι πρέπει \δε με νοιάζει\
μόνο σε ό,τι είθισται
ας κάνουμε μια εξαίρεση. Φέτος
.
Τα γούρια του 2014: Επιλογή από τις αναρτήσεις της Πρωτοχρονιάς του 2014 στο διαδίκτυο
.
.
Κώστας Κουκουζέλης
.
‘ο σιωπών δοκεί συναινείν’
_________________________
μελαγχολικά απογεύματα του Δεκέμβρη…
.
.
Κούλα Αδαλόγλου, Θέλει δε θέλει ο χρόνος
Από τον ιμάντα πήρα τις βαλίτσες
βγήκα στην αίθουσα αϕίξεων
ήσουν τριών και με υποδέχτηκες.
Από τον ιμάντα παίρνεις τις βαλίτσες
βγαίνεις στην αίθουσα αϕίξεων
είμαι πενήντα δυο και σε υποδέχομαι.
Θέλει δε θέλει ο χρόνος μίκρυνα
ένα παιδάκι.
Κλαίει ήσυχα και χώνεται στην αγκαλιά σου.
✧
Κι όμως, να σου κι εσύ της διασποράς,
κεντρομόλο σε είχα στη σπιτική εστία.
Έϕευγες λίγο μα ερχόσουν πάλι.
Έχασε η Ιθάκη το νόημά της.
Ιθάκη είναι τέρμα δεν είναι αϕετηρία.
Και μια ανεξαρτησία που δεν ζήτησες, για μένα μιλάω,
είναι μοναξιά του κερατά.
✧
Από την συλλογή της Κούλας Αδαλόγλου «Οδυσσέας, τρόπον τινά», εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2013
Πίνακας: Evelyn Williams
.
.
.
.
Λίνα Ρόκου, Στον αστερισμό του κυνός
Θέλει να πάρει μια θέση στον αστερισμό του κυνός.
Χρειάζονται γερά νεύρα να τον ανεχτείς.
Γαυγίζει ό,τι περνάει από μπροστά του.
Κάποιοι, που δεν μεγαλώνουν, τρομάζουν και βάζουν τα κλάματα
Κάποιοι τον βρίζουν
Κάποιοι φεύγουν τρέχοντας
και κάποιοι, που τον ταΐζουν και τον χαϊδεύουν,
λένε ότι είναι έξυπνος, αφού αφέντη δεν κάνει κανέναν.
Τη θέση στον αστερισμό την έχει εξασφαλίσει
και σύντομα, μάλιστα, αφού τις φόλες δεν τις ρίχνουν οι περαστικοί.
.
Photo: Gilbert Garcin
.
.
.
.
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 