.
Και τι είμαστε εμείς οι ποιητές, άνθρωποι του κόσμου, κάτι από δίπλα σας ή από μέσα σας/ σε ένα παράθυρο δοσμένοι, σε ένα δρόμο περασμένοι, ακόμα κι άστεγοι στοχαστές σε μια καταιγίδα/ σε κάποια πόλη του νότου, μπερδεμένη σε λάθη και στιγμές, επιπόλαιη μα και λατρεμένη/ όπως και να το δεις, με τις λέξεις μπλεχτήκαμε, αδικηθήκαμε κι όμως πάντα επιστρέφουμε νεώτεροι.
****
****
Νύχτωνε, τα φώτα απλώνονταν στη συνοικία, μουρμούριζε κι ο διάβολος στα αδιέξοδα/ αυτή η καταραμένη ατέλειωτη υγρασία, έπεφτε βιαστικά πάνω μας, μας αγκάλιαζε/ πού και πού, κάποιο ξεχασμένο άστρο ξέφευγε μέσα από τα σύννεφα, έλαμπε χαρούμενο/ όσο οι έρωτες ξυπνούσαν ανήσυχοι κι έρχονταν, λόγια αντάλλασσαν οι καρδιές.
.
.
Ιφιγένεια Σιαφάκα - Ifigeneia Siafaka
Ενύπνια Ψιχίων 