RSS

Tag Archives: Μάνος Χατζιδάκις

Image

Μελοποιημένη ποίηση: Διονύσιος Σολωμός, Το όνειρο

Μελοποιημένη ποίηση: Διονύσιος Σολωμός, Το όνειρο

Τo όνειρο

Άκου έν’ όνειρο, ψυχή μου,
Και της ομορφιάς θεά
Μου εφαινότουν οπώς ήμουν
Μετ’ εσένα μία νυχτιά.

Σ΄ ένα ωραίο περιβολάκι
Περπατούσαμε μαζί,
Όλα ελάμπανε τ’ αστέρια,
Και τα κύτταζες εσύ.

Εγώ τσώλεα’ πέστε, αστέρια,
Είν’ κανέν’ από τ’ εσάς,
Που να λάμπη από κει απάνου
Σαν τα μάτια της κυράς;

Πέστε αν είδετε ποτέ σας
Σ΄ άλλη, τέτοια ωραία μαλλιά,
Τέτοιο χέρι, τέτοιο πόδι,
Τέτοια αγγελική θωριά;

Τέτοιο σώμα ωραίον οπ’ όποιος
Το κυττάζει ευθύς ρωτά:
Αν ειν’ άγγελος εκείνος,
πως δεν έχει και φτερά;

Κάθε φίλημα, ψυχή μου,
Όπου μώδινες γλυκά,
Εξεφύτρωνε άλλο ρόδο
Από την τριανταφυλλιά.

Όλη νύχτα εξεφυτρώσαν,
Ως οπού λάμψεν η αυγή,
Που μας ηύρε και τους δυο μας
Με την όψη μας χλωμή.

Τούτο είν’ τ’ όνειρο, ψυχή μου
Τώρα στέκεται εις εσέ,
Να το κάμης ν’ αληθέψη,
Και να θυμηθείς για με.

Φωτό: Emil Brunner (1908–1996)

 

Tags: , , , , , , ,

Image

Federico Garcia Lorca, oμιλία

Duy Huynh - Tutt'Art@ (75)

Kυρίες και κύριοι,

Πάντα όταν μιλάω μπροστά σε πολύ κόσμο μου φαίνεται πως έκανα λάθος στην πόρτα. Κάποια χέρια φιλικά μ’ έχουν σπρώξει και βρίσκομαι εδώ. Ο μισός κόσμος βρίσκεται χαμένος ανάμεσα σ’ αυλαίες, ζωγραφιστά δέντρα και πηγές από τενεκέ και, όταν πιστεύουν πως θα συναντήσουν το δωμάτιό τους ή τον κύκλο του χλιαρού τους ήλιου, βρίσκονται μ’ ένα καϊμάν που τους τρώει ή… με το κοινό, όπως εγώ αυτή τη στιγμή. Και σήμερα δεν έχω άλλο θέμα εκτός από μια ποίηση πικρή, μα ζωντανή, που πιστεύω θα μπορέσει ν’ ανοίξει τα μάτια σας με δύναμη από τις βουρδουλιές που θα σας δώσω.[…]

Duy-Huynh_The-Chapter-Of-Turning-Leaves

Έτσι λοιπόν πριν διαβάσω μεγαλόφωνα και μπροστά σε πολλούς ανθρώπους κάποια ποιήματα, το πρώτο που πρέπει να κάνω είναι να ζητήσω βοήθεια απ’ το ν τ ο υ έ ν τ ε, που είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο κατανοεί ο ένας τον άλλον, χωρίς τη βοήθεια της διάνοιας και χωρίς κριτικό όργανο, σώζοντας την ίδια στιγμή τη δύσκολη κατανόηση της μεταφοράς και κυνηγώντας, με την ίδια ταχύτητα με τη φωνή, το ρυθμικό σχέδιο του ποιήματος.[…]

Duy Huynh - Tutt'Art@ (85)

Έτσι κι αλλιώς, εγώ, ως άνθρωπος και ως ποιητής, έχω ένα μεγάλο αδιάβροχο, το αδιάβροχο του “δικό σου το φταίξιμο”, που βάζω πάνω στους ώμους του καθένα που έρχεται να ζητήσει εξηγήσεις από μένα, που δεν μπορώ να εξηγήσω τίποτε άλλο πέρα από το να ψελλίσω τη φωτιά που με καίει.

Federico Garcia Lorca, Ποιητής στη Νέα Υόρκη, μτφρ. Βασίλης Λαλιώτης, εκδόσεις Σμίλη, Αθήνα 1993

Πίνακες: Dui Huynh

 

Tags: , , , , , , , ,

Μελοποιημένη ποίηση: Nίκος Γκάτσος, Αντικατοπτρισμοί “Περιμπανού”

ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΙ

Το 1968 ο Μάνος Χατζιδάκις που ζει στην Νέα Υόρκη, γράφει και εκδίδει το έργο REFLECTIONS (έργο 26, 1969). Ένα κύκλο δέκα τραγουδιών, σε αγγλικούς στίχους του συγκροτήματος New York Rock & Roll Ensemble, το οποίο και ερμήνευε τα τραγούδια.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά, το έργο ηχογραφείται και πάλι, αυτή τη φορά με νέα ενορχήστρωση, με τους ελληνικούς στίχους του Νίκου Γκάτσου (σ’ ένα τραγούδι οι στίχοι είναι της Αγαθής Δημητρούκα) και με ερμηνεύτρια, την εξαιρετική Αλίκη Καγιαλόγλου.
Σε δύο από τα τραγούδια συμμετέχει και ο συνθέτης.

Ο Χατζιδάκις δεν ασχολήθηκε ποτέ με θεωρίες περί ελληνικότητας ή επικαιρότητας ενός έργου. Γι αυτό, όπως λέει κι ο ίδιος:  Τα REFLECTIONS με την φόρτιση των ελληνικών στίχων του Γκάτσου έγιναν σαν τα πολλά πρόσωπα μιας γυναίκας. Μιας γυναίκας που θα μπορούσε να είναι κι ένας νέος άντρας μέσα στην επαναστατημένη ατμόσφαιρα αμφισβήτησης που χαρακτήριζε τη Νέα Υόρκη του ΄68. Έγιναν οι αντικατοπτρισμοί της πόλης και των νέων ανθρώπων της και απαιτούσαν πολυεδρική ερμηνεία γυναίκας με διαφορετικές φωνές, με αντιδράσεις με όψεις σπασμένες μέσα σε κρύσταλλα…

Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1993 και σε CD.
Δεύτερη έκδοση (2001): CD (Σείριος: SMH 93 001).

Περιμπανού τη λέγαν τα παιδιά, Περιμπανού
κι ήτανε δεκαπέντε χρονών
Έγραφε τ’ όνομά της στον καθρέφτη τ’ ουρανού
μ’ ενός πνιγμένου γλάρου φτερό

Μα της ζωής το κύμα το παράφορο
σάρωσε βάρκες και κουπιά
Και στο μεγάλο κόσμο τον αδιάφορο
ποιος τη θυμάται τώρα πια

Περιμπανού την έλεγα κι εγώ, Περιμπανού
κι ας μη με είχε ακούσει κανείς
Έμοιαζε με κοχύλι στο βυθό του αυγερινού
προτού καρδιά μου πέτρα γενείς

Μα της ζωής το κύμα το παράφορο
σάρωσε βάρκες και κουπιά
Και στο μεγάλο κόσμο τον αδιάφορο
ποιος τη θυμάται τώρα πια

 

Tags: , , ,