RSS

Category Archives: ΤΕΧΝΕΣ: ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Αντώνης Σανουδάκης, Αγορά πλήθουσα

VISITATION Robert-and-Shana-ParkeHarrison_362

.

.

Τον είδα χθες βράδυ, μεσάνυχτα, να κατεβαίνει πετώντας από την κορυφή της πύλης Voltone, αφού προηγουμένως είχε αποκολληθεί απ’ το ανάγλυφο του υπέρθυρου. Φορούσε φτερά του λιονταριού του Αγίου Μάρκου, ενδεδυμένος λευκή εσθήτα, ενώ στο δεξί του χέρι κρατούσε, όπως συνήθιζε, ένα μπουκάλι κρασί Μαλζαβίας. Με μια ανάλαφρη κίνηση, ο Αντρέας, που τον θεωρούσαν τρελό και μπεκρή, προσγειώθηκε στην οικεία του θέση, μεταξύ Μπαλαμούτσου και Μεϊντάνι γωνία.

Είχα την αίσθηση ότι όλα τριγύρω, εκτός από το δικό του φτερούγισμα, ήταν ακίνητα. Ο τροχονόμος στο σταυροδρόμι με το κυκλικό κατασκεύασμα είχε υψωμένα τα χέρια. Το ένα σε ημιανάταση, το αριστερό, σταματούσε την κίνηση των οχημάτων που έρχονταν από το λιμάνι, ενώ με το δεξί έδειχνε τη σταματημένη πορεία από την Πλαθεία Στράτα προς το Καμαράκι. Τα βήματα των πεζών είχαν μείνει μετέωρα, τα πρόσωπα ήταν σε διάφορες πόζες με γκριμάτσες χαράς, λύπης, απελπισίας, αφηρημάδας, βιασύνης. Τα αυτοκίνητα ακινητοποιημένα με αναμμένες μηχανές, ο καπνός απ’ τις εξατμίσεις του κολλημένος στον αέρα σαν χαλκομανία, οι θέσεις των οδηγών άδειες. Όλα και όλοι είχαν ένα χρώμα λευκό, τα σπίτια, τα καταστήματα, η πλατεία των Τριών Καμαρών, η Νομαρχία, ο κινηματογράφος «Απόλλων», όπως το αρνητικό ενσταντανέ φωτογραφίας, σελίδα βγαλμένη απ’ το βιβλίο της ιστορίας.  Συνειδητοποίησα, επίσης, ότι την ίδια ακινησία θανάτου είχα κι εγώ. Τα πόδια μου είχαν αναπτύξει ρίζες, εκεί στη γωνία Μεϊντάνι, διαπερνούσαν το πεζοδρόμιο, την υπόγεια δεξαμενή, χώνονταν στο χώμα βαθιά. Στην απέναντι τζαμαρία με τα κοσμήματα είδα, όπως συνήθιζα από έφηβος, το χρώμα του προσώπου μου ωχρό, ως νεκρική σινδόνη, και ομολογουμένως ταράχθηκα. Διερωτήθηκα μήπως είχα πεθάνει, γιατί, ενώ σκεφτόμουν, δεν μπορούσα να βγάλω έστω μία άναρθρη κραυγή, όταν αντιλήφθηκα τον Αντρέα τη στιγμή που προσγειώθηκε πλάι μου, από την κορυφή της πύλης Voltone. 

7100704_1_l

Το πρόσωπό του ολόφωτο, τα πόδια του δεν ήταν πλέον στραβά και τα χνότα του δεν μύριζαν κρασίλα. Στα χέρια κρατούσε τη λογική του, την κούρδιζε σαν το παλιό ξυπνητήρι. Με καλησπέρισε με το στόμα, όχι πλέον στραβό και μπουκωμένο, όπως το γνώριζα, έμοιαζε σαν μονοκοντυλιά αγιογραφίας του Μιχαήλ Δαμασκηνού. Το θρόισμα των φτερών του, ανεπαίσθητη κίνηση αγγέλου, απελευθέρωσε τη φωνή μου στο καλησπέρισμά του. (…) Αφού παρήλασε όλη η πόλη και χώθηκε στο φέρετρο, ο Αντρέας το σήκωσε στους ώμους, φτερούγισε πήρε μαζί και την πύλη Voltone «διά καταχώσεως»,  χάθηκε στον ορίζοντα, αφήνοντάς με μετέωρο σε ένα κενό αέρος, ελκόμενο από ισχυρό μαγνητικό πεδίο, μέσα απ’ το οποίο φύτρωναν οι ρίζες των ποδιών μου. Τρόμαξα, γιατί διαπίστωσα πως ήμουν νεκρός. Όμως ο Άρης, ο κρητομινωικός ιχνηλάτης μου, με τη σπασμένη ραχοκοκαλιά σε τροχαίο, που αναπαύεται τέσσερα χρόνια στη ρίζα πεντάχρονου δέντρου, σήκωσε το πίσω πόδι βρέχοντας τον κορμό του κορμιού μου, λίγο πιο πάνω απ’ τις ρίζες. Όπως συνήθιζε να κάνει σε όσους επισκέπτες έχουν λερωμένα παπούτσια.

Αντώνης Σανουδάκης, Σφαιριστήριον λαβυρίνθου (Αγορά πλήθουσα), σελ.  7-10, αποσπασματικά, εκδόσεις Ελληνικά γράμματα, 2001.

Φωτογραφία: Robert and Shana ParkeHarrison

.

.

 

Φωτογραφία: Jane Evelyn Atwood

Atwood

Atwood 730_1196279368

atwood basket

La Rue des Lombards, Paris,France, 1976-1977. Three-page preface to book available in French, English, German.

Atwood

.

Πολύ ενδιαφέρουσα η έκθεση της Jane Evelyn Atwood στις Βρυξέλλες http://www.botanique.be/fr/expo/jane-evelyn-atwood-photographies-1976-2010 με έντονο κοινωνικό προβληματισμό. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι φωτογραφίες τυφλών, που όπως δηλώνει η ίδια, η απουσία όρασης κάνει τα τυφλά άτομα να έχουν μία ιδιαίτερη σχέση με το βλέμμα και το στοίχημα για κείνη ήταν να βρει την ιδιαίτερη οπτική για να τα φωτογραφίσει. Η θεματική της υπόλοιπης έκθεσης αφορά τις γυναικείες φυλακές, το AIDS, τα θύματα των ναρκών, την Αιτή, τους οίκους ανοχής στο Παρίσι. Σκληρή φωτογραφία που διεγείρει το συναίσθημα και προκαλεί σκέψη και προβληματισμό.

http://www.janeevelynatwood.com/galleries/frames/galleriesFS.html

 

Φωτογραφία: Manuel Alvarez Bravo

Manuel Alvarez

.

Alvarez-Bravo, ManuelGoV_1997_04

.

Manuel_Álvarez_Bravo_octavio-paz_2-777x511

.

.

.

 
Image

Γιώργος Ιωάννου, Η σαρκοφάγος (Tα ξόρκια)

Γιώργος Ιωάννου, Η σαρκοφάγος (Tα ξόρκια)

Μελετούσα τότε πολύ. Και μολονότι είχα αποτραβηχθεί από κείνο το ανεκδιήγητο μουσικοθρησκευτικό σύλλογο, οι λέξεις εξακολουθούσαν να είναι για μένα τα μόνα υπάρχοντά μου, ο μόνος τρόπος που ερχόμουν σε κάποια επαφή με τα πράγματα. Μ’ αυτές άγιαζα και μ’ αυτές αμαρτούσα. Δε φρόντιζα καθόλου να τις επιβεβαιώσω και μερικές, αλίμονο, δε θα τις επαληθεύσω ποτέ. Όταν έπιανα στο χέρι μου λεξικά ή εγκυκλοπαίδειες, αμέσως άνοιγα τις λέξεις τις αμαρτωλές. Νομίζω πως η τάση μου αυτή δεν ήταν από ψυχική φθορά ή παρακμή, προερχόταν μάλλον απ’ τη φοβερή ηλικία. Είχα βρει κι εγώ κάποια διέξοδο, μια κι είχα τόσο τρομοκρατηθεί για τις πράξεις.

Θα ’ταν κατά το τέλος της περιόδου αυτής, όταν σταμάτησα μια μέρα εκστατικός μπροστά στο λατινικό ρήμα munio, που σημαίνει οχυρώνω, προφυλάγω, σκεπάζω. Ο ήχος του, μα και το νόημά του, μου έκαναν εντύπωση βαθιά. Δεν το ομολογούσα όμως σε κανέναν απ’ τους ελάχιστους γνωστούς ή φίλους μου. Ruth ORKINΦύλαγα ζηλότυπα το εύρημά μου, αμαρτάνοντας διαρκώς μαζί του πνευματικά. Ακόμα και στον ύπνο μου ψιθύριζα  με αγαλλίαση τους αρχικούς χρόνους: munio, munivi ή munii, munitum, munire. Και δώσ’ του κάθε τόσο να κοιτάζω τη γραμματική για πώς κλίνεται το ένα και το άλλο, με αποτέλεσμα την τέταρτη συζυγία να τη μάθω καλύτερα απ’ όλες τις άλλες. Πάντως, ο νους μου δεν πήγαινε στο κακό ή σε τίποτε συγκεκριμένο. Λίγο αργότερα, όταν άρχισαν εναντίον μου οι ερωτικές επιθέσεις και οι προξενιές, το ρήμα αυτό το έκανα μυστηριωδώς αμυντικό σύνθημά μου, όχι βέβαια για τον ήχο του μα για την έννοια του. Μόλις πρόφερα μυστικά munio, όλα τα κακά θαρρείς και διακορπίζονταν από μπροστά μου.  (…) Πάντως ωραίος δεν ήμουν για να πολυπιστέψω πως με επιθυμούσαν όλες αυτές που μου ρίχνονταν. Άλλωστε,  μου το λέγαν πλάγια κι οι ίδιες, όταν κάθε τόσο δήλωναν πως στον άντρα η ομορφιά δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Επομένως άλλα προσδοκούσαν. Κι όμως εμένα τίποτε άλλο δεν μπορούσε να με παρηγορήσει. Μόνον αν έβλεπα στα μάτια τους την αληθινή ερωτική λάμψη, θα παρατούσα ίσως και τα ξόρκια και τους ενδοιασμούς και όλα.  (…) Όταν καταλάγιασαν κάπως οι ερωτικές, ας πούμε, επιθέσεις, άρχισαν απανωτές οι προξενιές. Μόλις αρραβωνιάζονταν ή παντρεύονταν καμιά από τις πολυάριθμες αδερφές μου, φούντωνε για αρκετό διάστημα το ενδιαφέρον πολλών και για το μέλλον το δικό μου.

Ruth Orkin 3Άνθρωποι απλώς γνωστοί ή και άγνωστοι δεν μπορούσαν, λέει, να ησυχάσουν εξαιτίας μου νύχτα και μέρα. Όταν μάλιστα παντρεύτηκε κι η τελευταία αδερφή μου, τότε ήρθαν σχεδόν για να με παραλάβουν. Και δεν το χωρούσε το μυαλό τους, πώς δεν ήμουν ολοπρόθυμος, τώρα που έκανα το χρέος μου το αδερφικό, να φορτωθώ και τα δικά τους βάρη, που ειδικώς για μένα τόσα χρόνια κόντευαν να πουν ότι τα κουβαλούσαν. Και τι υποσχέσεις ήταν εκείνες, τι γαλιφιές, τι οικειότητες και ταξίματα! Ευτυχώς σ’ αυτό το θέμα δεν υπήρξα διόλου ευγενικός. Μόλις οσμιζόμουν τον κίνδυνο, σήμαινα συναγερμό σ’ όλη την επικράτεια, έριχνα το μαγικό σύνθημα munio, το έκλινα σαν επωδή σ’ όλους τους χρόνους, τις φωνές και τις εγκλίσεις, κι άρχιζα να μάχομαι στα munimenta, παναπεί στα οχυρωματικά. Μαχόμουν από γραμμή σε γραμμή, προσέχοντας τη στιγμή της ξεκάθαρης πρότασής τους να μην τους θίξω. Όταν όμως επιμέναν πολύ, οπισθοχωρούσα στον τελευταίο και απόρθητο προμαχώνα μου, κραυγάζοντας με πείσμα: «Δεν τη θέλω!» (…)

Γιώργος Ιωάννου, Η σαρκοφάγος (Tα ξόρκια), σελ. 52-54 (αποσπασματικά), εκδόσεις Κέδρος, 1988

Φώτο: Ruth Orkin  http://www.orkinphoto.com/

.

 

Tags:

Image

Φωτογραφία: Maleoon (Ma Liang)

Φωτογραφία: Maleoon (Ma Liang)

.

http://www.maleonn.com/

 

Maleoon 2012021302353444

 

Tags:

Image

Φωτογραφία: Jerry Uelsmann

Φωτογραφία: Jerry Uelsmann

 

Tags:

Image

Φωτογραφία: Ballet

EPSON MFP image

Φωτό: André Kertész

 

Tags: