RSS

Category Archives: Τα γούρια του 2014

Τα γούρια του 2014: Στέλλα Δούμου, Ιφιγένεια Σιαφάκα

.

.

.

Ιφιγένεια: […] θυμάμαι πως πάντοτε είχες τη βραχνάδα της πέρλας απ’ τους καπνούς που βγάζαν τα κορμιά μας τότε που αναδεύονταν στις όχθες της λίμνης καμένα απ’ τα φυτίλια της έλλειψης, που αγνοούσε πως τα σπλάχνα της πέτρας γουργουρίζουν θανάτου ηδονή σαν αγγίξουν ξεραμένους λωτούς στ’ αχαμνά της συνείδησης.

Στέλλα: […] εκεί που είδες νερό να βήχει, εκεί στάθηκε το σώμα της μητέρας, ανεπανάληπτο, Ηδύλη, που πίκρισες μέσα στην ύλη. Και  οι μέρες που έρεψαν  να μας γλυκάνουν είχαν μαστούς, μας  πότισαν το παγωμένο γάλα του υγρότοπου, μα όχι και τη λήθη του. Στις κλειδώσεις των  ήχων αφουγκράζεσαι τόσα και τόσα χρόνια το λευκό. Αμίλητο που λάμπει. […]

.

Στέλλα-Δούμου

.

 

Τα γούρια του 2014: Βιθέντε Μπλάσκο Ιμπάνιεθ, Το θαύμα του αγίου Αντωνίου (Θράκα)

.

(…) Η άμαξα πήρε το δρόμο προς το Ελ Πάρδο, και το αντρόγυνο, με τα κεφάλια γυρισμένα στο μπλε υφασμάτινο κάλυμμα, κρυφοκοίταζαν ο ένας τον άλλον, δίχως να διασταυρώνουν τα βλέμματά τους, μουδιασμένοι και χωρίς την πρόθεση να συζητήσουν. Εκείνη ήταν αυτή που ξεκίνησε. Η καταραμένη! Ήταν ένας άνδρας με φουστάνια. Πάντα αυτό έλεγε ο Λουίς. Γι’ αυτό την απέφευγε όπως ο διάολος το λιβάνι. Γιατί πέρα από αξιαγάπητη και υπάκουη γατούλα, αυτό που ήθελε πάντα ήταν να γίνεται το δικό της. Θεέ και Κύριε! Tι είδους μόρφωση δίνουν αυτά τα γαλλικά σχολεία τέλος πάντων! «Κοίταξε, Λουίς, με δυο λέξεις,  σε θέλω… κι έρχομαι αποφασισμένη να κάνω τα πάντα. Είσαι ο σύζυγός μου και πρέπει να ζω μαζί σου. Φέρσου μου όπως θέλεις… χτύπα με… Θα σε θέλω όπως εκείνες οι γυναίκες που θεωρούν το ξύλο απόδειξη αγάπης». (…)

.

.

dali_tentation_de_saint_antoine

.

.

Και ενώ απαριθμούσε τα βάσανά της που κατά βάθος εκείνος δεν έδινε δεκάρα γι’ αυτά και που αποκαλούσε απιστία αυτό που στην πραγματικότητα ήταν ένα ασήμαντο φλερτ και όλα αυτά με φωνή και κινήσεις που θύμιζαν την κλίση της στην υποκριτική, ο Λουίς άρχισε να την παρατηρεί πιο προσεκτικά. Τι όμορφη που ήταν η άτιμη! Πλέον δεν ήταν μια αδύναμη και περίεργη που είχε φοβία σε καθετί μοντέρνο και δεν ήθελε να επιδεικνύει τις καμπύλες των μηρών της. Τα πέντε χρόνια του χωρισμού την έκαναν αξιαγάπητη, λαμπερή, με γωνίες στο πρόσωπό της, το χρώμα και την ωριμότητα ενός φρούτου του φθινοπώρου. Κρίμα που ήταν η γυναίκα του! Πόσο θα ήθελε να μη βρίσκεται σε αυτήν τη δύσκολη θέση. (…)

.

.

Βιθέντε Μπλάσκο Ιμπάνιεθ, Το θαύμα του αγίου Αντωνίου, μτφρ.: Στάθης Ιντζές, Ψηφιακές εκδόσεις Θράκα 

Την αναγνωστική απόλαυση ολόκληρου του εξαίρετου αυτού διηγήματος τη βρίσκουμε εδώ: στο πρωτοχρονιάτικο δώρο της Θράκας.

http://issuu.com/thraca/docs/___________________________________/19?e=9287287/6161702

Artwork : Francisco José de Goya y Lucientes, Salvador Felip Jacint Dalí Domènech

.

Τα γούρια του 2014: Επιλογή από τις αναρτήσεις της Πρωτοχρονιάς του 2014 στο διαδίκτυο

.

 

 

Τα γούρια του 2014: Ολβία Παπαηλίου, Swan Song

Ένας μετασχηματισμός από δαντέλα είναι η μοναχικότητα του κύκνου:
Τη νοιώθετε με το ξεφύλλισμα των λέξεων της πένας, που έχει γράψει
σενάρια για τα παλιά μας όνειρα. Βαραίνουνε όπως τα σύννεφα μελλοντικής
βροχής, γράμματα ανεπίδοτα και αποσπάσματα από τραγούδια άλαλης γλώσσας. Ποιος να θυμάται το χρώμα του χαδιού και πώς να τρίζει, σαν τα φτερά του τζίτζικα, πριν γίνει απολίθωμα παλάτι; Θα σας θυμάμαι όταν, έλεγε,  πετάξω σε κείνον τον πορτοκαλένιο ουρανό. Θα σας θυμάμαι μετά το θάνατο και πριν από τη σήψη, ένα για πάνταπάντα, ήταν για πάντα. Με το μεγάλο ήχο της σιωπής, ανάμνηση όπως σχηματισμός κρυστάλλων, και όταν σπάνε ανάμεσα στα κόκκινα βελούδα του Όχι του κρασιού – ένας βυθός ποντίζεται η προίκα μου: γεμίζουνε τα κύματα μαχαίρια και πιρούνια του σταυρού, μια δωδεκάδα ποτηράκια για τις ημέρες μας εκείνες που δεν έρχονται, ως τακτικά και με ασφάλεια τυλιγμένες ωσάν εικόνα και ας είν’ αχειροποίητη. Η Ελίζα, με τα χέρια της γεμάτα με τσίμπημα τσουκνίδας, ήτανε κύκνος – ήτανε κερί κι ήταν βελόνα. Και ο Βασιλικός ο Κήπος, σελίδα από το λεύκωμα το προπολεμικό, που κάπου χάθηκε.

.

Τα γούρια του 2014: Επιλογή από τις αναρτήσεις της Πρωτοχρονιάς του 2014 στο διαδίκτυο

.

.

.

 

 

Τα γούρια του 2014: Ρεγγίνα Μπου, Ο Λουίς Μπουνιουέλ ξέρει τι κάνει

Regina

(…) Κάποια στιγμή, αποφάσισε πως έπρεπε να έχει τα μάτια της δεκατέσσερα. Να μαζέψει το κουράγιο της και να κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει για να βρει τα χρήματα να αγοράσει εκείνο το υπέροχο σπίτι στην περιοχή πάνω στους λόφους. Να γίνει πόρνη. Να ψάξει να βρει πελάτες και να δικτυωθεί. Και όχι μόνο. Να εκδηλώσει επιτέλους την περιφρόνηση που έτρεφε προς το ανθρώπινο είδος. Να σκύψει τόσο βαθιά στον εαυτό της που να νοιώσει ότι πνίγεται. Να πνιγεί. Και μετά, βαφτισμένη και αναγεννημένη, να επιδοθεί σε αυτό που αισθανόταν ως εσωτερικό προορισμό της: στην αποδόμηση κάθε ανθρώπινης αξίας. Η λέξη τής έφερνε γέλια, καθώς βούρτσιζε τα δόντια της μπροστά από τον βενετσιάνικο καθρέφτη του σαλονιού. Έφτυσε πάνω στο έπιπλο της κονσόλας. Κληρονομιά μαζί με το σπίτι. (…)

.

Τα γούρια του 2014: Επιλογή από τις αναρτήσεις της Πρωτοχρονιάς του 2014 στο διαδίκτυο

.

.

 

Τα γούρια του 2014: Kώστας Κουκουζέλης, Σονέτο στο γύρισμα του χρόνου

φέτος. ας αθωώσουμε όμμασι
όσα καταδίκασε η προκατάληψη
\της προσφυγοπούλας γιαγιάς σου
και του χωροφύλακα με το πενάκι\


ή έστω \φιλόξενη με τις κόρες μου
άσ’ τες να διανυκτερεύσουν \άπαξ \
στο μεσόγειο τοπίο του κορμιού σου
στο εύκρατο κλίμα της ανάσας σου
τα χελιδόνια τα μελτέμια \όλα \
θα έρθουν και θα φύγουν
ως είθισται κι ως πρέπει


δεν ξέρω πια τι πρέπει \δε με νοιάζει\
μόνο σε ό,τι είθισται
ας κάνουμε μια εξαίρεση. Φέτος

.

Τα γούρια του 2014: Επιλογή από τις αναρτήσεις της Πρωτοχρονιάς του 2014 στο διαδίκτυο

.

.